Moja żona Mistrz Zen

[Proszalny]

Przymrozek bieli drzewa,
trawa nie szumi, ma odcień ciszy.
Razem z porankiem liczę oddechy,
dom rezonuje chłodem myśli.

W oparach ego witam Mistrza,
jest rozczochrany bardziej niż zwykle.
Wiosna to pora na pracę w ogrodzie...
nie spodziewałem się, że powie inaczej.

Z radością galernika oddaję siebie:

łopacie, taczce, wywożę liście.
Dzięki pracy, jak żona staję się mistrzem,
bez niej próbuję bawić się w życie.

*

Mam puste dłonie
Grabie oparte o ścianę
Kiełkuje samotność

Oddycham z Mistrzem
Praca w ogrodzie
Porannie po mrozie

Ziemia z ogrodu
Nie tworzy bóstwa
Rodzi człowieka

[wierszyki]

Mistrza Zen znali nasi dziadowie,zanim pomarli.

Pzdr.

[Proszalny]

@wierszyki

Oni byli prawdziwymi mistrzami, bo nie wiedzieli, że są "zen".

Miłego dnia.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo prawdziwe. Gdy wracamy do prostych manualnych czynności i kontaktu z naturą, tak naprawdę powielamy to co było przez tysiąclecia głównym zajęciem ludzi. Odeszliśmy od tego bardzo.

 

Pozdrawiam