Po(l)eci/my

[APM]

Po(l)eci/my

 

Żongluje między gałązkami

Między czarnym a białym

Jak ja na papierze

 

Przekłada

Sprawdza

Poprawia

 

Szary poranek rozjaśnia

Mgłą otulone rozrywa

W dziobie niesie

Jak słowa

 

Buduje dom

Jak wiersz

Sroka i ja

Nie starcza dnia

Wiosna tuż tuż

I już

 

Śpieszmy się

Za rok zetną brzozę

A ja polecę

Do ciepłych krajów

 

[Migrena]

@APM

 

bardzo mi się podoba,

jak ten wiersz łączy lekkośsć obserwacji z czymś znacznie głębszym .

 

z przeczuciem, że i życie, i język są tylko chwilowym układaniem sensu pośród tego, co zaraz może zniknąć

 

piękny, inteligentny zapis czułości wobec świata.

 

i mnie się Twój wiersz bardzo podoba.

[APM]

@Migrena Dziekuję, podoba mi się Twoja inetrpretacja, jakże trafna, szczególnie w kwestii "znikania. Żyjmy więc ile sił między oddechami...

[Migrena]

@APM

 

właśnie tak :)

[violetta]

@APM tak latamy, to tu, to tam:)

[Proszalny]

Podoba mi się minimalizm i estetyka obrazu.

[Charismafilos]

@APM tytuł - sztos! ;)

[APM]

@Proszalny Dziękuje za docenienie.

@Charismafilos Przyszedł po napisaniu wiersza i został.

@violetta nie zapominajmy jednak o tym, co przydarzyło się Ikarowi. Czy w przypadku poezji to niemożliwe?

[violetta]

@APM na początku wszystko jest trudne, dopóki nie stanie się łatwe. Ikar nie umiał jeszcze latać:)

[hollow man]

@APM

To:

Wiosna tuż tuż

I już

Działa jak piórko dla wiersza.

Wracasz do najprostszych rzeczy.

[APM]

@hollow man Czy to udany powrót?

[hollow man]

@APM

Jak najbardziej!

[Gość vioara stelelor]

@APM Tytuł jest rzeczywiście rewelacyjny, łączący poprzez zabawę słowną dwie rzeczywistości:

- metapoetycką;

- świat natury.

 

Obie te rzeczywistości stają się w przestrzeni wiersza wzajemnymi lustrami, połączonymi jednym wspólnym mianownikiem - energią i mocą tworzenia.

 

Ciekawe w tym wszystkim pozostaje pytanie - czy sroka istnieje naprawdę, czy została, jak u Szymborskiej - napisana.

Czy mamy tu do czynienia z równoległością światów i ich niezależnością?

Czy też jeden zawiera się w drugim?

Czy to obserwacja przyrody prowadzi do poszukiwania paralel i analogii, czy też to one są punktem wyjścia do stworzenia konkretnego obrazu.

[APM]

@vioara stelelor Sroka jest prawdziwa! Dzięki za wpis, fajnie, że wiersz skłania do zadawania takich fajnych pytań. Sam się napisał, więc niech się sam tłumaczy...

[Berenika97]

@APM

 

Urzekające połączenie - obserwacja sroki staje się metaforą tworzenia. Ten taniec między gałęziami to taniec słów na kartce.

Czuję tę wiosenną gorączkę tworzenia, ale też lęk przed czasem. "Za rok zetną brzozę" - jak jeden wers potrafi zmienić nastrój. Genialny tytuł, działa jak przepowiednia - lekki jak lot, ciężki jak los.

 

Świetny wiersz! 

[APM]

@Berenika97 Dziękuję, za piękne podsumowanie. Szczególnie: „Wiersz jak przepowiednia -lekki jak lot, ciężki jak los.” Jeszcze raz dziękuję.