Gdzie rdzewieją miecze: 53. Garść ziemi

[Łukasz Jurczyk]

53. Garść ziemi

(narrator: Tyryjczyk)

 

1.

 

Najpierw nie wierzyliśmy.
Morze nie klęka
przed ludźmi.

 

2.

 

Kto rzuca piasek w morze,
musi być
bogiem albo głupcem.

 

3.

 

Ale zaczęło się garścią ziemi.
Tak zaczynają się
wszystkie końce.

 

4.

 

Niemożliwe
to tylko to,
czego jeszcze nie widzieliśmy.

 

5.

 

Widzę, jak ląd
pożera wodę.
Cicho, metodycznie.

 

6.

 

Flota w porcie —
to teraz tylko

las suchych drzew.

 

7.

 

Kamienie w locie
mówią prawdę:
żaden mur nie jest daleko.

 

8.

 

Patrzę —
i wreszcie rozumiem,
czym jest pycha.

 

cdn.

[Proszalny]

Głębia myśli

spokojne morze.

Na dnie leży skarb.

 

Twoje garście ziemi mają w sobie ciszę i mądrość.

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Bardzo dziękuję !!!

 

Nadzieja na dnie.

Jak ziarno pod śniegiem.

Wykiełkuje jutro.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Świetnie, że narratorem jest Tyryjczyk, możemy poznać perspektywę oblężonych. Obserwują oni, jak ich naturalna tarcza (morze) zostaje krok po kroku zneutralizowana.

Narrator zaczyna od głębokiego przekonania o prawach natury. Budowa grobli wydaje się z początku szaleństwem, ale z czasem staje się przerażającą rzeczywistością.

Ląd „pożerający wodę” to świetna metafora ludzkiej,inżynieryjnej determinacji, która zmienia układ sił w naturze.

Tyryjczycy słynęli ze swojej potęgi morskiej. W obliczu usypania grobli ich flota traci sens - staje się uwięziona w porcie, zdegradowana do roli „lasu suchych drzew”. To obrazuje, jak zmiana reguł gry (wojny) natychmiastowo niszczy dawne atuty.

Stwierdzenie „Tak zaczynają się wszystkie końce” nadaje wierszowi uniwersalny, filozoficzny wymiar. Wielkie katastrofy zaczynają się od drobnych, niepozornych działań („garści ziemi”).

Z kolei lecące kamienie (pociski z machin oblężniczych Aleksandra) uświadamiają Tyryjczykom utratę dystansu i bezpieczeństwa.

Ostatnia strofa to wspaniała puenta, w której narrator stwierdza- „i wreszcie rozumiem, czym jest pycha”. Ta pycha (antyczna hybris) ma tu wymiar podwójny - Aleksandra i Tyryjczyków.

 Jak zwykle świetny tekst. 

 

 

Myśleliśmy, że Tyru nie da się dotknąć suchą stopą.

Teraz, gdy grobla rośnie,

czujemy, jak pętla się zaciska.

 

 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Świetny tekst - zawsze zastanawiałam się, co na to "druga strona".

Pokazujesz  zmianę myślenia  Tyreńczyka  - od niedowierzania do zrozumienia nadchodzącej klęski. Ostatnie wersy podkreślają, że przyczyną tragedii była pycha i zbyt duża wiara we własne bezpieczeństwo, ale też pycha wroga.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Przychodzi,

gdy wiesz już wszystko
i przestajesz widzieć.

 

Hybris lubi ciszę.
Nie ma w niej miejsca
na sprzeciw.

 

Ogień nie pyta.
Kto go wzniecił —
to już bez znaczenia.

 

Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Tam, gdzie pojawia się Hybris, zaraz za rogiem czai się Nemezis :)

 

Wyżej niż bogowie?

Upadek będzie długi.

Słuchaj jak gwiżdże.

 

Nie wierz w swe imię.

Wyryte na piasku dni.

Fala już idzie.

 

Nemezis czeka.

W cieniu twojego triumfu.

Cierpliwa pani.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Tkałeś swą wielkość.

Lecz nożyce są już w dłoni.

Atropos czuwa.

 

Wielki dom stawiasz.

Fundament to tylko lęk.

Ziemia zadrży wnet.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Atropos kłamie.

Nici plączą się same,

bez jej wielkiej gry.

 

Stawiam namiot w dymie.

Nie buduję niczego,

czego wiatr nie zwieje.

 

Splunę w twarz Mojry.

Niech wytrze mokry policzek

moim starym płaszczem.

 

Znam ten koniec.

Będzie nudny i brudny,

bez wielkich pieśni.

 

Pozdrawiam