Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gdzie rdzewieją miecze: 54. Grobla

Łukasz Jurczyk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Łukasz Jurczyk

Łukasz Jurczyk

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

54. Grobla

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Morze pod nami,
miasto przed nami,
ogień nad nami.

 

2.

 

Leci nasz wyrok.
Szybszy od każdej modlitwy,

którą zdążysz wyszeptać.

 

3.

 

Od strony morza
tyryjskie statki —
kąsają nas z flanki.

 

4.

 

Osaczeni przez los.
Biegamy w kółko,

jak psy w płonącym kojcu.

 

5.

 

Drewno pęka.
Jakby skóra
żywego stworzenia.

 

6.

 

Strzelam na oślep.
Niech bogowie
też się domyślają.

 

7.

 

Grobla paruje.
Jak ciało po wysiłku.
Jak rana.

 

8.

 

Obrócony świat.
Zostaliśmy zwierzyną

na środku wielkiej wody.

 

cdn.

8
Proszalny

Proszalny

Opublikowano
Opublikowano

Zaintrygowany miniaturami sprawdziłem czego dotyczą. Nie znałem historii oblężenia Tyru przez Aleksandra Wielkiego. Dziękuję za opowieść. Twoja narracja jest tak bardzo dobra.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator - operator katapulty, który obsługuje machinę śmierci. 

 

Bardzo ciekawie traktujesz technologię tamtych czasów - drewno katapulty pęka „jakby skóra żywego stworzenia”. To nadaje wojnie wymiar biologiczny. Maszyna cierpi razem z ludźmi.


Grobla w Twoim opisie nie jest triumfem inżynierii, ale pułapką. „Psy w płonącym kojcu” - to genialne i brutalne porównanie. Żołnierze Aleksandra są stłoczeni na wąskim pasie ziemi, wystawieni na ostrzał z murów i ataki tyryjskich statków. Bardzo plastyczny obraz - widzę tę sytuację.

 

Role się odwróciły - grobla nie jest drogą do zwycięstwa ale "raną" na środku morza.

 

„Strzelam na oślep. Niech bogowie też się domyślają.” - świetne! Brzmi jak egzystencjalny bunt.


 

zbudowaliśmy most

żeby śmierć miała

po czym przejść suchą stopą


smoła kipi

woda płonie

a my nie mamy gdzie uciec

2
Christine

Christine

Opublikowano
Opublikowano

@Łukasz Jurczyk

 

Zaintrygował mnie ten fragment

 

Strzelam na oślep.
Niech bogowie
też się domyślają. 

 

A to dlatego, że jest takie kretyńskie przysłowie - Człowiek strzela a Pan Bóg kule nosi. Zastanawiam się, skąd ono się wzięło w naszej "kulturze", czyżby z antyku?  Świetny tekst - grobla jest , ale jest też problem dla Macedończyków. :)  Pozdrawiam.

1
Łukasz Jurczyk

Łukasz Jurczyk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Christine 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ciekawa koncepcja :)

Ale chyba nie sięgałbym, aż tak daleko. Nie należy wyciągać wniosków z chwili słabości katapeltesa :)

 

Gdzie ta pomocna dłoń?

Widzę tylko pył Tyru

i spękany dąb.

 

Bóg tylko patrzy.

To ja kręcę korbą,

by śmierć miała cel.

 

Pozdrawiam

 

 

 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...