Maj, 1897, W Saskim Ogrodzie

[Poet Ka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Maj, 1897, W Saskim Ogrodzie

 

Na starej fotografii

Olchy, topole, ławki,

W domyśle brąz i zieleń.

Więzy, jesiony, ludzie,

Maj przydaje lekkości.

 

Na starej fotografii

Bo to czas wypoczynku,

Panie, panowie, dzieci.

Siedzą, stoją i leżą,

Widać na twarzach radość.

 

Matki  z dziećmi na krzesłach 

Panowie sypią żartem,

Panny biegają w lesie.

Wachlarze, koki, wąsy,

Echo ich głosy niesie.

 

Na starej fotografii 

Panowie dyskutują,

Student leży na trawie.

Panie się uśmiechają,

Wszyscy młodzi i piękni.

 

Na starej fotografii

Słońce przyświeca ludziom,

Panna się chowa w drzewach.

Ktoś utrwalił na wieki,

Ten obraz tak wymowny.

 

Do czasu najbliższej pożogi.

 

Edytowane 12 godzin temu przez Poet Ka
Dodano fotografię (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

i te teatrzyki na wolnym powietrzu. Pozdrawiam

[Poet Ka]

@Marek.zak1 dostęp do kultury towarzystwo miało zapewniony:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Jacek_Suchowicz]

a Ogród Saski już wiele widział

oraz niejedną pożogę przetrwał

sielskie pejzaże epoka skrywa

już fotografie trzeba przewietrzyć

 

 

przed wojną pałac zamykał ogród

dziś pozostały tylko arkady

już odbudowa i to jest powód

by powspominać ciut aby aby

...

 

Pozdrawiam

 

[iwonaroma]

Żywa fotografia 

 

 

[Marek.zak1]

@Poet Ka Ludwik Sempoliński: Warszawa 1900. Cudowna piosenka;

 

 

[Proszalny]

Usiadłem na parkowej ławce i oddałem beztrosce. A tu nagle cios między oczy, test rzeczywistości - puenta. Dobrze poprowadziłaś czytelnika. Szedłem tym wierszem, jak po sznurku, aż nagle chwila zadumy, zmieniła się w olśnienie. 

Pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - piękny wiersz - czuje jego dostojność - gratuluje z całego serca  - 

                                                                                                       Pzdr.zadowoleniem.

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Twój wiersz buduje niezwykle silny ładunek emocjonalny. Jego siła tkwi w potężnym kontraście między sielankowym, zatrzymanym w czasie obrazem a brutalną świadomością historyczną.

Wiersz ma charakter ekfrazy - w tym przypadku starej fotografii z 1897 roku. Malujesz idylliczny obraz uśmiechniętych, beztroskich ludzi odpoczywających w warszawskim Ogrodzie Saskim. Ożywiasz ludzi na fotografii, barwy są zgadywane, jest dźwięk.

Powtarzanie frazy „Na starej fotografii” nadają wierszowi spokojny, miarowy rytm ale też przypominają o granicach tego świata, że to tylko iluzja, kawałek papieru utrwalający ułamek sekundy z przeszłości, która już nie istnieje.

Ostatni wers - „Do czasu najbliższej pożogi” - to trzęsienie ziemi dla całego utworu. Wiersz staje się nagle współczesnym memento mori - przypomnieniem, że pokój, radość i piękno są bardzo kruche i mogą zostać w każdej chwili zniszczone przez tryby historii.

Czy nasza "Belle Époque" też tak się skończy? Piękny wiersz.

[Alicja_Wysocka]

@Poet Ka,   @Marek.zak1  Maj w Saskim Ogrodzie pachnie koronkami i wstążeczkami, a walc Sempolińskiego przypomina, że dawny wdzięk miał swój własny język – lekki, zabawny i pełen uroku.

 

Marku, nie słyszałam tej piosenki - a bardzo poprawiła mi humorek, dziękuję :)

[Nata_Kruk]

Bardzo lubię oglądać stare fotografie... mają własną "duszę", zatrzymana w kadrze chwila, ale głowa szuka jakby dalszego obrazu - "rozwinięcia". Puenta, wymowna.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka

 

Utrwalił obraz?

Tylko po to, by bolał.

Gdy zniknie reszta.

 

Pozdrawiam

[Rafael Marius]

@Poet Ka

 

Ogród Saski to kraina mojego dzieciństwa i okolica zamieszkania do dziś.
Niestety systematycznie po trochu wycinany przez kolejne władze.
Od kilku dni pod kolejny pałac dla niej.