Gdzie rdzewieją miecze: 52. Droga przez morze

[Łukasz Jurczyk]

52. Droga przez morze
(narrator: hypaspista)

1.

Zaczęło się od snu —
król chce,
byśmy deptali po wodzie.

2.

„Zbudujcie ląd” —
prościej nie można
powiedzieć szaleństwa.

3.

Dno bez końca.

Sypiemy gruz w paszczę,

co nie zna sytości.

4.

Niektórzy mówią,
że walczymy z Posejdonem.
Niech i tak będzie.

5.

Tyr patrzy z góry.

Ich śmiech ma ostry grot

i zapach gorącej smoły.

6.

W nocy słyszę fale —
nie biją,
tylko pytają „po co?”.

7.

Rano wynosimy ciała —
morze chce zapłaty,
więc płacimy.

8.

A jednak idzie naprzód.
Każdy cal tej drogi

to zaciskana pięść.

 

cdn.

[vioara stelelor]

Pięknie.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dla mnie ten fragment jest kluczowy, bo postawione pytanie podważa sens wszelkiego rodzaju podbojów - od dosłownie pojmowanej ekspansji terytorialnej, po walkę z samą naturą tylko po to, aby udowodnić wyższość człowieka nad nią.

W każdej dziedzinie, w każdej przestrzeni, w każdej rzeczywistości - ludzie chcą być zdobywcami, naznaczyć miejsce własną chwałą (jednostkową lub zbiorową).

A fale pytają - po co?

No właśnie.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk Łukasz, wyśmienite, jest wyobraźnia, piękna polszczyzna, rozmach. Ożywiasz kulturę antyczną. Strawa dla duszy. 

[Łukasz Jurczyk]

@vioara stelelor Bardzo dziękuję!!

 

Te pytanie "po co?", dla bohaterów będzie brzmiało coraz bardziej natarczywie, im dłużej będzie trwała cała wyprawa.

 

Pozdrawiam

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!!

 

Cieszę się, że tak odbierasz ten poemat. Ja osobiście kocham antyk miłością szczerą i odwzajemnioną :)

 

Pozdrawiam 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Widzę tu zderzenie wielkiej wizji z brutalnym trudem fizycznym. 

Słowa „Zbudujcie ląd” pokazują pewność siebie króla, która z perspektywy zwykłego żołnierza graniczy z obłędem. Wzmianka o Posejdonie podnosi militarny wysiłek do rangi starcia z siłami nadprzyrodzonymi. To już nie jest zwykła wojna, to rzucenie wyzwania naturze.

 

Morze jest antagonistą, który pobiera „zapłatę” w ciałach. Śmierć tych, którzy pracują (w tym żołnierzy) jest przedstawiona jako krwawa waluta, którą trzeba uiścić, by droga mogła powstać.

 

Dla historyków jest to „genialny manewr inżynieryjny”, dla narratora jest egzystencjalnym koszmarem. Pytanie „po co?" wprowadza moment zwątpienia. W ciszy nocnej, gdy milknie zgiełk bitwy, pojawia się refleksja nad sensem tego nadludzkiego wysiłku.

 

Ta część poematu świetnie demaskuje „mit wielkości”. Pokazuje, że wielkie sny królów („król chce, byśmy deptali po wodzie”) są w rzeczywistości budowane na fundamentach z gruzu i ludzkich ciał. To bardzo nowoczesne, niemal pacyfistyczne spojrzenie na antyczną historię.

To Twoje nowatorskie podejście widać we wszystkich częściach, dlatego jest takie fascynujące.

 

On patrzy z brzegu -

nie dotyka głazów,

a jednak to jego wzrok je niesie.

 

Sól wgryza się w rany.

Stajemy się twardzi jak kruszec,

którym dławimy głębię.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Sadził je w dymie.

Gdy my sypaliśmy piach,

on kopał życie.

 

Gorzki owoc wiary.

Karmi duszę chwilą,

zanim ciało pęknie.

 

Bogowie nie dadzą

ani dnia więcej

za ten piękny gest.

 

Jestem rzeźnikiem.

W ogrodzie kogoś,

kto uczył się trwać.

 

Kruchy liść figi.

Więcej wart niż korona,

choć jutro uschnie.

 

Pozdrawiam