Błąd w obliczeniach

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Bardzo dziękuję! 

To może jest właśnie najdziwniejszy paradoks naszych czasów - że uczymy maszyny pisać o czułości, podczas gdy sami coraz rzadziej ją zauważamy. Jakbyśmy oddawali jej obsługę komuś innemu, żeby samemu mieć ręce wolne na klawiaturę.

 

Serdecznie pozdrawiam:) 

[Myszolak]

@Berenika97 Ja w tym wierszu głównie zobaczyłam obraz tej kobiety, załamanej, rozgoryczonej i rozczarowanej postawą partnera. Przeczytałam go dosłownie i wyobraziłam sobie, że to właśnie ta kobieta w końcu wybucha i wypluwa do niego wszystkie te metafory i wyszła mi z tego w głowie niezła komedia. I w tej warstwie - naprawdę wyszedł ci przezabawny wiersz :) 

Ale tak, masz rację, to uzależnienie jest bardzo poważne i tak naprawdę dotyczy w pewnym zakresie nas wszystkich. Gdy ma się przed sobą urządzenie generujące taki ogrom bodźców, realny świat staje się po prostu nudny. Ale jak to z uzależnieniami bywa - łatwiej o nich żartować. Ale to może też potrzebne.

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo podoba mi się Twój komentarz, lubię, jak każdy widzi w nim coś innego. Ta kobieta zaglada mu przez ramię i widzi na ekranie tabelki - a trwa to kilka godzin - każda by "wybuchła". A on starał się udawać, że pracuje aby się od niego odczepiła. Ten motyw jest świetny - sama się uśmiałam z takie sceny. I to dzięki Twojej wyobraźni - więc pisz tak, jak to widzisz i czujesz. To wzbogaca tylko tekst. :) Pozdrawiam. 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Odzew na wiersz wszelaki i w każdym cząstka prawdy, ale jedno jest pewne dopóki w  "maszynie" ludzkie serce, człowieczeństwo przetrwa programowanie. Obym się nie mylił. :)

[andrew]

@Berenika97

...

wirtualny świat

marzenia spełniane

dotykiem ekranu 

bywa Mont Everestem 

miłą dziewczyną w...

 

wszystko 

na wyciągnięcie ręki 

 

do realu wracamy 

z konieczności 

nie ma w nim na zawołanie 

lodów z bakaliami

twojego 

uśmiechu w lustrze

ale...

jest zapach ciał

który powraca z nami 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 6 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Berenika97 Czytam paradoks Moraveca,
                          Gamerzy, Black Haty, ale heca?

Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję Ci za ten mądry, spokojny komentarz z nutą niepewności na końcu - to "obym się nie mylił" mówi dużo - masz nadzieję,  ale jej nie idealizujesz

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję!

 

U mnie był zapach lawendy - u Ciebie jest zapach naszych ciał - konkretny, ludzki. I to jest mocniejsze.

Ten powrót do realu "z konieczności" - to zdanie sugeruje, że rzeczywistość stała się czymś, do czego się wraca tylko wtedy, kiedy nie ma wyjścia. Nie z tęsknoty, nie z wyboru - z konieczności. Dziekuję za ten piekny wiersz. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@[email protected]

 

Bardzo dziękuję! 

 

Paradoks Moraveca pasuje tutaj idealnie, choć kiedy pisałam wiersz, nie myślałam o nim wprost.

Ale to właśnie jest sedno tego paradoksu, prawda? Że maszyna bez trudu ułoży wersy o czułości, ale nie poczuje zapachu ani szelestu sukni obok. Bo to, co dla nas najprostsze i najgłębiej ludzkie - zmysły, obecność, ciepło - jest dla algorytmu nieosiągalne. I odwrotnie.

Gamerzy i Black Haty - dwie strony tego samego świata- jedni żyją w wirtualu z wyboru i radości, drudzy z premedytacją i celem. Ale obaj wiedzą, że real bywa mniej wygodny.

A "ale heca" - myślę, że to jest bardzo filozoficzne.

 

Pozdrawiam serdecznie.

 

@Rafael Marius  @Łukasz Wiesław Jasiński   

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie Panów pozdrawiam. 

[Christine]

@Berenika97

 

Poznałam w pracy człowieka uzależnionego od sieci. Jak zabrano mu do niej dostęp, chciał odebrać sobie życie. Twój wiersz dotyka tego problemu, bo również jest to jeden z powodu rozpadu więzi międzyludzkich.  Bardzo dobry tekst!  Pozdrawiam.