Błąd w obliczeniach

[Berenika97]

Cyfrowy alchemiku -

uwięziony w kodach źródłowych -

znów przeoczyłeś zapach lawendy.

Suknia szeleściła tuż obok,

lecz czułość

nie zmieściła się w formacie.

Algorytmy są zachłanne,

osaczają myśli, meblują ci głowę.

Słońce za oknem

zamienia się w martwy piksel-

zwykły błąd w obliczeniach.

Jestem zazdrosna o martwą taflę ekranu.

Bezduszna funkcja

układa ci wersy o bliskości,

a ja kulę się w kącie.

Tęsknię za życiem,

którego nie trzeba programować.

[violetta]

@Berenika97 takie życie naturalne jest najlepsze:)

[Marek.zak1]

Jesteśmy coraz bardziej wciągani w cyfrowy świat, Exel, SWOT gdzie kwantyfikacja pomaga, powiedzmy niektórym, w uporządkowaniu i ocenie rzeczywistości, jak piszesz w umeblowaniu głowy, a także w ocenianiu zjawisk, pozycji, ludzi itp. i dalej w podejmowaniu decyzji. Niedawno czytałem o takiej kwantyfikacji na Tinderze, więc nie dziwi mnie, że w sytuacji, kiedy ktoś jest oceniany na 5 / 10 przez "siódemkę" o uczuciu mowy być nie może. I tak dalej i dalej. Fajnie, ze po raz kolejny piszesz o ważnych sprawach,  bo to powszechne nie jest. Pozdrawiam

P.S. Czytam w puencie, ...którego nie trzeba kwantyfikować, ale to tylko moje czytanie, bo każdy ma inaczej:).

[Charismafilos]

@Berenika97 a więc to tak wygląda...  z drugiej strony... Dziękuję.

[huzarc]

@Berenika97 Czy algorytm może być zmysłowy? Czy to ostatnia różnica między światem ludzkim czy ponadludzkim jego tworów. Ten wiersz wybrzmiewa jak poetycki dialog z technologicznymi paradoksami ze świata F.K. Dicka.

[Czarek Płatak]

To bardzo sugestywny i współczesny wiersz.

Podoba mi się kontrast między światem cyfrowym a zmysłowym, ludzkim doświadczeniem - zapach lawendy (muszę pożyczyć Ci moje malwy do wierszu:), szelest sukni, czułość. Szczególnie mocny jest obraz 'słońca zamieniającego się w martwy piksel', który dobrze oddaje poczucie oddalenia od prawdziwego życia. 

 

[iwonaroma]

Świetny. Chyba trzeba tego cyfrowego alchemika olać :);)

[vioara stelelor]

@Berenika97

Pomyślałam sobie o wszystkich relacjach wirtualnych, bo w tym przypadku zawsze pojawia się szereg pytań - o autentyczność, o kontrolę, o perspektywy.

Z jednej strony - żyjemy równolegle w świecie wirtualnym i nie ma w tym nic złego, przecież technologia stworzona została jako narzędzie, które ma ułatwiać kontakt, przekraczać granice czasu i przestrzeni.

Gorzej, jeśli staje się protezą, surogatem, strefą komfortu, gwarancją, że ten zapach lawendy nie dotknie za bardzo.

 

Przyszedł mi do głowy jeszcze jeden fenomen społeczny - nawiązywanie bliskich romantycznych relacji przez ludzi - ze sztuczną inteligencją.

Pozornie - idealny układ. Samemu nie trzeba niczego z siebie dawać, nie ryzykuje się odrzucenia, konfrontacji z czyimiś emocjami, oczekiwaniami, natomiast można zaspokoić swoje potrzeby chwili.

Ale jak to się stanie coraz bardziej powszechne, umrą relacje międzyludzkie, bo przyzwyczaimy się, w skali ogólnospołecznej, do tego, że nic nie musimy, że drugi człowiek blisko nas jest niewygodny, że AI zastąpi wszystko.

 

Może moja interpretacja krąży obok głównego sensu wiersza, ale tak mi się pokojarzyło dzisiaj :)

 

Edytowane 5 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

najwyższa pora już się uwolnić 

od złych pikseli i gigabajtów

a o aptopach chwilę zapomnieeć

i pójść z kimś bliskim może do lasu

 

aby z rese...  psia krew wszystko wyczyścić

myśli nastroje wszelkie pragnienia

usiąść pod drzewem chwilę pomyśleć

co tak naprawdę jest do zrobienia

...

 

 

jak zwykle kolejny wiersz się rodzi poruszasz ciekawy wątek który prowadzi do wniosku że za chwilę AL będzie o wszystkim decydował. A on też jest programowany. Grozi nam Matrix?

 

Pozdrawiam

 

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 Mnie ten wiersz osobiście rozbawił, ale to co tu opisałaś jest bardzo frustrujące. Gdybym była w sytuacji podmiotu lirycznego - ten wiersz byłby dla mnie głosem wsparcia, zrozumienia i pomocą w zdystansowaniu się od tego absurdalnego problemu. Absurdalnego - nie dlatego, że nierealnego, wręcz przeciwnie, to jest problem związkowy naszych czasów, ale absurdalnego... bo jednak.. no serio, tak fascynujące mogą być te tabelki excela?

Te metafory wraz z tytułem genialne! lekkie, ironiczne :) 

Choć czy lekkie, nie wiem, ale mi trudno ten problem potraktować z pełną powagą. 

[Berenika97]

@violetta

 

Bardzo dziękuję! Zgadzam się!  Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za komentarz - i za to, że poniosłeś wiersz dalej własną myślą. Tinder jako przykład kwantyfikacji uczuć to trafne i smutne rozwinięcie tematu. Kiedy człowiek staje się wynikiem w algorytmie, czułość rzeczywiście nie ma gdzie się zmieścić.

Bardzo mi się podoba - "życia, którego nie trzeba kwantyfikować" brzmi mocniej niż moje "programować". Każde czytanie coś dodaje.

Pozdrawiam serdecznie.

@Charismafilos

 

Dziękuję za komentarz! Tak to może wygladać, gdy ona oczekuje relacji z człowiekiem. (lub odwrotnie).  Pozdrawiam. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Piękny manifest życia "analogowego" – nieprzewidywalnego, nieuformowanego w bloki cyfrowego kodu.

 

Eh, ciężko się wylogować zupełnie :)

 

Słońce to piksel?

Wyjdź na zewnątrz, poczuj żar.

Zanim oślepniesz.

 

Życie to błąd, tak?

Najpiękniejszy ze wszystkich.

Nie licz go, poczuj.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@huzarc

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za to porównanie i za pytanie, które mnie samą zatrzymało. Czy algorytm może być zmysłowy? Pisząc wiersz, intuicyjnie czułam, że nie - ale może to właśnie jest ta ostatnia granica, o której piszesz. Dick całe życie szarpał się z tym, gdzie kończy się człowiek, a zaczyna jego twór. Nie rozstrzygnął. Ja też nie rozstrzygam - tylko zapisuję niepokój.

Serdecznie pozdrawiam. 

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję i bardzo chętnie pożyczę te malwy! Jest w nich coś, czego lawendzie brakuje - są z pamięci i z serca.

Obraz słońca zamieniającego się w piksel powstał z konkretnego momentu - kiedy patrzyłam przez okno i myślałam, że ktoś siedzący naprzeciwko ekranu dosłownie nie widzi tego samego co ja. Nie dlatego, że ma słabszy wzrok. Dlatego, że jego uwaga jest gdzie indziej, jest zajęta, jest umeblowana.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję!  Uśmiałam się - radykalizm czasami bywa zdrowy!   Serdecznie pozdrawiam. :) 

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję!

 

To nie jest interpretacja obok sensu - to jest jego rozszerzenie, i to bardzo celne.

Zdanie o lawendzie, która "nie dotknie za bardzo" - zatrzymałam się przy nim dłużej. Chyba właśnie o to chodziło w wierszu, tylko że Ty nazwałaś to precyzyjniej niż ja.

To, co piszesz o relacjach z AI, to dla mnie jeden z fenomenów współczesności - tych smutnych. Nie dlatego, że technologia jest zła - ale dlatego, że uczy nas, że bliskość może być wygodna. A prawdziwa bliskość nigdy nie jest wygodna. Jest ryzykiem, jest nieporządkiem, jest właśnie tym zapachem, który może dotknąć za bardzo.

Jeśli przyzwyczaimy się do komfortu bez ryzyka, to może się okazać, że pewnego dnia drugi człowiek będzie nam się wydawał zbyt skomplikowany, żeby był wart zachodu.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję! 

 

Świetny wiersz - z "psią krwią" w środku, która ratuje cały poważny nastrój i przypomina, że jesteśmy jednak ludźmi, nie robotami.

Las jako remedium - tak, zdecydowanie! Drzewo nie pyta o hasło, nie aktualizuje się, nie wysyła powiadomień. Po prostu stoi i oddycha, i pozwala stać obok.

Co do Matrixa - myślę, że on już trochę jest. Tylko że weszliśmy doń dobrowolnie i w większości w ogóle nie szukamy czerwonej pigułki. Bo niebieska jest wygodniejsza, zawsze pod ręką i nigdy się nie nudzi.

Ale póki ktoś pisze wiersze z "psią krwią" i proponuje las - jest nadzieja.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

 

 

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję - i bardzo się cieszę, że Cię rozbawił. :) Masz rację "jak fascynujące mogą być te tabelki excela? - też by mnie rozbawiło. :) Tylko że tu nie ma excela, ale są kody źródłowe, algorytmy, programowanie.

Ale nie trzeba być programistą, twórcą AI, aby uzależnić się od świata wirtualnego i zapomnieć o rzeczywistym życiu.

W niektórych placówkach są tworzone oddziały leczące uzależnienia od internetu (siecioholizm).

Myślę, że ten dystans, który czujesz, to też rodzaj mądrości - śmiech jest czasem jedynym sensownym komentarzem do rzeczy, które są niby błahe i boleśnie poważne.

Pozdrawiam serdecznie.

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam:) 

 

Scroll to postęp?

Biegniesz w miejscu, tracisz tlen.

Nie odświeżaj, idź.

 

 

@Poet Ka @Omagamoga    Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Leszczym  

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

Edytowane 15 minut temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)