CZAS TERAŹNIEJSZY

[amo71]

czas teraźniejszy

czas teraźniejszy jest z blachy falistej
drutu i pary idącej z kanałów
zza ciemnej szyby sklepu
w której miasto przymierza twarze

 

rano wypełza z kontaktów
zimnego kranu popiołu w popielniczce

 

nie przychodzi dumnie nie staje
w progu raczej przeciska się
przez uszczelki okien
pęknięcia farby grdykę rur
które całą noc mówiły
przez sen

 

na stole leży chleb ciężki
jak argument nóż ma
krótki błysk jakby ktoś w metalu
zostawił nerw

 

za ścianą sąsiad przesuwa
krzesło mebluje ciszę
na nowo

 

ulica od rana mieli
ludzi w zębach przejścia
dla pieszych trzyma ich
chwilę i wypluwa
po drugiej stronie

 

autobusy są wielkimi
rybami połykają mokre
kurtki parasole zapach
taniego tytoniu resztki snu
i płyną z brzuchami pełnymi
nieobecnych myśli

 

czas teraźniejszy ma dłonie
spracowane paznokcie czarne
oczy od monitorów czoło złożone
jak reklamówka po zakupach

 

siedzi z nami
w poczekalniach windach
mlecznej lampie nad stołem
telefonie który świeci
jak tresowana rana

 

czas teraźniejszy
nie mówi żyj
mówi patrz

 

mięsiste światła zwisające
z marketu na kałuże
gdzie niebo wygląda
jak pobity świadek
na gołębia co dziobie
frytki z godnością starego aktora
na kobietę niosącą siatki
jak dwa małe prywatne światy
na chłopca który kopie
puszkę i brzmi przez chwilę
echem całej epoki

 

wszystko tu jest ostre
ma krawędzie
rysy poświaty i kurz

 

a jednak czasem coś
się rozsuwa w szybie tramwaju
łyżce kałuży pod neonem
oku psa przywiązanego do słupa

 

oto staje się widoczne że świat nie składa się
z rzeczy tylko uderzeń oddechów
pęknięć chwil które nie nadążają za nami

 

czas teraźniejszy
historia bieżącej daty iskra w kablu
krew pod skórą miasta
pył tańczący w smudze
światła jakby to co martwe
miało jeszcze ostatni
odruch piękna

 

to my kiedy stoimy zupełnie
na chwilę nieruchomo między
nagłym hałasem a długim milczeniem
słysząc jak dzień ostrzy
zęby o nasze kości

 

 

[huzarc]

@amo71

To bardzo gęsty, współczesny wiersz miejski, który próbuje uchwycić doświadczenie życia w przestrzeni miasta. Ma charakter niemal reporterski, ale jednocześnie metaforyczny i filozoficzny.Mówi o doświadczeniu współczesności, gdzie czas nie płynie spokojnie, lecz przetacza się przez ludzi jak mechanizm, a sens pojawia się tylko w krótkich chwilach uważnego patrzenia.

[Gosława]

Znakomity wiersz kolejny zresztą! 

 

[A.Between]

@amo71 ciekawy wiersz, interesujące metafory . Czytanie sprawia przyjemność powiedzmy do połowy utworu. Dalej staje się nudny , jest za długi .