Gęstnienie

[Berenika97]

Weszłam w przestrzeń bez granic,
a on już tam był.

Nie musiał się zbliżać -
powietrze gęstniało samo,
jakby od zawsze należało do niego.

Nie widziałam go,
lecz czułam ciężar jego spojrzenia -
spokojny, pewny, nieunikniony.

Zbliżył się,

a moja skóra stała się cienka,
jak zasłona gotowa opaść.

Jego obecność

wypełniła mnie bez pytania.

Nie opierałam się.

Niewidzialna dłoń spoczęła na sercu,
i przyspieszyła puls do tempa,

które należało do niego.

Moje "chcę" rozpuściło się

w jego pewności.

Zanurzyłam się w nim całkowicie.

Nie było przemocy -

tylko nieuchronność.

Jak przypływ, który zawsze wraca.

Jak noc, która bez pytania obejmuje ziemię.

I wiedziałam, że od tej chwili

nie dotyka mnie już dłońmi.

Dotyka mnie od środka.

[vioara stelelor]

@Berenika97

W Twoim wierszu dziś się autentycznie rozsmakowuję.

Z godną najwyższego podziwu precyzją słowa opisujesz ten niewytłumaczalny magnetyzm, który staje się atraktorem psychologicznym dla drugiej osoby, aż do tego stopnia, że jest ona w stanie zatracić się całkowicie w swoim zbliżaniu się, jakby znalazła się pod wpływem potężnej, emocjonalnej i duchowej grawitacji.

Istotnym czynnikiem jest tutaj - pewność.

Spokój człowieka, który jest głęboko świadomy swojej siły i nie musi walczyć, gonić - po prostu jest sobą i przyciąga wewnętrzną psychiczną energią.

Nie wiemy zbyt wiele o naturze tej relacji i jakie ona będzie mieć oblicze czy konsekwencje. Obserwujemy jedynie sam ruch "w kierunku" i to, co dzieje się w podświadomości.

Znakomicie to zostało opowiedziane.

[Jacek_Suchowicz]

ciekawe - spotkanie mistyczne

w przestrzeni do granic zbyt gęstej

przenikał twe ciało i serce

bezwolna wtopiona lirycznie

 

wiersz wielowymiarowy ( od interpretacji mistycznych do między ludzkich )

daje do myślenia

Pozdrawiam :))

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ciekawie piszesz  - ale u ciebie to normalności - wiersz na tak - 

                                                                                                 Pzdr.serdecznie.

[andrew]

@Berenika97

...

przekraczać granice 

zawsze chcemy 

gdy się udaje 

więcej łakniemy 

 

codzienność znika 

na nieboskłonie 

gdy w myślach jawią 

się jej dłonie 

 

więc odplywamy 

w burzliwej toni 

nic naszych zmysłów 

nie przegoni

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

Edytowane 7 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Berenika97 Brzmi jak rozmowa z Bogiem. On nadchodzi od środka.

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

Twój wiersz jest jak powietrze, które nie daje się odsunąc , jak ciężar spojrzenia, który przenika ciało i myśli.

 

gęstnienie obecnosci,   puls, który staje się rytmem nie do odparcia, sprawia że erotyzm tu nie jest fizyczny, lecz absolutnie fundamentalny !

 

jest w każdym oddechu, w każdym milczeniu między słowami.

 

to erotyka, która nie krzyczy, lecz wciąga od środka, rozpuszcza granice miedzy ja i ty, zmienia przestrzeń w jednośc, w której pragnienie i oddanie   stają się jednym.

 

przepięknie pokazujesz że intymność może być nieuchronna, spokojna, a jednocześnie potężna, i że najgłębszy dotyk nie zawsze wymaga rąk.

 

wystarczy obecnosć, pewność, nieuchronnosć .

 

szczęśliwy jest ten człowiek, którego ten wiersz uderza, bo staje się świadkiem tej nieuchwytnej siły, tej gęstej obecnosci, która przenika wszystko .

 

wiersz  utkany niezwykłym erotyzmem.

 

posiada on jeszcze jedna szczegolną cechę.

 

zanurza czytelnika  w tę gęstą, erotyczną obecność.

 

to jest Nika piekny wiersz.

 

niezwykły.

 

 

 

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Podoba mi się bardzo, bo pozwala na jego różne interpretacje. Od relacji z Bogiem po erotyk. O relacji absolutnej. Pozbawionej przemocy, ale dominującej. Bardzo ciekawe.

 

 

To nieuchronność.

Jak strzała, co już leci.

Nie mrugaj nawet.

 

Dotyk od środka.

Najgłębsza z wszystkich ran.

Nie zagoi się.

 

Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

To jest erotyk, ale bardzo wyrafinowany, ostrożny w swojej sile – nie ma tu gwałtowności ani „bezpośredniego działania” ciała wprost, wszystko dzieje się w subtelnej strefie obecności, przenikania, dotyku niewidzialnego.

To intymność psychiczna i emocjonalna, która staje się cielesna dopiero w wyobraźni – rodzaj erotyzmu „od środka”, jak pisze sama autorka: dotyka nie dłońmi, tylko wnętrzem.

 

Właśnie w tej gęstości kryje się piękno i moc wiersza. :)

[Charismafilos]

@Berenika97 pozorna oczywistość jest tu największą zagadką! Bardzo oryginalne :)