Gęstnienie

[Berenika97]

Weszłam w przestrzeń bez granic,
a on już tam był.

Nie musiał się zbliżać -
powietrze gęstniało samo,
jakby od zawsze należało do niego.

Nie widziałam go,
lecz czułam ciężar jego spojrzenia -
spokojny, pewny, nieunikniony.

Zbliżył się,

a moja skóra stała się cienka,
jak zasłona gotowa opaść.

Jego obecność

wypełniła mnie bez pytania.

Nie opierałam się.

Niewidzialna dłoń spoczęła na sercu,
i przyspieszyła puls do tempa,

które należało do niego.

Moje "chcę" rozpuściło się

w jego pewności.

Zanurzyłam się w nim całkowicie.

Nie było przemocy -

tylko nieuchronność.

Jak przypływ, który zawsze wraca.

Jak noc, która bez pytania obejmuje ziemię.

I wiedziałam, że od tej chwili

nie dotyka mnie już dłońmi.

Dotyka mnie od środka.

[vioara stelelor]

@Berenika97

W Twoim wierszu dziś się autentycznie rozsmakowuję.

Z godną najwyższego podziwu precyzją słowa opisujesz ten niewytłumaczalny magnetyzm, który staje się atraktorem psychologicznym dla drugiej osoby, aż do tego stopnia, że jest ona w stanie zatracić się całkowicie w swoim zbliżaniu się, jakby znalazła się pod wpływem potężnej, emocjonalnej i duchowej grawitacji.

Istotnym czynnikiem jest tutaj - pewność.

Spokój człowieka, który jest głęboko świadomy swojej siły i nie musi walczyć, gonić - po prostu jest sobą i przyciąga wewnętrzną psychiczną energią.

Nie wiemy zbyt wiele o naturze tej relacji i jakie ona będzie mieć oblicze czy konsekwencje. Obserwujemy jedynie sam ruch "w kierunku" i to, co dzieje się w podświadomości.

Znakomicie to zostało opowiedziane.

[Jacek_Suchowicz]

ciekawe - spotkanie mistyczne

w przestrzeni do granic zbyt gęstej

przenikał twe ciało i serce

bezwolna wtopiona lirycznie

 

wiersz wielowymiarowy ( od interpretacji mistycznych do między ludzkich )

daje do myślenia

Pozdrawiam :))

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ciekawie piszesz  - ale u ciebie to normalności - wiersz na tak - 

                                                                                                 Pzdr.serdecznie.

[andrew]

@Berenika97

...

przekraczać granice 

zawsze chcemy 

gdy się udaje 

więcej łakniemy 

 

codzienność znika 

na nieboskłonie 

gdy w myślach jawią 

się jej dłonie 

 

więc odplywamy 

w burzliwej toni 

nic naszych zmysłów 

nie przegoni

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Berenika97 Brzmi jak rozmowa z Bogiem. On nadchodzi od środka.