Pan Matematyka i Panna Poezja

[iwonaroma]

On - uosobienie spokoju, powagi, równowagi i porządku. Zawsze prawdomówny - kiedy czegoś nie wie, to po prostu milczy; a w umyśle docieka sensu i drogi prowadzącej do niego. Zawsze można na niego liczyć. Stanowczy. Opanowany. 

 

Ona - trzpiotka. Wciąż szczebiocze :) Trochę tu trochę tam, trochę z tego trochę z owego. Jest na łące, raduje ją słonko i kwiaty a za chwilę zamyka się sama w pokoju i płacze, bo ciemno, bo zima, bo miłości nie ma... Logiki u niej tylko ciut ciut, woli hasać po chaosach, paradoksach, metaforach i Bóg raczy wiedzieć czym jeszcze. Kocha zmieniać zdanie i fatałaszki. Raz z rymami a raz bez. Wersy raz krótkie a raz długie. Kiedy ma wenę to potrafi nawet i poemat choć lubi bawić się też krotochwilkami i uszczuplać słowa do minimum (np. do trzech :)).

Ładnie śpiewa i czuje harmonię; bywa, że jej głos brzmi jakby nie z tego świata...

 

Czasami się spotykają - Pan Matematyka i Panna Poezja. On potrzebuje jej radości (choć ona czasem się też złości;)), swobody, luzu. Piękna oczywiście też bo Panna Poezja ma powab i czar (oj, umie czarować :)). 

Ona natomiast szuka u niego wytchnienia, uspokojenia rozedrganych nerwów, stałości i pewności. On pomaga jej liczyć zgłoski, tak, by była bardziej uporządkowana. Pilnuje jej strof i wersów, by nie wichrzyły się za bardzo na lewo i prawo. Ona głaszcze go po zbolałej niekiedy od wielkich matematycznych problemów głowie i delikatnie łaskocze mu policzki by choć raz porządnie się zaśmiał! 

Lubią się i nawzajem podziwiają choć nie jest to stały związek, raczej romans. Czerpią z siebie od czasu do czasu ale potem każde wraca na własne poletko - Pan Matematyka do swojego biurka, gdzie wszystko ma w najlepszym porządku, policzone i zmierzone, jak nie teraz to na pewno w najbliższej przyszłości. Bo Pan Matematyka wierzy w siebie - że swoją logiką opanuje ten świat.

 A Panna Poezja wróci do swoich różowych i błękitnych pieleszy (czasem też czarnych ;)) i będzie marzyć, marzyć, marzyć... O tym świecie i wszystkich innych, nieskończonych...

Pozwolą sobie odejść od siebie bo oboje kochają wolność. Poza tym... znów przecież kiedyś poromansują :)

 

 

 

 

 

Edytowane 13 godzin temu przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)

[KOBIETA]

@iwonaroma

 

bardzo mi się podoba! Bardzo! bardzo ! :) Pozdrawiam:) 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@KOBIETA Cieszę się, dziękuję i pozdrawiam również:)

 

P.S. Od razu napisałam po Twoim polubieniu, że tak szybko czytasz! :) 

ale nie wiem czemu mój komentarz wskoczył do mojego opowiadanka, więc musiałam wpis wyedytować.

[KOBIETA]

@iwonaroma

 

tak :) czytam szybciej niż statystycznie ludzie czytają :) wrodzona umiejętność szybkiego czytania :) sama nauczyłam się czytać w wieku 5 lat i jeszcze niedawno czytałam jedną książkę dziennie, lubię czytać :) pozdrawiam :) 

[violetta]

Jakbym o sobie czytała, cudne:)

[A.Between]

@iwonaroma ciekawy punkt widzenia.

Jesteś dobrym obserwatorem . To cenna cecha , która pozwala znaleźć odpowiedzi na pytania jeszcze nie zadane. 

  

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@violetta Tak :) jesteś poetką na 100% :)

Dzięki 

 

 

 

@A.Between :) ślicznie dziękuję 

 

 

[Berenika97]

@iwonaroma

 

To naprawdę trafne - poezja bez struktury to chaos, a matematyka bez wyobraźni to suchy schemat. Lubię, że nie narzucasz tu zwycięzcy, tylko pokazujesz, że potrzebują się nawzajem, ale każde ma swoją przestrzeń.

Świetny pomysł na opowiedzenie o procesie twórczym! Zapamiętam sobie tę parę - czasem naprawdę trzeba zawołać Pana Matematykę, żeby poskładał wersy.

Świetne!