Wspomnienie. Opowiadanie

[Lenore Grey]

 

 

 

 

 

Wspomnienie to znam już na pamięć; przez lata jego różne wersje łączyły się ze sobą, jak łączy się mgła, i teraz nie sposób już stwierdzić, co wydarzyło się naprawdę.

   Przyjmijmy zatem, że mieliśmy wczesną wiosnę, kiedy dni są już dłuższe i jasne, lecz drzewa nie wypuszczają jeszcze liści. Ciocia ubrała mnie ciepło i poszliśmy do miasta, odwiedzić jakichś ludzi z dzieckiem.

   Zapamiętałem różowe skarpetki tego stworzenia, jego zaślinione rączki, i głowę, która ciążyła mu bardziej niż ciąży dorosłym. Ciężko mi jednak powiedzieć, czy był to chłopiec, czy dziewczynka. Z pewnością dlatego, że, mimo przewidywań ciotki — osóbki skurczonej w sobie i ciepłej — bardziej niż dziecko, zajął mnie chłopak, który się nim opiekował. Nawet kiedy trzymał je na kolanach, miałem wrażenie, że oto stoję na ulicy i patrzę na niego przez szklaną ścianę. 

   Szybko zapadł zmrok i musieliśmy już wracać.

   Trzymając ciotkę za gorącą i suchą rękę, wciąż miałem go przed oczami. Był niewątpliwie przystojny; raczej miotał spojrzenia, niźli patrzył; a jednak wszystko, na co padł jego wzrok, stawało się tak rozkosznie bezosobowe jak ciemniejąca, pusta ulica. Że też dziecko, spędzając z nim tak wiele czasu, nie straciło, i tak jeszcze nie wykształconych, rysów twarzy!

   Zapalały się lampy i wiatr przybrał na sile. Naszą drogę znaczyły liczne kałuże, z których nie zdawałem sobie sprawy — przemoczyłem skarpetki. Ciotka szła kilka kroków przede mną. Co jakiś czas odwracała się do mnie, za każdym razem sprawiając wrażenie troszkę zaskoczonej na mój widok.

   — I jak? — zapytała nagle. Tym razem się nie odwróciła. 

   Znów wszedłem w kałużę.

   — Co?

   — Jak podobał ci się dzidziuś?

   — Był w porządku. — Podrapałem się po nosie. — Ciociu, a czy tutaj straszy?

    Po obu stronach drogi stały domki i pozamykane bramy. Z któregoś ogrodu dobiegał dźwięk dzwonków wietrznych.

   — Nie. Skąd ten pomysł, co?

   Kiedyś też będę miał w ogrodzie takie dzwonki — pomyślałem — będą grały mi w nocy i kiedy śpiewają ptaki.

   W tym miejscu, w każdej wersji wspomnienia, widnieje biała plama — widać: ktoś złapał dzwonki. I nagle stoję tam, kilka kroków za ciotką, a białą, zawiązaną luźno wokół mojej szyi chustkę porywa wiatr i niesie ją hen, hen — aż przykryje rozpadające się, urojone zwłoki.

 

 

 

 

 

Edytowane 6 Marca przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... rzadko czytam opowiadania.... tutaj, czytanie samo w sobie, przyjemne. a.. jw.. te dzwoneczki.... :)

Niech dzwonią i Tobie, nawet jeżeli są niewidzialne.

[Lenore Grey]

@Nata_Kruk Ależ to piękne słowa...

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Aż się uśmiechnąłem pod nosem na widok ostatniej frazy.

Genialne.

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Niezmiernie mi miło!

Widzę że dzisiaj wymiana uśmiechów :⁠^⁠)

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

„Ktoś złapał dzwonki" - i wspomnienie się urywa. Ta biała plama to nie luka w pamięci, to znak, że coś zostało wyciszone. I zaraz potem -wiatr, chustka, zwłoki. Jakbyś pokazywała, że pewne wspomnienia mają w sobie coś, co nie chce być wypowiedziane, tylko zaznaczone nieobecnością.

[Migrena]

@Lenore Grey

 

Berenika spojrzała na Twoje opowiadanie pięknie.

 

to ja tylko dodam, że jest tutaj magia słów, hipnotyczne ujęcia i świetny kunszt literacki.

 

bardzo refleksyjny i ekscytująco liryczny utwór.

 

dzięki za to piękno :)

 

 

[Lenore Grey]

@Migrena Dziękuję ślicznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.