Gdzie rdzewieją miecze: 46. Król wojny i król królów

[Łukasz Jurczyk]

46. Król wojny i król królów

 

1.

 

Świat się zwęża
do doliny,
której nikt nie znał.

 

2.

 

Zbyt wiele sztandarów.
Za mało miejsca
dla dwóch słońc.

 

3.

 

Król królów modli się,
król wojny
ostrzy miecz.

 

4.

 

Dariusz zwołał narody.

Będą gnić ramię w ramię,

choć się nie znali.

 

5.

 

Grecy po obu stronach.

Zawsze znajdą powód,

by zabić brata.

 

6.

 

Bogowie milczą.
Zbyt wielu ludzi
mówi za nich.

 

7.

 

Dwóch królów wierzy
w przeznaczenie —
każdy w swoje.

 

8.

 

Wróżby różne,
ale krew
zawsze ma ten sam kolor.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Wiersz zaczyna się od paradoksu - świat, który dla obu władców miał być nieograniczony, nagle „zwęża się do doliny”. To zabieg podkreślający nieuchronność konfrontacji.

 

"Za mało miejsca dla dwóch słońc” - to bezpośrednie nawiązanie do słów przypisywanych Aleksandrowi Wielkiemu. Metafora słońca sugeruje, że ich władza ma charakter boski, absolutny, a tacy ludzie z natury nie potrafią dzielić się przestrzenią.

 

W części trzeciej jest widoczny ostry kontrast między dwoma typami przywództwa-

Dariusz (Król królów) - reprezentuje stary porządek, rytuał, być może pewną bierność lub pokładanie nadziei w siłach wyższych („modli się”).

Aleksander (Król wojny) - to pragmatyzm i agresja („ostrzy miecz”). To zestawienie sugeruje, że wynik bitwy jest już przesądzony - wygrywa ten, kto działa, a nie ten, kto prosi o interwencję niebiosa.

 

Bardzo mocno wybrzmiewa tu gorzka refleksja nad losem żołnierzy.

Autor (nie ma tu narratora zewnętrznego) zauważa absurd wielokulturowych imperiów - ludzie, którzy nie mają ze sobą nic wspólnego, zostają zjednoczeni dopiero w śmierci („będą gnić ramię w ramię”).

 

Tragedia Greków - walczyli po obu stronach - jest tu pewna „narodowa klątwa” kłótliwości i bratobójstwa.

 

Świetna jest część 6.

„Bogowie milczą. Zbyt wielu ludzi mówi za nich.”

To uniwersalne oskarżenie fanatyzmu i polityki posługującej się religią. Wojna toczy się w imię bogów, ale to ludzie decydują o rzezi, przypisując bóstwom własne ambicje.

 

Wiersz kończy się sprowadzeniem wielkiej polityki do biologii -"krew zawsze ma ten sam kolor” - to ostateczne obnażenie pychy królów. Niezależnie od tego, w jakie przeznaczenie wierzyli i jakie rytuały odprawiali, efekt końcowy wojny jest zawsze tak samo brudny i fizyczny.

 

  Mam pytanie - czy to bitwa pod Issos?
 

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... w istocie, tak jest. Fajne te Twoje.. rdzewiejące miecze.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetne podsumowanie!

 

Ta część to wstęp wyroczni/chóru do bitwy pod Issos, która będzie w kolejnym fragmencie. 

 

Pozdrawiam

@Nata_Kruk Dziękuję!!

 

Dalej... też będzie fajnie :)

 

Pozdrawiam

 

 

 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

"Bogowie milczą. Zbyt wielu ludzi mówi za nich" - może najważniejszy wers z całości. Dwa imperium, dwa słońca, dwie prawdy, jeden kolor krwi. Minimalizmem mówisz więcej niż kroniki w tysiącach słów.

Sorry Bereniko! Ale historia niczego nie uczy.

 

Świetny tekst - jak zwykle u Ciebie.  Serdecznie pozdrawiam. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Historia uczy, tylko my się nie uczymy :)

 

W noc przed bitwą
każdy lud ma własny
język modlitwy.

 

Królewskie dary.

Stosy spalonego mięsa.

A bogowie wciąż głodni.

 

Dariusz dał sto jagniąt.

Ja dałem garść jęczmienia.

Obaj straciliśmy świat.

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Brzegi rzeki Pinaros

pomiędzy górą a słoną wodą

miejsce na śmierć jest ciasne

 

złote rydwany

srebrne włócznie

a nurt rzeki wciąż mętny

[Łukasz Jurczyk]

@Christine

 

Argiwczyk śmiał się głośno.
Zawsze najgłośniej
śmieją się młodzi.

 

Spartanin miał tarczę jak mur.

Po prostu stał i czekał,

aż świat go rozdepcze.

 

Tebańczyk mówił o honorze.

Teraz milczy głęboko,

karmiąc obce mrówki.

 

Leżą tam wszyscy.

W jednym,

wspólnym błocie.