ciepłe miejsce po imieniu

[A.Between]

Dobierałem dla ciebie słowa —
aż stały się imionami.

 

Monsun obiecywał tęczę.
Ścieżka — coraz węższa.

Morze zieleni
zamykało nam usta.

 

Wczoraj zapukałaś.
Smutek trzymałaś w dłoniach
jak kruche szkło.

 

Szukasz bliskości.

Ja — snu,
w którym zmieścimy się oboje.

 

Nad ranem
sen oddaje ciała światu.
Imiona blakną.

 

Zostaje ślad po cieple —
i wąska ścieżka,
która nie prowadzi z powrotem.

[Berenika97]

@A.Between

 

Ten wiersz to studium niemożliwej bliskości - dwojga ludzi, którzy sięgają ku sobie, ale nigdy do końca się nie spotykają. Każda strofa to kolejny etap tej nieudanej podróży.

 

Pukała, bo już nie umiała milczeć sama.

Smutek niesionym był -

tak, jak się niesie dar.

Ty dobierałeś słowa.

Ona - zbierała okruchy

z niedokończonych zdań.

Szukała ciebie.

Ty - snu, w którym nie trzeba wybierać.

Monsun przyszedł bez tęczy.

Ścieżka zwęziła się do niczego.

 

Morze zieleni - tak, zamknęło jej usta.

Bo ty wolałeś ciszę niż to,

co chciała powiedzieć.

[APM]

@A.Between Smutne

[vioara stelelor]

@A.Between

Jest to bardzo bliski mi temat.

Wiersz pokazuje zapętlenie w relacji, w których jedna osoba ma, jak interpretuję, problem ze stylem przywiązania (unikający), a druga potrzebuje prawdziwego, realnego ciepła, bliskości, a nie jego surogatów.

Tym surogatem jest, na co wskazuje pierwsza zwrotka - świat słów, imion, czyli, być może wyobraźnia, albo jakiś inny obszar, gdzie może następuje przeniesienie.

Dla peela jest to bardzo dużo, to bezpieczny nośnik jego emocji - obrazy, desygnaty słów, symulakry intymności.

Ale ta druga osoba cierpi, jest smutna, bo nie potrafi przenieść swoich pragnień i swojej wrażliwości do rzeczywistości urojonej, niekompletnej. 

Sen - to kolejna bezpieczna przestrzeń, bo tam wszystko jest umowne, dzięki czemu peel może bez konsekwencji uwolnić się ze swoich ograniczeń, bo nie ma tu prawdy - ani jego własnej, ani tej drugiej strony.

On mocno potrzebuje obecności, ale na zasadach, które zagwarantują mu spokój emocjonalny,

Później nadchodzi ranek, rozpraszają się wszystkie opary - pozostaje - lęk peela i pustka adresatki, którzy coś wspólnie przeżyli jedynie jako hologramy, a nie jak kochający się ludzie.

 

Edytowane 6 godzin temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[A.Between]

@Berenika97

Konsekwencje
nie przychodzą od razu.
Najpierw milczą,
siadają obok przy stole,
uczą się naszego oddechu.
Potem rosną w nas jak cień,
wydłużają się ku wieczorowi,
aż trudno odróżnić,
czy to jeszcze my,
czy już to, co po nas zostanie.

 

Wybór jest chwilą —
ostrą jak błysk noża.
Konsekwencja jest czasem,
który ostrze nosi w sobie
i nie pozwala zapomnieć.
Możemy zamknąć drzwi,
odwrócić wzrok,
nazwać coś pomyłką.
Ale świat pamięta ruch dłoni.
I nawet jeśli wybaczy,
nie cofnie śladu.

[Myszolak]

@A.Between Dla mnie to o relacji, której jedna strona nie bierze tak poważnie jak druga.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podmiot chce zbudować coś stałego, planować wspólną przyszłość i stworzyć wspólną rzeczywistość. Jednak jego oczekiwania nie są odwzajemniane. Druga osoba szuka jedynie bliskości, chwili wytchnienia od świata. Podmiot się na to "nabiera", to znaczy wierzy, że to ma szanse przerodzić się w coś głębszego. 

 

Jednak tu wychodzi bolesna prawda. Okazuję się, że druga strona tak naprawdę nie jest tak zaangażowana. To nie jest wzajemność, każdy ma inne wyobrażenia o tej relacji.

 

Ta chwila ciepła pozostawia ślad w postaci przywiązania. Tworzy się więź, jednak bardzo wąska, nie rozpycha się, miejsca na emocje jest naprawdę niewiele, ale powstaje to połączenie, które trudno odciąć. 

No ale właśnie, ta droga jest tylko "jednokierunkowa" ;)

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez Myszolak (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@A.Between

Było napięcie, nadzieja,

ale przestrzeń między nimi malała,

możliwości bycia razem kurczyły się.

 Czytam w tym wierszu o czymś co mówi o rozminięciu się potrzeb

 i droga do tego miejsca już się zamknęła.

Smutny, ale piękny. 

 

 

 

[Jacek_Suchowicz]

@A.Between

 

bywa tęsknimy za cudną chwilą

która uwiodła nas swoim pięknem

nam się zdawało a może śniło

ale w realu jest obojętne

 

skłonni dorobić gros wyobrażeń

monsuny zieleń coś bez powrotu

piszemy wiersze w  drobnej ekstazie

i są serducha od wielu osób

:))) 

[MIROSŁAW C.]

@A.Between

Emocja w takim anturażu-to się czyta !

[Berenika97]

@A.Between

 

Tak, konsekwencje nie krzyczą -
one kiełkują.
Piją z naszych decyzji
jak z podziemnej rzeki,
niewidocznej,
a przecież nieustannej.

Mówisz- wybór jest błyskiem.
Tak,  ale w błysku rodzi się ogień,
a ogień ma pamięć drewna.

 

Cień, który rośnie ku wieczorowi,
nie zawsze chce nas pożreć.
Czasem uczy,
jak stać prosto w świetle.

 

Ślad dłoni
nie znika z powierzchni świata -
lecz świat nie jest tylko kamieniem.
Jest też wodą,
co wygładza ostre krawędzie.

Nie cofnie ruchu,
to prawda.
Ale może przemienić ciężar
w kształt,
który uniesiemy.

 

[A.Between]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Nata_Kruk]

@A.Between... piękny tytuł i... treść.