Pod uniwersytetem

[Myszolak]

Zielenieje trawa,
łodygi pną się do słońca,
wyprężają korony, 
przeciągają leniwie do światła.

 

Wkoło chodzą uśmiechy,
kroczą uzdrowione marzenia,
przyszłością oprószone nastroje,
świeżo malowane portrety.

 

Łagodnieją twarze,

w młodości znowu zaklęte. 
Plastyczne mózgi, spragnione nauki,
czytają krzyżówki na blaszkach liści,
od ciemnych pokoi wyklęte. 

 

A ja

 

gdzie?

 

Tam,
leżę, 
pod spróchniałym krzewem.

Tam są moje zwłoki, pod 
uniwersytetem. A zawiasy 
drzwi tańczą w jedną i w drugą,
otwierając nowe możliwości.

 

Nikogo nie zatrzymuje brzydki krzew.

[EsKalisia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mnie zatrzymał:)

Twoje zwłoki- rozumiane jako coś co miałaś zrobić w pewnym momencie a odwloklas ten moment z wiadomych tylko Tobie przyczyn-jeszcze przemienia się w złoto.

[Myszolak]

@EsKalisia Miło, że cię zatrzymał :) Ciekawe odczytanie tych zwłok, dziękuję 

[Berenika97]

@Myszolak

 

Przejmujący kontrast między zbiorowym odrodzeniem a indywidualnym unicestwieniem.

Pierwsza część wiersza to hymn do wiosny życia - wszystko się budzi, rośnie, uzdrawia. "Plastyczne mózgi, spragnione nauki" - piękny obraz młodości intelektualnej, akademickiej wiosny.

A potem ten brutalny zwrot - "A ja , gdzie?"

I odpowiedź miażdżąca: leżę martwy pod spróchniałym krzewem, pod uniwersytetem - tam, gdzie inni się uczą, rozwijają, żyją.

Najsmutniejsze jest zakończenie- "Nikogo nie zatrzymuje brzydki krzew". Życie toczy się dalej, nikt nie zauważa tragedii pod stopami. Drzwi "tańczą", otwierają "nowe możliwości" - ale nie dla narratora.

To wiersz o wykluczeniu, depresji, lub może dosłownej śmierci - trudno jednoznacznie orzec. Ale ta metafora zwłok pod uniwersytetem, podczas gdy inni studiują i rosną, jest porażająca.

Bardzo smutny wiersz o tym, jak łatwo zostać pozostawionym.

[Charismafilos]

@Myszolak a cóż to zadyszka posesyjna? :) Pod UJ potrafię to sobie nawet wyobrazić :) 

[APM]

@Myszolak Krzew jeszcze brzydki, ale wkrótce tak pięknie ożyje, że tłumy będą się zatrzymywać, ciekawskie ptaki  przysiadywać, owady szukać schornienia. Nie uwolnisz się od uwagi mówek, świerszczy i innych stworzeń, nawet poeci będą o tym pisać... A ty zamienisz się w motyla, jak na przywoitą poczwarkę przystało. Wiersz fajny i prawdziwy. Mógłby być  nawet o mnie.