Wtuliłem się w łąkę

[vioara stelelor]

Idę, Łąko, ku tobie, brzegiem mego szału.

          Ani zbrojny, ani konny.

          Z ramion twoich wyjdę - wonny

I duchem zroszonemu uśmiechnięty ciału!

B. Leśmian

 

 

 

Wtuliłem się w łąkę; w jej suknię kwiecistą,

srebrzoną po brzegach rosą niepamięci.

 

W tym gorącym nadmiarze każda łodyga

pragnie moich rąk; suchym szelestem sprzecza się z innymi

o palce zabłąkane wśród liści pokrzyw. Świat parzy,

pachnie, rozlewa się w tętnicach burzliwością kolorów.

Oddycham głęboko, prędko, tak, jak zawsze chciałem.

 

Łąko, łąko w krwawnikowych batystach, tymiankowych gazach!

Ty przede mną nie zasłaniasz oczu, ja szeroko otwieram

ramiona, w które wpadasz brzęczeniem pszczelich rojów,

pełnością kielichów. Ty przede mną się otwierasz,

ja trwam, nabieram mocy, miodu do dzbanów snu.

 

Łąko! zdrowo mnie wykarmiłaś

i nigdy nie milczysz; nie przestajesz,

ze szczodrością równą mojej, tętnić

wonną krwią, nektarem,

rodzić krzepkich pąków.

Zwielokrotniasz życie odważnie, bez odmierzania

- ze słowa na kwiat, z kwiatu na dotyk,

a z dotyku na mnie.

 

Wtuliłem się w suknię kwiecistą,

silny, przyjęty z radością do zielonej kołyski.

Łąko, oddycham głęboko, prędko,

jestem - - -

[hollow man]

@vioara stelelor

Piękne, klasyczne ornamenty.

[vioara stelelor]

@hollow manDzięki :)

[Wiechu J. K.]

@vioara stelelor Łąki podczas lata to życiodajny oddech ziemi, w zieleni i kolorach polnych kwiatów, w zapachu dojrzewającej koniczyny. 

[vioara stelelor]

@Wiechu J. K.Pod warunkiem, że ktoś nie ma alergii na pyłki ;)

Ale zgadzam się, że łąka to cały mikroświat, a ja sobie trochę skręciłam w leśmianowskie klimaty, gdzie staje się też ona metaforą spełnionej zmysłowości, odpowiedzią na samotność i tęsknotę za intymnością.

Edytowane 4 godziny temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Myszolak]

@vioara stelelor Mimo ze kompletnie nie rezonujący z moim humorem, muszę powiedzieć, że bardzo ładny, taki rześki :) 

 

 

[Wiechu J. K.]

@vioara stelelor Prawda, alergikom na pyłki pozostaje zielona trawa. Rzeczywiście, łąki posiadają moc, która porusza zmysły. 

[vioara stelelor]

@MyszolakDziękuję.

A zdradzę Ci po cichu - ten wiersz urodziłam właśnie po to, żeby się samodzielnie wyciągnąć z bagna za włosy, jak baron Münchhausen.

Poczucie szczęścia, spełnienia, czasem trzeba sobie napisać. A później okazuje się, że to się realizuje, że to jest prawdziwe, bo słowa mają moc sprawczą :)

[andrew]

@vioara stelelor

...

a Ona 

Ona okryta mgłą 

jak poranna łąka 

pachnie kwitami 

 

patrzę na nie 

 

piękne 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ja... kurczaczkuję...

Kwitami lepiej niech nie pachnie, powiało  jakimś cyrkułem...

[andrew]

@vioara stelelor

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[[email protected]]

@vioara stelelor Milczy, oj milczy, jak ją śnieg przysypie,
                              ale wtedy śpi, składa hołdy roślinnej ekipie.

 

Pozdrawiam.

[vioara stelelor]

@[email protected]Ślicznie dziękuję.

Mam nadzieję, że już w tym sezonie śnieg wyczerpał swoje możliwości.

[iwonaroma]

Prawdziwa łąka :)

[vioara stelelor]

@iwonaromaRaczej liryczno-metaforyczna, ale tak, chciałam oddać soczystość bliskości i zespolenia z naturą.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

 

 

Ty czytasz i tworzysz słowa - jak muzyk nuty. Ja słyszę muzykę i to taką kojącą wszystkie moje zmysły :)
 

Czytam Cię dziś jak rozgrzaną łąkę i tak czuję
Jest w tym wtuleniu tyle życia, zapachu i oddechu, że aż chce się na chwilę przymknąć oczy i tylko słuchać, jak rośnie.

Pięknie weszłaś w ten leśmianowski puls - miękko, a jednocześnie bardzo nasycenie.

I to Twoje niedopowiedziane „jestem”... ono jeszcze długo zostaje pod powiekami.

 

Fiu, fiu, jakby to powiedział wróbelek Ćwirk

[Migrena]

@vioara stelelor

 

to nie jest wiersz o łące !!!

 

to nie jest liryka natury !!!

 

lecz moment ontologicznego pęknięcia: "ja” traci swoją suwerennosć i zostaje wchłonięte przez puls istnienia.

 

tam, gdzie byt jeszcze migocze między snem a materią, tutaj dokonuje się radykalna afirmacja bo  człowiek nie stoi wobec świata lecz   staje się jego krążeniem.

 

"jestem” nie znaczy tu, że  myslę, więc istnieję, ale że oddycham razem z tym, co większe ode mnie.

 

to filozofia zanurzenia, w której sens rodzi się dopiero wtedy, gdy znika granica .

 

każda granica.

 

świetny wiersz.

 

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pięknie to zdefiniowałeś - takie bezgraniczne obcowanie jest możliwe jedynie z naturą, poczucie jedności i bezwarunkowej akceptacji, bo przecież jesteśmy jej częścią.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor No to może jeszcze coś dopiszę, muszę, bo mnie trzyma i nie mogę wyjść z domu. Dalej zgaduję, że:

Nie nie piszesz o łące jak o krajobrazie.

Piszesz jak o kimś, kto Ciebie przyjmuje.

To jest bardzo relacyjne pisanie.

 

A ludzie, którzy tak piszą…

…rzadko są obojętni w relacjach -  teraz na powietrze :)
Pozdrawiam