boję się

[A.Between]

kolejny wieczór przybity do ściany
uśmiechy martwe bądź umierające
zimowy monsun trzaskający drzwiami
porywa strzępki nadziei tonącej

 

więc słodko-kwaśne wypełzają słowa
z ust zaciśniętych, prawdą umęczonych
nie usiądziemy już przy naszych stołach
z pakietem wspomnień dawno podzielonych

nocą pragnienia otulamy w pościel
łzami piszemy partytury senne
może zapomnisz o brooklińskim moście gdy się obudzisz a ja wciąż tu będę

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Niby mamy tutaj to, co w tylu rozmaitych wierszach pojawia się wielokrotnie - dojmującą tęsknotę za utraconą bliskością - ale napisaną tak, że trafia głębiej, niż można by się spodziewać.

Obrazy, pomimo pewnej dawki sentymentalizmu - sugestywne, miękko wchodzące w wyobraźnię.

[hollow man]

@A.Between

Przypomnijmy zatem:

 

 

Edward Stachura

Nie brookliński most

 

Rozdzierający jak tygrysa pazur
Antylopy plecy jest smutek człowieczy.
Nie brookliński most, ale przemienić
W jasny, nowy dzień
Najsmutniejszą noc
To jest dopiero coś.

Przerażający jak ozdoba świata
Co w malignie bredzi jest obłęd człowieczy
Nie brookliński most, lecz na drugą stronę
Głową przebić się
Przez obłędu los
To jest dopiero coś.

Będziemy smucić się starannie,
Będziemy szaleć nienagannie,
Będziemy naprzód niesłychanie
Ku polanie.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - kolejny wieczór przybity do ściany
uśmiechy martwe bądź umierające - smutny moment wiersza - 

                                                                                                          Pzdr.

[Berenika97]

@A.Between

 

Piękny i przejmujący jest Twój wiersz. Pozdrawiam. 

 

Nie bój się ściany - ona trzyma jej cień,

byś mógł swobodnie odejść w stronę słońca.

Zimowy monsun wreszcie stracił impet,

nie musi szarpać nadziei bez końca.

 

Słodko-kwaśne słowa niech wiatr rozwieje,

prawdę zmęczoną zostawcie za drzwiami.

Skoro nie siądziecie przy wspólnych stołach,

nie bądźcie chociaż dla siebie wrogami.

Pragnienia w pościeli niech zasną spokojnie,

partytury senne niech płyną w milczenie.

Idź przez ten most, niech Cię lęk nie goni,

gdy ona wybiera własne wytchnienie.

Nie bój się jutra, choć ona tu będzie,

zostawanie też bywa rodzajem odwagi.

Obudź się lekko w łagodniejszym świecie,

idź przez ten most - wolny od trwogi.

[A.Between]

@Berenika97 Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Christine]

@A.Between

 

Ładny wiersz, podoba mi się. :) Pozdrawiam.