Pierwszy dzień wiosny - nie nadszedł

[Myszolak]

Nie ma zniczy,
wieńców, ciepłych słów.
Nie ma imienia.
Jest tylko data -
dzień przed pierwszym marca.

 

Serce zrywa się
do pionu
w poszukiwaniu
choć drobinki pyłu
z upuszczonego
omyłkowo kwiatka.

 

Wygrzebuje się z grobu
i idzie, kulawo.
Brudne od błota,
oblepione piachem,
potyka się, wstaje,
nie zważa,
że odstrasza.

 

Dziurawe, zdeformowane
komory pulsują,
gotowe pompować
nawet zatrutą krew.
Zamierają w każdym uderzeniu,
jednak biją dalej
do eteru.

 

Może ktoś słyszy echo.

 

Porośnięte mchem,

włóczy się i czołga,
ale nikogo nie ma,
nikt nie czeka.
Klucz nie pasuje już nawet
do własnego domu.

 

Szare i zmarznięte 
dochodzi do bram cmentarza,
przekazuje wiadomość wronie. 

 

On ją dostaje

 

jako sójkę,

co ćwierka mu piosenkę

pod oknem. 

 

Po zmroku serce wraca
do grobu,
by znów zbudzić się

w środku nocy
i szukać dalej
śladu jego butów,
na szlakach tęsknoty.

 

W tym roku 
nie będzie dla mnie
wiosny.

[truesirex]

@Myszolak Mnóstwo nieoczywistych ale i pięknych obrazów 

[Alicja_Wysocka]

@Myszolak To wiersz o sercu po utraconej miłości - zranionym, a jednak uparcie wracającym na szlaki pamięci, przez co wiosna wciąż omija je szerokim łukiem.

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka @Myszolak Ja wierzę, że wiosna zrobi swoje.

Choć zapewne na chwilę obecną, temu sercu wydaje to się niemożliwe, że jeszcze kiedyś odzyska samo siebie, wróci do własnego domu z tego cmentarzyska i nakreśli dla siebie nowe, własne szlaki.

To proces, ale nieraz oglądamy się za siebie i widzimy, jak daleko odeszliśmy od jakichś wilczych dołów smutku, to się można naprawdę zdziwić.

Edytowane 45 minut temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorŻyczę temu sercu optymizmu i wiary w siebie :)