Objęcia chłodu

[Myszolak]

Zapadam w sen
w objęciach chłodu.

 

Ogrzewam jego
skostniałe dłonie.

 

Chucham tak długo,
aż otuli je skóra.

 

I snop ciemności
zarysuje brzegi ciała.

Zziębnięta bliskością
zapadam w sen…

 

I dotykam, czuję
cię w gorączce. 

 

Naprawdę tu jesteś.

 

I śnię,
aż w końcu wyśnię
grób – dla ciebie.

 

Dla chłodu wesele.

 

 

 

 

 

Insp. @Berenika97 

Podczas pisania dużo myślałam o twojej "Białej ciszy" :)

 

 

 

 

 

[APM]

@Myszolak Niesamowity wiersz! 

[Charismafilos]

@Myszolak fajny pomysł - ogrzewanie odwrócone :)

[Clavisa]

och, te słowa
dotknęły mnie chłodem,
a jednak
zadrżałam od ciepła.

[Berenika97]

@Myszolak

 

Ten wiersz ma temperaturę - dosłownie. Od zimna przez gorączkę aż po to końcowe "wesele dla chłodu" które jest jednocześnie piękne i mrożące. "wyśnię grób" - to zdanie zostaje. Jakby śnienie było ostatnim aktem miłości.

Super! 

 

Miło mi za ins. :)