Powrót do domu…

[KOBIETA]

 

 

 

 

 

W oczach nie dojrzę nic nowego

skrywane cienie niepewności, 

nie będę pisać, nie mam czego.! 

Zamykam szczelnie czarne drzwi.

 

W pewien styczniowy, mroźny wieczór

złudzeniem chwili uniesiona

chciałam odnaleźć gdzieś schronienie

i nazwać siebie poprzez słowa. 

 

Lekkością myśli pragnień drogą

podążyć jasnym, sennym szlakiem

chciałam po prostu pisać wiersze

będąc świetlistym, wolnym ptakiem.

 

Czując za mocno, nie dostrzegam

nie czując błądzę niewidoma

gdzieś na rozdrożu szukam ścieżki

w wiosennym deszczu zagubiona. 

 

Ciężarem siły wrażliwości

nie wierząc w nic oraz nikomu

oddaj mi proszę moją wolność

bym mogła wrócić już do domu.!!! 
 

 

 

 

[Mitylene]

@KOBIETA ten motyw piwrotu do domu odczytuję jako odnalezienie odpowiedzi na nurtujące pytania egzystencjslne stawiane poezji. Błądząc po jej rozdrożach pod liryczny próbuje nadać sens tym poszukiwaniom. Myślę, że wolność słowa jest jednym z nich oraz wolność w wyrażaniu emocji poprzez wiersze. Taka niebanalna poezja zawsze wzubdza we mnie dreszcze:) Wiersz super!

[Lenore Grey]

@KOBIETA Jaki piękny i prawdziwy jest ten wiersz...

[bazyl_prost]

@KOBIETA kobiece to, i mimo że nie mam macicy to powiem że zrozumiałem

[FaLcorN]

@KOBIETA

Widać, że wiersz wypłynął z miejsca, z którego lubią wypływać moje.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - super - duży plus za ten wiersz - 

                                                                        Pzdr.serdecznie.

[Alicja_Wysocka]

@KOBIETAW sam raz do kawy, taki niedzielny, odświętny. 

Nie znałam Ciebie od tej strony, smakowity, pozdrawiam :)