Jesteśmy echem wielkich ludzi (Pobliczność do poetów)

[Stukacz]

Link do piosenki:

 

 

My pozbawieni sławy, przeznaczenia,

Pragniemy spokoju – nie żądamy wiele;

Bez polotu nasze myśli, skromne marzenia –

Sobie zostawcie ptaków głupie trele.

 

Krew w was błękitna, w nas kolor czerwieni –

I tak dobrze. Nam nie potrzeba lotów i ambicji;

Już i tak jesteśmy wszystkim umęczeni –

Żądamy umysłu prohibicji.

 

Nie chcemy przeżywać piekła cierpień,

Strasznych zmagań z losem;

Dla nas chleb, łóżko i grosz lepiej –

I tak reszta okrutnym ciosem.

 

Nie wierzymy w przepowiednie, cuda,

W sens działań waszych,

Najzwyklejsza wyobraźnia, złuda –

I tak mamy dość problemów naszych.

 

O snach tyle mówicie i chcecie

Byśmy za tym urojeniem

Szli jak w ogień, a nie wiecie,

Że to nie naszych marzeń spełnieniem.

 

Pokazujecie pomniki wielkich przodków

I mówicie: oni za nas krew oddali,

A nam nie starcza teraz środków,

By godnie żyć. I co z tego, że mali?

 

Dajcie nam dobra namacalne,

Nie słów mdły i wonny nektar;

Żądania nasze tak banalne.

Po co nam świat tych złud i mar?

 

I po co nam Norwid, Mickiewicz, Słowacki,

Gdy czas przyjemniej w kinie mija?

My wolimy słodkie placki,

Niż, gdy kąsa słów jadowita żmija.

 

Głupcy! Drażnicie nasze sumienie,

Co z tego dla nas będzie?

I tak nie w tym życiu spełnienie.

W domu lepiej niż wszędzie.

 

Nie żądamy wiele, róbcie co chcecie,

A nas zostawcie w spokoju.

Wy tak naprawdę nic nie wiecie,

A mówicie o prawdzie i pokoju.

 

A Bóg wasz – czy prawdziwy?

Dlaczego miałby właśnie wasze serca

Natchnieniem napełniać: dziwy nad dziwy.

On omija takie miejsca!

 

My chcemy spokoju. Nawet porządek

Byle jaki był i tyle.

Kończymy już słów naszych rządek.

Pieprzyć wasze jaskółki i motyle.

 

Tak patrzymy i zbiera się na litość:

Głupcy! Po co piszecie to wszystko?

Tak jak w gardle staje kość:

Tak dla was sława – tylko.

[bazyl_prost]

ja walczę z wizją telewizji i nie przegram

[Berenika97]

@Stukacz

 

Ogólnie utwór podoba mi się.  Ale mam ambiwalentne uczucia co do tekstu. Zwłaszcza do drugiej części. Napiszę więc krótko - to klasyczny spór między  życiem kontemplacyjnym i praktycznym -  Arystoteles też się z tym zmagał.

Wiersz opowiada się po jednej stronie, ale sam jest produktem drugiej. Ciekawe!