Gdzie rdzewieją miecze: 43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła

[Łukasz Jurczyk]

43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

W nocy śni się deszcz —
budzę się,
żeby go połknąć.

 

2.

 

Kości w zupie.
Nie pytaj czyje —
ważne, że miękkie.

 

3.

 

Straże już nie stoją.
Każdy strzeże
swojego cienia.

 

4.

 

Ofiary składamy
sobie nawzajem —
na wszelki wypadek.

 

5.

 

Nie modlę się.
Niech bogowie
też poczują głód.

 

6.

 

Świat się kończy
w mojej głowie
po kawałku.

 

7.

 

Nie było szturmu.
Po prostu
skończyło się wszystko.

 

8.

 

Kiedy weszli,
nie mieli kogo zabić —
tylko wiatr udający życie.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To wstrząsający zapis agonii. Salmakida nie zostaje zdobyta mieczem, lecz pożarta od środka przez czas, głód i beznadzieję. Narrator patrzy na to chłodnym okiem kogoś, kto widział niejedno, ale tutaj dociera do granicy człowieczeństwa.

Wiersz zaczyna się od najbardziej podstawowych instynktów. Głód i pragnienie stają się jedyną rzeczywistością. Fragment o „kościach w zupie” i pytaniu „czyje” jest najbardziej makabryczny. Sugeruje, że w oblężonej twierdzy zatarły się granice moralne. Towarzyszy temu bunt przeciw bogom - chce, by „też poczuli głód”.

 

Rozpada się wspólnota - ludzie przestają być braćmi broni, a stają się potencjalnymi ofiarami lub oprawcami.

Świetna jest teza, że prawdziwa klęska dzieje się w głowie, a nie na murach. Przeciwnikowi wystarczyło poczekać - Salmakida „umarła sama”.

 

"Wiatr udający życie" - kiedy wróg w końcu wchodzi do środka, nie zastaje bohaterów ani nawet godnych litości ofiar. Zastaje pustkę. Narrator nie opisuje bitwy, opisuje znikanie.

„Świat się kończy , w mojej głowie , po kawałku” - gdy ginie obserwator i jego wartości, świat zewnętrzny przestaje istnieć. 

 

Świetny tekst - jak zawsze! 

Weszli. Mają tarcze z brązu,

w których odbija się nasz wstyd.

Słońce ich kocha.

Mówią tym samym językiem co ja.

Ale ich słowa są twarde jak oliwki,

moje - sypią się jak popiół.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

To nie jest tekst o oblężeniu.To o tym, jak człowiek umiera przed śmiercią.Bardzo poruszający.Świetny!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Jestem bardzo ciekawy czy w jakichś źródłach zachowała się wzmianka o losie załogi. 

 

Czasem twierdze

gasną ciszej

niż ogniska.

 

Widziałem łodzie.

Albo bardzo

chciałem.

 

Czy byli to Persowie?

Nie wiem.

Może sen.

 

Jeśli pytasz:

ocalenie też bywa

koszmarem.

 

Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Oczy są puste —

nie szukają drogi,

bo droga zniknęła.

 

Śmierć ma początek
tam, gdzie człowiek przestaje
czekać na jutro.

 

Pozdrawiam

 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Nie wiem nic na ten temat. Moja wiedza o wyprawie Aleksandra jest ogólna, to dzięki Tobie poznaję ją bardziej szczegółowo. :) 

 

 

Horyzont się nie kończy,

to tylko my przestajemy go widzieć

pod powiekami z piachu.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Zamknij te oczy.

W ciemności przynajmniej

nic nie udaje nadziei.

 

Pozdrawiam :)