Pergamin

[Berenika97]

długa noc

rozciąga się we mnie

aż gubię godziny

i własne ciało

leżysz obok

twoja obecność wyznacza

granice mroku

myśli przestają

rwać się i plątać

noc trwa dalej -

miękka, głęboka

powietrze krąży

między nami a ciszą

nad ranem

woskowy blask

wycieka ze szczelin

w sklepieniu

odsłaniając prawdę

o nas dwojgu

twoja skóra

to tylko stary pergamin

a pod moimi palcami

zamiast rytmu serca

szumi jedynie piach

i suchy liść

mrok wcale nas nie puścił -

to ja stałam się

jego jedynym domem

a ty jesteś tylko echem

które uwięziłam

pod pękniętym spojrzeniem

zostaję w tym martwym bezruchu

czekając, aż kurz całkowicie

nas przykryje

 

[Lenore Grey]

@Berenika97 jak zwykle piękny i inspirujący.

Cudowna jest twoja poezja, Bereniko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję!  To moje "pierwsze kroki". :)  Pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

refleksja o tym, że życie i bliskość są ulotne, a czas  nieprzerwanym echem pustki.

 

ciemna kaplica........w której każdy cień ma swoją wagę.

 

w tej nocnej ciszy, gdzie mrok staje się domem, a ciało  pergaminem pamięci, ukazujesz nam nieuchronność przemijania i iluzję obecnosci.

 

to opowiesć   o tym, jak bliskość bywa zarówno utrwaleniem, jak i uwięzieniem !!!

 

mistrzowsko prowadzisz nas  między światłem a kurzem, między echem a pustką  .

 

 

przepiękny to jest wiersz Nika.

 

poetyckie - ku gwiazdom co niebo złocą sobą.

 

wszystko Nika wiesz :)

 

 

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 To jest wiersz o miłości (albo relacji), która formalnie jeszcze istnieje, ale wewnętrznie już obumarła. Nie tyle o nostalgii za przeszłością, ile o momencie bolesnego rozpoznania, że to, co było żywe, stało się zapisem - właśnie jak pergamin.

Dopasowana metafora do pergaminu.

Jest jeszcze  jest fizyczna obecność, porządek, ukojenie. Ale to jest cisza… podejrzanie gładka.

[[email protected]]

@Berenika97 Pergamin i rylec,
                          cycuszki i tylec?

Miłego dnia.

[iwonaroma]

Jak zwykle - prima sort.

To też może być o umieraniu dwojga bardzo starych ludzi, złączonych jeszcze ale już na rozdrożu śmierci.

 

 

Ustawiam się w kolejce po tomik :) Warto by Twoja poezja wypłynęła na szersze wody.

Choć jeśli Ci cieplutko tylko w naszym tu kąciku - to oczywiście jest też taka opcja :)