Atłasu powiew miłosny pean

[Robert Witold Gorzkowski]

 

 

 

Oddałaś noc dałaś mi wiarę
i rozpaliłaś życia ogarek
oddałaś morze przejrzystych toni
wytrwałych pragnień przeczystych dłoni.

Kiedy bezduszność tłumi dążenia
i splata nici mego istnienia
wydziera ogień Tobą zakryty
zwiewnych atłasów powiew ukryty.

Uczę się z kwiatów wilgoć przyjmować
nieść w pustą przestrzeń gorące słowa
Świat mój unosić i w dzikim miocie
rozlać strumieniem nieziemskich podniet.

Scaliło w Tobie i było we mnie
smutnych powiekach otwartych sennie
cicho wstępuję i się raduję
nosząc na sobie modlitwy stułę.

Nie mnie jest patrzeć w serce zlęknione
nie mnie jest trzymać ręce spocone
Twoje istnienie przychodzi czule
tamę przerywa usta całuje.

„Sen nocy letniej” odczarowuję
porażam myślą Lamią filtruję
urojeń duszy wyhamowanych

uczuć skrywanych niewygładzanych.

Po krzyżu spłynąć cierpieniem moim
i w ziemię wsiąknąć w miłości swojej
wersem odpłynąć strofy wyszeptać
oczyścić ciało i myśli zebrać.

Znowu pomału popłynąć łzami
i znaleźć ujście gdzieś pod firmament
wystrzelić dumnych passus miliony
zawiesić w niebie strofy natchnione.

Usłysz wołanie chwyć w ręce swoje
wtul jasną główkę w marzenie moje
bym poczuł w sobie Twoje ramiona
i spłynął w serce z radości skonał.

W swojej ablucji szkieletem płonę
natchnionym rymem Ciebie pochłonę.

 

 

 

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Intersubiektywny dziękuję

[Migrena]

@Robert Witold Gorzkowski

 

Robert.

 

świetnie  że jesteś :)

 

przedstawiłeś nam pean, w którym miłosć przestaje być uczuciem, a staje się zasadą istnienia.

 

prowadzisz  ją przez język sakralny i erotyczny, scalając ciało z metafizyką w jedno doświadczenie   przemiany .

 

patos jest tu świadomy i utrzymany konsekwentnie  nie jako ozdoba  lecz jako wyraz powagi wobec słowa.

najistotniejsze pozostaje przekroczenie granicy "ja” i "ty” gdzie miłosć jawi się jako akt jednoczenia, oczyszczenia i duchowej integracji.

 

to poezja bardzo dojrzała, która nie szuka efektu, lecz sensu.

 

głos poety traktującego zarówno uczucie, jak i czytelnika z nalezytą powagą.

 

 

glos piekny i ważny.

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Migrena Lepiej nie można było opisać moich przeżyć, dzięki.

[Alicja_Wysocka]

@Robert Witold Gorzkowski Pełno tu emocji i wzniosłego tonu. Pozdrawiam ciepło, Robercie :)

[Robert Witold Gorzkowski]

@Alicja_Wysocka dziękuję taka ta moja przypadłość;)))

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

 

To utwór o ogromnym ładunku emocjonalnym, w którym miłość staje się formą liturgii. Bardzo plastycznie operujesz kontrastem między "bezdusznością świata" a intymnym mikroświatem budowanym z "atłasów" i "modlitewnych stuł". Finałowa "ablucja", w której podmiot "płonie szkieletem", robi mocne wrażenie - to totalne oddanie się uczuciu i sztuce jednocześnie. Wiersz kojarzy się z duchem dekadentyzmu, ale niesie w sobie ocalającą moc słowa.

[Marek.zak1]

Bardzo osobiste odniesienie się, gdzie relacja jest czymś więcej niż uczuciem, raczej najważniejsza częścią, istotą i sensem życia. Przyznaję, że takie wyznanie jest rzadkością, bo mz ludzie obawiają się aż tak kompletnego odkrycia. Tak czy inaczej, pięknie,, że tak się komuś potrafi przydarzyć. Pozdrawiam

[viola arvensis]

@Robert Witold Gorzkowski wyjątkowo pięknie ! Ten wiersz ma moc i chce się czytać wielokrotnie. 

Podziwiam! 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... :)

a mówią, że faceci to twarde, zimne sztuki, a tutaj proszę.. powiało romantyzmem, przyjemnym bardzo do tego.

Tak dla treści.

[Robert Witold Gorzkowski]

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję.

[Jacek_Suchowicz]

@Robert Witold Gorzkowski

pomimo nadmiernej ilości zaimków osobowych wiersz ma swój klimat - zatrzymał

Pozdrawiam