Gdzie rdzewieją miecze: 41. Salmakida - Gdy umiera nadzieja

[Łukasz Jurczyk]

41. Salmakida – Gdy umiera nadzieja

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Przyszła nowina —
Memnon nie żyje.
Nikt nie spytał jak.

 

2.

 

Jedni modlili się,
drudzy odmierzali wodę.
Tak wygląda żałoba.

 

3.

 

Ziarno w spichlerzu czerniało.
Nadzieja też
lubi pleśnieć.

 

4.

 

Kiedy szczury
przestają się bać,
ty zaczynasz.

 

5.

 

Bez wiary
każdy szuka winy
w cudzych oczach.

 

6.

 

Już nie razem —
tylko obok.
To też rodzaj końca.

 

7.

 

Braterstwo broni
pęka szybciej
niż gliniane dzbany.

 

8.

 

Na murach cisza.
Tylko gwiazdy
liczą nas jak trupy.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator - najemnik wie, że bez genialnego stratega (Memnona z Rodos) oblężeni są już tylko mięsem armatnim. "Nikt nie spytał jak” to świadectwo głębokiej apatii. Pleśniejąca nadzieja i czarne ziarno - nadzieja nie umiera tu gwałtownie, ona psuje się jak żywność w oblężonym mieście. To proces gnilny, nieunikniony i nieestetyczny. Świetna metafora! Podobnie jak szczury - kiedy zwierzęta przestają bać się ludzi, oznacza to, że ludzie przestali być panami sytuacji. Człowiek staje się „ofiarą” w oczach natury jeszcze przed fizyczną śmiercią.

Najbardziej porusza część o rozpadzie więzi - mit „braterstwa broni”. Okazuje się ono kruche jak „gliniane dzbany”. W obliczu nieuchronnej klęski każdy staje się samotną wyspą. "Szukanie winy w cudzych oczach" - to mechanizm obronny - zamiast planu walki, pojawia się wzajemna niechęć i podejrzliwość. Zakończenie („Tylko gwiazdy liczą nas jak trupy”) nadaje całości wymiar fatalistyczny. Dla wszechświata ci żołnierze już są martwi - ich los został przypieczętowany w momencie, gdy zgasła wiara w zwycięstwo.

 

Napisałeś genialne studium psychologicznego upadku. Śmierć Memnona zamienia zorganizowane wojsko w zbiór przerażonych jednostek.  Znowu wyśmienity tekst, który uwielbiam "rozszyfrowywać". :)  Pozdrawiam. 

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetny komentarz :)

 

Śmierć Memnona położyła w zasadzie kres ofensywie floty perskiej na Morzu Egejskim. Zaś w samej Salmakidzie zanim pękną mury zaczynają pękać ludzie, jak bardzo często, gdy nie widać odsieczy i jak tytułowa nadzieja umiera.

 

Pozdrawiam

Edytowane 24 Lutego przez Łukasz Jurczyk (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Ta część to mistrzowsko opisany obraz rozpadu - nie tyle twierdzy, co ludzkiej wspólnoty. Świetne!

 

Dzieliliśmy ostatni chleb.

Każdy pilnował,

czy nóż przecina równo.

 

Straż nocną wyznaczaliśmy losem.

Nikt już nikomu nie ufał

na słowo.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Śliczne miniaturki!! Bardzo adekwatne :)

 

Nie mur pęka.

Najpierw kruszy się

człowiek.

 

Woda nie jest wodą

dopóki

jej nie zabraknie.

 

Prawda o ludziach?

Sprawdź ich

bez chleba.

 

Pytasz o sny?

Śnię studnię.

Zawsze pustą.

 

Pozdrawiam serdecznie :)