Błogostan

[Gość vioara stelelor]

Zrzucam dziś z ramion zimę, jak zbyt ciężki kożuch,

uczę się znów oddechu, co o nic nie prosi,

lecz mi myśli wypełnia wiatrem ciepłym, miodnym,

już nie muszę się błąkać wśród martwych ogrodów.

 

Zasługuję na chwile gorące, spełnione;

każda droga przede mną jest przejrzysta, jasna,

każdy krok mnie przybliża do szczęścia i światła.

Wstecz nie patrzę, a pewność jak talizman noszę.

 

Zasługuję na miłość, w której będę wolny,

i pójdę ufnym krokiem przez mórz wody błogie

w ciepłe drżenie jutrzenki, w jej świetlistą słodycz.

 

Wierzę sercu i drzewom. Już nie znikam - rosnę.

I do chmur się uśmiecham - jakbym był znów młody.

Życie dni mi powierza - a resztę - mam w sobie.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Szczęśliwy sonet - młody, bo też  dopiero co narodzony.
Wszystkiego dobrego temu, co w nim i  przed Wami.

 

A wszystko co młode, to:

 

uczenie się oddechu

jasne drogi

jutrzenka

uśmiech do chmur

rosnę

To wszystko buduje wrażenie wewnętrznej wiosny.

Witaj na świecie :)

[Gość vioara stelelor]

@Alicja_WysockaWiosna, zmiany... :)

Zawsze warto włączyć się, duchowo, do cyklu natury wtedy, gdy coś się zaczyna, a nie kończy.

Edytowane 20 Lutego przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorAle zimą też da się żyć, wystarczy trochę ciepła i wierszy, już nie mówię

o chlebie, bo nie samym chlebem, przecież.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Czarek Płatak]

To afirmacja dojrzałej siły — zamiast znikać, zaczyna rosnąć.

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz oddycha. Czuć w nim moment, kiedy coś w środku odpuszcza - nie z rezygnacji, ale z gotowości. "Zrzucam zimę jak zbyt ciężki kożuch" - to zdanie nosi w sobie całą historię bez konieczności jej opowiadania. I ta pewność noszona jak talizman - nie krzykliwa, nie na pokaz, tylko  wewnętrzna. Piękne też, że zaufanie kieruje się nie ku ludziom, lecz ku sercu i drzewom - jakby prawdziwe oparcie było zawsze gdzie indziej niż myśleliśmy.Najbardziej trafiło do mnie zakończenie -  "Już nie znikam - rosnę." Trzy słowa, które mogłyby być całym wierszem.

 

 

[Gość vioara stelelor]

@Czarek PłatakDziękuję, o to właśnie chodziło.

 

@Berenika97 Bardzo Ci dziękuję. Jak zwykle bardzo trafnie odczytałaś wiersz, a wypunktowane przez Ciebie zdanie jest od niedawna moim mottem życiowym. Pewność to przede wszystkim rozeznanie tego, co jest dobre  dla danej osoby - i tam powinna szukać zakotwiczenia, nie pozwalając, by niestabilny ocean przetaczał ją według swoich kaprysów po dnie. :)

[Nata_Kruk]

Dołączam do słów, że to afirmacja siły. Śliczna treść.

[Gość vioara stelelor]

@Nata_KrukA ja Ci wysyłam piękne podziękowania :)

[iwonaroma]

Tchnie optymizmem a to droga do błogostanu, więc wszystko ok :)

 

[Gość vioara stelelor]

@iwonaroma Optymizm odnaleziony w sobie samym w najtrudniejszym momencie życia jest najcenniejszy :) Dzięki.

[violetta]

@vioara stelelor piękna duchowość w tobie:) i siła:)

[Gość vioara stelelor]

@violettaBardzo dziękuję :)

[Migrena]

@vioara stelelor

 

to jest wiersz który intelektualnie emanuje ciepłem i oddechem wolnosci.

 

cieszę się, że Twój utwór  przypomina, jak ważne jest odrzucenie ciężaru przeszłości i niezwykle ufne podążanie ku światłu .

 

piękno tkwi w prostocie i zgodzie z sobą,a każdy oddech może być małym szczęściem .

 

kapitalna poezja.

 

 

[Gość vioara stelelor]

@MigrenaJakże często szczęście uważamy za coś, co przychodzi z zewnątrz. spływa z cudzych rąk.

A przecież każdy może być szczęśliwy, jeśli odnajdzie właściwe położenie w czasoprzestrzeni (duchowej), które oznacza harmonię i równowagę :)

Dziękuję :)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@vioara stelelor Wiersz od początku do końca obfituje w optymizm. Bardzo się podoba. :)

[Gość vioara stelelor]

@Wiechu J. K.Optymizm jest jak maseczka z tlenem :) Cieszę się, że się podoba :)

[Migrena]

@vioara stelelor

 

o tak !

 

zgadzam się całkowicie !

 

szczęście rodzi się wewnątrz, gdy odnajdujemy własną równowagę.

 

czasoprzestrzeń ducha  bywa subtelna lecz kto ją odkryje , nosi światło w sobie.

 

jak pisał Goethe: " szczęście to płomień świecy co rozświetla mojej Ja ".

 

pozdrawiam.

 

 

[MIROSŁAW C.]

@vioara stelelor

,,Są dwie drogi, aby przeżyć życie.

Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem.

Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko.”

 

Albert Einstein

 

 

[Gość vioara stelelor]

@MIROSŁAW C.Dziękuję, masz rację :) I Albert Einstein też :)