notatki sroki

[Alicja_Wysocka]

ej, ptaszyno złotopiórka
czekam, jesteś, tak się cieszę
szkiełko cudne lub koralik
zawsze jakiś mi przyniesiesz.
wypatruję pod jaworem
ganiam myślą po błękitach
raptem patrzę, jest znalazłam
chyba dla mnie, lecz nie pytam

 

ja z tych treli wiję wierszyk
każdą perłę biorę w dzióbek,
co się nada w drugiej zwrotce
albo w pierwszej, robię próbę
tu się świeci, tam znów błyszczy,
a tu miękki puszek, popatrz
nie wiem ptaszku skąd się wziąłeś
                   *   
podpisano zwykła sroka

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

fajne, jak moje wiersze trochę , zawsze coś znajduje, jakąś koncepcję, piszę i jest, tylko ja nie pisze z piekielnego nieba i sroka pewnie też nie

Edytowane 1 godzinę temu przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@bazyl_prostDziękuję, chyba muszę zajrzeć do Ciebie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Skąd pomysł, piekielnego nieba? 

 

[bazyl_prost]

 z dzisiejszej pogody, taka nagła zmiana że boli głowa, ale nie chcę zatruwać ci twojego pułapu lotów

@Alicja_Wysocka

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

wiersz uroczy jak to zawsze u Ciebie Alu.

 

ale ja o sroce.

 

to pica pica.

 

z łaciny.

 

absolutna rekordzistka ptasiej inteligencji.

 

to ona jako pierwszy ptak świata zdała test lustra.

 

Ty ją uhonorowałaś wierszem.

 

brawo !

 

 

[iwonaroma]

Jesteś mistrzynią lekkich rymowanych wierszy :)

Mam nadzieję, że zbytnio rączek i mózgu nie wysiliłaś ;)

i jednak przy pisaniu dobrze się bawiłaś:)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Czytając ten wiersz, od razu się uśmiechnęłam - to chyba najszczersze i najradośniejsze ars poetica, jakie znam. Ta scena wypatrywania pod jaworem, ganiania myślą po błękitach - to przecież każdy twórca w stanie oczekiwania na natchnienie. I ta erupcja radości, kiedy przychodzi - "raptem patrzę, jest"!

Zachwyca mnie lekkość tego wiersza, jego muzyczność ("ej ptaszyno złotopiórka"), ale jednocześnie kryje się w nim głęboka prawda o tworzeniu. Poeta rzeczywiście jest jak sroka - zbiera z rzeczywistości "szkiełka" i "koraliki", próbuje ich połysku w różnych miejscach wiersza ("tu się świeci, tam znów błyszczy"), czasem dorzuci coś miękkiego dla równowagi. Nie wszystko musi lśnić, prawda?

A to "nie wiem ptaszku skąd się wziąłeś" - czyż nie o to właśnie w tworzeniu chodzi? O tę tajemnicę, skąd przychodzą słowa, obrazy, dźwięki? I ta fałszywa skromność w podpisie - "zwykła sroka" - kiedy wiersz sam w sobie jest dowodem, że zwykłość potrafi stworzyć coś niezwykłego. Cudowne!