Randka

[Berenika97]

Mieliśmy pić kawę,

taką, która zostawia

ślad na ustach.

Założyłam rubinową sukienkę,

zbyt cienką na ten wieczór.
i za czerwoną na samotność.

Mieliśmy oswajać chłód
kamiennych schodów nad rzeką,
żonglować nazwiskami artystów,
żeby czwartek nie był
tylko czwartkiem.

Miałam podać ci dłoń,
gdyby chodnik okazał się krzywy

i pozwolić moim palcom

zamieszkać w twojej dłoni.

Stałam tam,

aż niebo nad dachami
zaczęło pękać

wylewając obojętną noc.

Taksówki przejeżdżały obok,

każda rozcinała kałuże

rozbryzgując złudzenia.

W witrynie sklepu

zobaczyłam dziewczynę,

która czekała za długo.

Jakiś pijak ukłonił się nisko,

zbyt teatralnie -

poczułam się królową

osieroconych godzin

i pustych przystanków.

A potem krótki dźwięk

w kieszeni i trzy słowa:
„Przepraszam. Nie dotrę.”

Ale do mnie
dotarło wszystko.

 

[Marek.zak1]

Oczekiwanie i rzeczywistość. Tak bywa i nie zawsze wiadomo dlaczego, bo bywa, ze czeka się za długo, a bywa, że obstawia nie tych co, trzeba, albo jest się w miejscu, gdzie ci, co trzeba są rzadkością. Czytając statystyki, to czekanie jest częstym zjawiskiem, bo obecnie ślub się bierze o wiele później, niż dawniej, więc niby można czekać. Pięknie to opisałaś, zapewne znasz takie przykłady. Najbardziej podoba mi się to o tej dziewczynie, która widzi się w witrynie dziewczynie, która czekała za długo. Pozdrawiam z podobaniem:)). M

[vioara stelelor]

@Berenika97Znakomity opis. Pozornie chodzi o banalną sytuację - dziewczyna wystawiona do wiatru, ale Ty nadajesz każdej chwili czekania, narastającego zniecierpliwienia, rozczarowania - niezwykłą wagę. Nad każdą z nich pochylasz się, próbując ją rozgryźć i zrozumieć, aby w końcu dojść do finalnego "do mnie dotarło wszystko".

Myślę, że można ten opis ekstrapolować w ogóle na rozliczenie ze związkiem, w którym nadzieje zderzyły się z odrzuceniem, gotowość, dobra wola, czułość, troska - z milczeniem i ucieczką.

Skojarzyłam sobie z czymś, co nazywa się fachowo "unikający styl przywiązania" - ktoś nagle znika, wycofuje się, odbiera siebie - bo stało się za blisko.

To jest oczywiście jakaś podskórna warstwa wiersza, niekoniecznie zgodna z Twoimi intencjami, ale tak mi jakoś przyszła na myśl taka interpretacja, po przeczytaniu zwrotki o trzymaniu się za ręce.

 

A pijaka od razu polubiłam, on tutaj jest bardzo ważny. Wiesz, czasem drobna interakcja z przypadkowym człowiekiem, daje bardzo dużo, pozwala czegoś się uchwycić, aby całkiem nie stracić oddechu.

[andrew]

@Berenika97

...

czekanie 

to cena 

 

on ona 

długo myśleli 

że najcenniejsza 

jest Mona Lisa 

Herkules 

 

zanim poznali 

JĄ JEGO 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świetnie napisana scena nieudanej randki. Zwykła prozaiczna sytuacja, ale pięknie namalowana.

 

Nie licz godzin.

Cień na zegarku 

nie ociepli dłoni.

 

Niebo już pękło.

Teraz czas na świt,

który cię obmyje.

 

Sukienka wciąż piękna.

Jutro założysz ją

dla samej siebie.

 

Pozdrawiam 

 

 

[Jacek_Suchowicz]

przecież chłop żyje w swoim świecie

gdzie go za gardło pieniądz trzyma

i pędzi zimą także w lecie

twój świat odmienny który ty masz

 

on ma w szufladkach i w hierarchiach

wartości które płyną w chmurach

ty o czerwieni w twej sukience

o samotności - a jego niesie

                                     gdzieś akurat

 

Pozdrawiam - jak zwykle udany

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

 Piękne nieprzesadzone metafory

„niebo nad dachami zaczęło pękać”
„królowa osieroconych godzin” - to zostaje pod skórą

świetna puenta

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Bardzo czyste, bardzo celne.

 

Wystawienie do wiatru, bez parasola, bez alibi. 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 wiersz ma moc! Można sobie wszystko wyobrazić. Niezwykłe metafory sprawiają, że chce się czytać bez końca. Końcówka wiersza pouczająca- trzeba wyciągać wnioski z podobnych sytuacji.

Bardzo dobry wiersz. 

Pozdrowienia ciepłe :)

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

o czym jest Twój wiersz ?

o tej sekundzie, w której nadzieja zderza się z rzeczywistoscią i człowiek nagle rozumie więcej, niż chciał.

 

czekanie staje się tu czymś głębszym niż sytuacją towarzyską.

 

to akt wiary, że ktos nada sens zwykłemu czwartkowi.

 

a kiedy pada "Nie dotrę”, świat nie dramatyzuje tylko  po prostu odsłania swoją obojętnosć.

najmocniejsze jest dla mnie: "do mnie dotarło wszystko ”

 

w tym zdaniu jest małe przebudzenie.

 

spotkanie z prawdą, z samotnością, ale też z własną godnością.

 

to trochę    jak u Søren Kierkegaard to chwila, w której człowiek staje twarzą w twarz z sobą samym.

piszesz subtelnie, dojrzale i z ogromnym wyczuciem detalu.

 

i ja naprawdę swietnie czuję , że Ty wiesz, o czym piszesz

 

to jest POEZJA.

 

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 Chyba serce mi pękło.  Nie chcę sobie nawet wyobrażać powrotu do domu po takiej "randce".