Po latach

[A.Between]

Spotkaliśmy się wreszcie —
nie tam, gdzie wtedy myślałem,
nie w tamtym czasie,
który tak starannie odkładaliśmy
jak list bez znaczka.

 

Nie pamiętam już twoich zdań,
tylko ich temperaturę.
Były jak jesień, która nie decyduje się
czy zostać złotem,
czy rdzą.

 

Śmieszne —
cała ta ostrożność,
te kalkulacje serca,
jakby uczucie było rachunkiem,
a nie wypadkiem drogowym.

 

Siedzieliśmy naprzeciw siebie
spokojni jak dwie fotografie,
które dawno straciły właścicieli.
Nic się nie wydarzyło.

I właśnie to wydarzyło się najbardziej.

 

Bo nagle zrozumiałem,
że wtedy naprawdę coś było —
nie między nami,
lecz między słowami.

 

I że to one się kochały,

a my tylko trzymaliśmy długopis.

 

Teraz czas chodzi o lasce,
praca ma twarz urzędnika,
a życie —
życie jest już tylko miejscem,
w którym odkłada się okulary.

 

Patrzyłem na ciebie długo,
jak na zdanie sprzed lat,
które wreszcie można przeczytać
bez drżenia.

 

I pomyślałem spokojnie,
z ulgą prawie wdzięczną:
dobrze,
że nic się wtedy
nie zaczęło.

[Marek.zak1]

To bardzo dobry wiersz w często poruszanym, ale niełatwym temacie, jak po latach, sentyment został, ale czas i życie zweryfikowały to, co się (nie) stało, zgodnie z uniwersalna zasadą, że: co się stać mogło, a się nie stało, widać stać się nie miało. Sporo fajnych aforyzmów, takich, jak o tej jesieni, kochających słowach, czy o czasie, pracy i życiu. Puenta z ulgą, że się nic nie wydarzyło, pewnie wielu tak ma. Jeden z tych wierszy, które sie długo pamięta. Pozdro.

Edytowane 11 godzin temu przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[A.Between]

@Marek.zak1 Dziękuję Marku. 

[Leszczym]

@A.Between Tak, tak, ale i coś na contra legem wiersza też by się zapewne znalazło :))

[A.Between]

@Leszczym zapewnie , to między wiersami.

[lena2_]

Bardzo dobry wiersz, podoba mi się:):)

[A.Between]

Dziękuję Lena 

[Annie]

@A.Between wiersz ma urok, pięknie napisany chociaż szkoda  puenty :)