-
Ostatnio w Warsztacie
-
Piotr Samborski 111
Dziś zło chodzi w purpurze zachodu,
z jego ust kapie miód i trucizna.
Dotyka serc jak mróz —
i zamienia je w kamień,
który już nie pamięta, że był ciepły.
Matki milkną nad kołyskami strachu,
dzieci uczą się cienia szybciej niż światła,
a sumienie sprzedaje się za chwilę spokoju.
I wydaje się,
że noc zapuściła korzenie na zawsze.
Lecz pod warstwą popiołu
tętni coś upartego.
Garstka ludzi klęczy w ciemności,
z twarzami mokrymi od łez,
ale z dłońmi zaciśniętymi wokół iskry.
Nie są silni.
Są wierni.
I kiedy przyjdzie godzina,
gdy zło upije się własnym triumfem,
oni podniosą światło jak chleb nad głodnym światem.
I znów — przez ból, przez krzyk, przez ranę —
dobro przebije się jak źdźbło przez asfalt.
Bo nawet jeśli dziś
ciemność oddycha najgłębiej,
to świt już zbiera odwagę
po drugiej stronie nieba.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 126 odpowiedzi
- 2 807 wyświetleń
-
- 108 odpowiedzi
- 1 667 wyświetleń
-
- 69 odpowiedzi
- 1 305 wyświetleń
-
- 58 odpowiedzi
- 1 276 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 895 wyświetleń
-
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@bazyl_prost Interesujące - to trochę bliskie panpsychizmowi albo Teilhardowi de Chardin z jego noosferą. Myślisz o tym bardziej naukowo czy duchowo? -
Przez truesirex · Opublikowano
@Alicja_Wysocka genialne haha, ostatnia linijka zmieniła znaczenie całego wiersza. Pozdrawiam :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Alicja_Wysocka To kapitalna igraszka z oczekiwaniami czytelnika! Przez większość tekstu byłam przekonana o intymnej relacji z drugim człowiekiem. :) Puenta sprawiła, że chce się przeczytać całość jeszcze raz, tym razem z uśmiechem. Fraza o byciu wiernym „od początku dorosłego życia” nadaje kubkowi rangę niemal życiowego partnera. To bardzo trafna obserwacja tego, jak przywiązujemy się do przedmiotów, które towarzyszą nam w chwilach przemyśleń. Tytuł „a wszystko przez kota” dodaje całości trzecie dno. Czy to kot stłukł poprzedni kubek, wymuszając tę nową „miłość”? To świetny, niedopowiedziany element. Bardzo sympatycznie i świetnie napisane. ! Gdzieś czytałam o kubku bez ucha - jeżeli chcesz ze mnie pić, musisz mnie objąć. :) -
Przez viola arvensis · Opublikowano
@bazyl_prost surowo i chłodno ale w takich klimatach warto się czasem zadumac Pzdr. -
Przez Piotr Samborski · Opublikowano
Dziś zło chodzi w purpurze zachodu, z jego ust kapie miód i trucizna. Dotyka serc jak mróz — i zamienia je w kamień, który już nie pamięta, że był ciepły. Matki milkną nad kołyskami strachu, dzieci uczą się cienia szybciej niż światła, a sumienie sprzedaje się za chwilę spokoju. I wydaje się, że noc zapuściła korzenie na zawsze. Lecz pod warstwą popiołu tętni coś upartego. Garstka ludzi klęczy w ciemności, z twarzami mokrymi od łez, ale z dłońmi zaciśniętymi wokół iskry. Nie są silni. Są wierni. I kiedy przyjdzie godzina, gdy zło upije się własnym triumfem, oni podniosą światło jak chleb nad głodnym światem. I znów — przez ból, przez krzyk, przez ranę — dobro przebije się jak źdźbło przez asfalt. Bo nawet jeśli dziś ciemność oddycha najgłębiej, to świt już zbiera odwagę po drugiej stronie nieba.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się