Krzak dzikiej róży

[Simon Tracy]

„Największym luksusem śmiertelności jest tworzyć coś, co również umrze.”

 

Czas płynie nieubłaganie.

Przypominacie mi o tym ciągle,

niczym natrętne mechaniczne zegary,

prędkie stopery 

czy piaskowe, szklane klepsydry.

Macie obsesję na jego punkcie,

ponieważ jesteście

ostatnim pokoleniem.

Cywilizacją końca.

Za dnia wyrzymacie każdą sekundę,

z mokrych od

niewolniczego potu koszul.

Nocami patrzycie bezsennie 

na cienie sufitowe w sypialni.

I wracacie utrudzonymi myślami 

do czasów błogiego dzieciństwa,

nie przynosi Wam to ulgi a strach.

Obłęd nieuniknionego widma śmierci,

która w każdej chwili

może wyjść z szafy 

i zabrać Was do siebie.

Znacie dobrze smak, 

depresyjnej niemocy.

Porażki planów i zawodu otoczenia.

Kto chciałby brać udział w walce o byt,

gdyby wiedział, że zawsze kolejka jest równa długości ludzkiego istnienia.

A jedynym wolnym miejscem 

jest to w ogonie stawki.

Na samym jej końcu.

 

Czas odliczam w gonitwie gwiazd.

W koniunkcjach i przesileniach.

W miesiącach winy.

W latach kary.

W wiekach przekleństwa.

W erach prędkich i jasnych

jak błysk świetlny.

W galaktykach zimnych i martwych 

jak bezdenne oczy czarnych dziur.

Jestem poza

horyzontem czasu i zdarzeń.

Nie podlegam prawom natury.

Jestem wolną cząstką.

Rzucaną na linię zdarzeń.

Czasami wydaję mi się, 

że pędzę naprzód

a potem okazuję się,

że nigdy

nie ruszyłem się z punktu zero.

Lub przytomnieje

w dalekiej przeszłości,

otoczony gotyckimi aniołami,

wiktoriańskimi balami

i przepychem śmietanki salonu.

 

Mówicie, że straciłem już wszystko.

Nie zyskałem nic.

Bo w życiu nie można nic zyskać.

Mam swoją samotną planetę 

i różę o którą pieczołowicie dbam.

Ona nawet nie kwitnie.

Rośnie z każdym rokiem mocniej.

Nie rozmawiam z nią

bo ona nie potrzebuję 

moich słów by mnie zrozumieć. 

Wie wszystko.

Jest najcenniejsza.

Choć dla każdego innego 

nie ma żadnej wartości.

Tylko ja widzę jej piękno i powab.

Inni gorszą się

jej osobliwym wyglądem.

Jej ciernie ranią duszę do głębi,

korzenie nie pozwalają zapomnieć,

łodygi zniewalają przeguby 

i więżą w okowach szaleństwa.

Gnilny swąd otępia zmysły.

Blizny krwawią trucizną nektaru.

Liście opadają

zanim się w pełni rozwiną.

Ta róża będzie

strażnikiem mojego grobu.

Ostatnimi słowami poety.

Króla ulicy i nędzy.

Wyklętego karalucha,

literackiego ścieku.

 

Planeta leżała daleko 

poza najodlejszymi rubieżami.

Tam naprawdę kończył się świat.

A zaczynały zaświaty.

Już z wysoka widział wszystko

jak na dłoni.

Poeta leżał bez życia na wznak.

Rażony gromem nagłego zgonu.

Oczy miał czarne i duże,

lico spokojne,

przypominało maskę.

Na planecie

nie miał kompletnie niczego.

Schronienia, jedzenia czy wody.

Była na niej

jedynie usypana rękoma mogiła.

A na jej kopczyku krzak dzikiej róży.

Kruk wylądował zaraz obok niej.

Wiedział, że była ona

jedyną miłością poety.

Jego całym skarbem i dorobkiem.

Lecz nikt nigdy 

nie uważał ją za piękna

ani nawet właściwą.

Przeżyła twórcę i to było jego celem.

Lecz teraz jej los był przesądzony.

Nie mogła liczyć na innego opiekuna.

Kruk wyrwał krzak z mogiły

i uniósł się z nim w przestwór kosmosu.

Leciał tak przez świetlne eony.

Bez odpoczynku i przystanku.

Wleciał wreszcie

do jednej z czarnych dziur,

Jej tunel

zaprowadził go do innego wymiaru.

Wypuścił z dzioba krzak róży 

z ukrytą w nim duszą poety.

Poza horyzont czasu, przestrzeni

i wszelkich,

przeszłych i przyszłych zdarzeń

 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Piękny...

 

Ten motyw róży na osobnej planecie kojarzy mi się nieco z "Małym Księciem"

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Oczywscie tutaj mamy klimat mroczniejszy, gdzie język sam w sobie jest planetą.

 

To chyba mój ulubiony fragment:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pięknie napisane, Simon.