Bezpiecznie jak na cmentarzu

[Simon Tracy]

Mój wiersz jest z tych 

z gatunku nieprzystosowanych.

Dla nieprzygotowanych głów i myśli.

Co myślą jedynie w kategoriach,

łatwo, przyjemnie, pięknie.

A ja lubię chaos.

Gdy ogień kominka

pochłania zachłannie,

pobrudzony szkicami tworzenia,

poetycki papier.

Bo poezja, którą czasami 

chciałbym przekazać 

pochodzi z duszy i serca.

 

 

Nie mam ich już od dawna.

Więc muszę improwizować.

Wejść jak grzeszny demon

do Twojej głowy, ust, serca.

Wpełznąć przez tulące ramiona

do Twoich snów i pragnień.

Widzieć je jak na dłoni.

Doprowadzić Cię do tego stanu,

gdy będziesz mi się spowiadać 

ze swych powszednich dni.

Ukochanych

i znienawidzonych wydarzeń.

A ja jak kameleon.

Pokryje swe ciało kamuflażem.

Tysiąca masek i form.

I dobiorę tą jedną dla Ciebie.

 

 

Ale najchętniej uciekłbym 

na ukochany cmentarz.

I zaszył się w krypcie po wieczność.

Bo wiem, że światło

jest dla mnie zabójcze

a Ty nim emanujesz.

I gdy już moje szponiaste dłonie,

okrywają pieszczotą 

Twe alabastrowe ramiona.

Wtedy cierpię mimo braku serca.

Bo bliskość równa się zgubie.

A ja wolę być uczciwie zgubiony

w mrocznym potępieniu,

niż fałszywie mamiony,

myślą, mową i Twym uśmiechem.

 

 

Dlatego plany trawi ogień.

Łzawy skowyt

pośród zapomnianych mogił,

słyszą tylko Ci 

co tańczą nad

mgielną poświatą księżyca,

Słowa w wierszach 

są urwane, ułomne i zawiłe.

Muszę przeczekać

ten jasny, miłosny dzień.

I rzucić się na powrót w mgłę.

Zimowych, cichych borów.

Gdzie wilcze sfory, prowadzą 

ujadając i skomląc radośnie,

korowód Dzikiego Gonu.

Gdzie śmierć

jest godna hołdu i modlitwy

a miłość pod postacią anioła,

śpi snem wiecznym,

przebita z furią ostrym nożem.

 

 

Gdybyś tylko wiedziała 

ile krwi niewinnie przelanej 

miały na sobie te dłonie.

To nie brałabyś ich 

w swe uświęcone łaską ręce.

Pozwól umrzeć temu 

co dopiero zamierza się narodzić.

Niech przez wybite 

i skruszałe ściany grobowca,

przyświeca mi tylko

funeralne światło gwiazdozbioru jedynej trwałej marności.

Kostuchy i jej wyczekiwanych plag. 

 

 

 

 

[Gosława]

To jest zajebiste

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Simon Tracy]

@Gosława Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Christine]

@Simon Tracy

 

Wiersz jak podróż przez mroczną duszę. Bardzo gotyckie obrazy - to duża siła wiersza. Świetne!.

[Stary_Kredens]

@Simon Tracy ach ach ach, co słowo to strach bo przejść na ciemną stronę mocy to źle jak mówią prorocy. Czy to zajebiste? Raczej mroczne i mgliste Poe wiecznie żywy? Mimo to plus za kunszt

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[Simon Tracy]

@Christine Dziekuję

@Stary_Kredens Dziś tak trochę od niechcenia pisany. 

I jak na mnie bardzo krótki wierszyk.

Z gotyku i Poego nie ma tu zbyt wiele raczej. Ostatnio ciężko mi się skupić na moim typowym mroku.

[Leszczym]

@Simon Tracy Dobre :)

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Końcowe wyznanie o "krwi niewinnie przelane" i prośba o pozwolenie na śmierć tego, co dopiero się narodzi, to absolutnie przejmujące. To wiersz o niemożliwości miłości, o samowykluczeniu, o wyborze ciemności - nie z pychy, ale z głębokiego przekonania o własnej niezdolności do światła.  

Bardzo mi się podoba - jest świetny! 

 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Jak zwykle nie muszę dodawać ani słowa Bereniko. 

Dziękuję serdecznie.

[Wiechu J. K.]

@Simon Tracy Powiem tylko tak, czym człowiek jest starszy słowa przypisywane Sokratesowi coraz częściej brzęczą w umyśle - „Wiem, że nic nie wiem.”