Gdzie rdzewieją miecze: 35. Spalić miasto

[Łukasz Jurczyk]

35. Spalić miasto

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Narada trwała.
Każdy mówił
zbyt cicho, jak na klęskę.

 

2.

 

Lampy dymiły.
Strach pachniał
spaloną oliwą.

 

3.

 

Memnon milczał.
A więc decyzja
już zapadła.

 

4.

 

Kiedy wspomniano
o ogniu,
nikt nie protestował.

 

5.

 

Wojna uczy,
że lepiej palić
niż tracić.

 

6.

 

„Zostaną nieliczni.”
Zawsze ktoś musi
liczyć do końca.

 

7.

 

Zgłosiłem się sam.
Ucieczka wymaga
nadziei.

 

8.

 

Twierdza Salmakida —
mój nowy dom,

z widokiem na pogorzelisko.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Domyślam się, że sytuacja opisana w tej części to ciąg dalszy oblężenie Halikarnasu. Kiedy Memnon zdał sobie sprawę, że nie utrzyma miasta, podjął decyzję o podpaleniu go i wycofaniu się do cytadeli. "Cisza" na naradzie jest nienaturalna ("zbyt cicha"). To nie jest panika, lecz moment, w którym wszyscy zrozumieli, że przegrali. Obraz dymiących lamp i zapach "spalonej oliwy" - to zapowiedź głównego motywu - ognia. "Lepiej palić niż tracić". To brutalna ekonomia wojny. Jeśli nie możesz czegoś obronić, zniszcz to, by wróg (Aleksander) tego nie przejął. "Zawsze ktoś musi liczyć do końca" - narrator przyjmuje rolę tego, kto będzie patrzył na zagładę. "Zgłosiłem się sam , Ucieczka wymaga nadziei"- to kluczowe zdanie, bo uciekają ci, którzy wierzą, że gdzie indziej będzie lepiej (mają nadzieję). On zostaje, ponieważ jest nie ma dokąd wracać, nie ma w co wierzyć. Nie ucieka przed śmiercią, bo życie bez celu nie ma dla niego wartości. Wybiera bycie widzem apokalipsy.

W tej części umiera nadzieja.  Świetny tekst, jak zwykle! :) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Masz rację. Ta część opowiada o końcowej fazie upadku Halikarnasu. Obrońcy podpalają miasto, aby pod osłoną ognia się ewakuować na perskie statki (nie zważając na los mieszkańców miasta). Zostaje nieliczna załoga w umocnionych punktach: forcie na wyspie przy wejściu do portu i w przywołanej twierdzy Salmakida, o której będzie odrębny wątek. 

 

Salmakida będzie stawiała opór jeszcze przez prawie rok oblężona przez wydzielone macedońskie siły. Niestety w dostępnych mi źródłach nie znalazłem więcej informacji, co do przebiegu jej oblężenia i losu załogi. Więc wszystko co będzie o niej publikowane, to moja radosna twórczość :)

 

Taki mały hołd dla dzielnych ludzi :) 

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Rozumiem, licentia poetica ma swoje prawa. :))) 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Dokładnie :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Świetny tekst! Przypomniał mi, że w historii ta taktyka spalonej ziemi często była stosowana. Warstwa poetycka - piękna!

Pozdrawiam. :)))

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Serdecznie dziękuję!!!

 

Rzeczywiście taktyka spalonej ziemi była stosowana, zazwyczaj jako ostateczny środek. Memnon miał wreszcie okazję ją zastosować.

 

Najpierw pali się miasto.
Potem coś,
czego nie widać.

 

Ogień nie pyta, 

czyje to było życie, 

po prostu pożera.   

 

Nie byłem potworem.
Potwory nie pamiętają
twarzy.  

 

Pozdrawiam:)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Pięknie! Jestem pod urokiem Twoich słów. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję :)