Legenda dwunastu godzin

[Whisper of loves rain]

Godzina I–III

Pierwsza godzina – iskra w prochu snów,
Rodzony świt z popiołów dawnych słów.
Druga godzina – cień uczy się iść,
Czas daje imię, mówi kim masz być.
Trzecia godzina – serce bije w takt,
Los pisze wersy, nieznane światu kart.

 

Godzina IV–VI

Czwarta godzina – w sercach budzi gniew,
Prawda tnie ostrzej niż najtwardszy miecz.
Piąta godzina – krew i pot jak znak,
Cena istnienia wypalana w nas.
Szósta godzina – słońce w bramie trwa,
Pyta: czy żyjesz… czy tylko tu trwasz?

 

Godzina VII–IX

Siódma godzina – wybór niczym krzyż,
Droga się dzieli, nie cofnie się nic.
Ósma godzina – głos dawnych win,
Cienie wołają: „Spójrz — to także ty”.
Dziewiąta godzina – łzy uczą żyć,
Z pękniętych skrzydeł rodzi się byt.

 

Godzina X–XII

Dziesiąta godzina – ciężar bez słów,
Niesiesz swój los, choć ubywa już sił.
Jedenasta – cisza jak święty szept,
Świat wstrzymał oddech, czas liczy krew.
Dwunasta godzina – krąg zamyka się,
Koniec to początek… legenda trwa w tle.

 

Czas nas stworzył — czas nas zje,
Czas jest krzyżem, który tnie.

Z prochu w mit, z winy w ślad,
Życie płonie — wieczności znak.
Gdy zegar krwią wybije kres,
Czas nas zamknie… albo zbawi też.

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Czytam to i czuję ciężar każdej godziny. Jakby życie było jednocześnie wyrokiem i łaską. Przepiękne.