Nurty dwóch rzek

[Simon Tracy]

Są takie dwie rzeki, 

których źródła nigdy nie wysychają

i stają się natchnionym zalążkiem 

dla spragnionych oczu i ust.

Ich nurt bywa monotonny, powolny 

i sennie wręcz cichy.

To znów wody ich 

piętrzą się na podwodnych,

obłych kamieniach.

Szturmują spienioną falą 

poszarpane, podmyte brzegi,

liżą szerokim wylewem,

osnute mgielnym przymrozkiem łąki

i zielone skarpy z rudawymi plackami

zgniłej od wilgoci trawy,

nad której żywotem pastwiło się jeszcze niedawno w letnim zenicie stojące słońce.

 

 

Wiry z powierzchni

powstałe w dna zagłębieniach,

czyhają drapieżnie 

na ospałe owady i małe rybki.

Zatopione gnieniegdzie 

czarne, połowicznie odarte 

z godności kory drzewa.

Rozsnuwają swe obumarłe gałęzie 

niczym nachajskie bicze 

w brudnych, mulistych zakolach.

Szumią widmowe liście,

sonety o marności bytu.

Kto się w to piekło korzeni zapuści,

ten żegna się ze światem.

A bramą do otchłani 

są pyski szeroko rozwarte,

leniwych, łuskowatych morderców.

Co w korzeniach tych uwili sobie,

fabryki masowej zagłady.

 

 

Z falą płynie cały ten brud.

Unosi się on z gracją dostojną,

Tak by go z daleka 

dostrzegano i komentowano.

By go uznano za sens i piękno.

Fale płyną przed siebie bezwolnie.

By rozbić się 

o porzucone, rybackie, połatane łajby.

By popełnić samobójstwo 

na odartych z farby kadłubach.

Ich krew wsiąka w wyżartą rdzą stal,

zarzuconych i zapomnianych

w dno kotwic.

Łodzie stukają o siebie.

Jak kości, powieszonych szkieletów.

Tulą się i ocierają o siebie,

jak glisty i robactwo w czerni trumny.

Chadzają wesoło po labiryntach,

spękanego, rozlanego w sukno 

gnijącego ciała.

 

 

Są takie rzeki,

których nurty się pięknie łączą.

Śmierć i miłość.

Płyną zgodnie.

Jak siostry bliźniaczki.

O tożsamych nawet charakterach.

Bo śmierć to miłość i ukojenie.

Koniec cierpienia w życiu.

Po nic.

Jeno by cierpieć i oszaleć.

A śmierć jest

naszą przyjaciółką najdroższą.

Boli ją widok cierpiącego człowieka.

Więc go zbawia od żywota.

I powołuję do wiecznego mroku,

w bezdni spokojnej, zimnej pustki.

A miłość to śmierć i szaleństwo.

Obłęd, który ma nas

za zadanie zniszczyć.

Byśmy rozumieli dlaczego, 

ginąć nam przychodzi.

Ze swej ręki,

co nią los jednak nie my rozporządza 

jak ulicznicą brudną.

 

 

A czasem

śmierć przychodzi wieczorem,

staję w progu domu 

w swym płaszczu nocnego dżdżu

i mgielnej masce

o szkarłatnych ślepiach

i błaga byśmy tą miłość zabili.

Dla dobra jej i siebie.

Serc i umysłów.

Bo przecież krwawić jest rzeczą ludzką.

I gnić również.

Dlatego leżysz teraz 

w lodowej trumnie z kry Kochanie.

Schowana w cichych szuwarach.

Tam gdzie śmierć wpada do miłości 

i miesza się z nią 

w tyglu szaleńczego upojenia.

Powiedzą zapewne.

Zamordował ją.

Zabił okrutnie.

 

 

A ja chciałem tylko byś prędzej gniła.

Tak rozkosznie na mych oczach.

Codzień bardziej romantyczna i piękna.

Kusząca bladością trupią.

Tak teraz kusisz mnie nimfo 

w pozie jednej zastygła.

Dłonie złożę Ci nad łonem

a włosy płomienne rozpuszczę 

wśród zatopionych liści i traw.

Oczy, nabiegłe zastygłą krwią otworze.

A usta ucałuję lodowe.

Tak Cię spętam w tej chwili 

na płótnie malując.

I pragnąć zgnić 

i rozłożyć się w larw stadko.

Dla tej przeklętej miłości.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

[Berenika97]

@Simon Tracy Po tagach poznaję, że jest to ciekawy utwór. Wrócę jutro. :) 

[Simon Tracy]

@Berenika97 A tak liczyłem na wnikliwą analizę. :)