Stare światło

[Duch7millenium]

Gdzie ciemność nie pozwala spojrzeć

tam pomieszczenie za drzwiami,

wejście z pożółkłej nocą ulicy,

gdy na niebie srebrzący się pyłem księżyc

wskazuje drogę do gwiazd, iskier przedwiecznych

połyskujących bielą złotych klamek ku życiu.

 

Napatrzyłem się na Twoje lśniące brwi,

tryskające nienawiścią w bloku z boleści

by odjeść w czeluść parteru

i pustym korytarzom powiedzieć dziękuję

jak w próżni wyrzec słowa pożegnania,

czarna dziura w sercu

 

Wspomnienia wpadają, a sny wychodzą

jak między rzeczywistościami krok,

ta masa doświadczeń, 

przygniata mnie do dni minionych

by w ten brudny bląd Twoich kręconych włosów

znów wedrzeć się jak złodziej w myśli

 

Tam skradłem wiarę sobie,

i poszedłem z nią znajomą ulicą

by wejść i zobaczyć migające żyrandole

przekazu, który nie zakotwiczył

i nie kotwiczy wciąż,

sława, opuściłaś mnie Semiramis

 

Teraz ja Apollo, niczym jabłko grzechu

wyrastam tu i ówdzie jak duch,

w jądrze ziemi biel niezauważona,

doświadczony znów, nawozem chwil,

nie puszczam ziaren 

by wyrosły z nich wszczepione w życie gałęzie

Edytowane 29 Marca przez Duch7millenium (wyświetl historię edycji)