Nie patrzę w niebo idąc po omacku

[Adam Zębala]

Zagubiony we mgle wczorajszy sen 

temat z koszmarów postanowiłem 

wprowadzić do mojego życia.

 

Wychodząc z mgły próbuje poskładać 

rozrzucone w nieładzie myśli 

rozdarte i podrapane niczym twarz.

 

Wspomnienia znikają za zasłoną 

kończącego się snu wrzucone 

niczym paliwo w płonący ogień. 

 

Ogniska płoną tłum w nich pali 

wszystkie zbędne chwile 

odrzucone i niepotrzebne niczym śmieci. 

 

Ci którzy problemów się pozbyli 

do nieba zmierzają szukając 

schodów prowadzących w zaświaty. 

 

Za jaskrawy światłem są tylko 

zamknięte drzwi wracają więc 

żeby życie zacząć od nowa.

 

Zaufać każdemu kto pięknie mówi

nie pytając kto za nim stoi 

i skąd pochodzi jego wiedza. 

 

Nie kończący się blask wschodzącego słońca 

sen się kończy 

pora wracać do rzeczywistości. 

 

Osłonięty zasłoną z mgły

nie patrzę w niebo za tumanem kurzu stoję 

chcąc udawać ślepego.

Edytowane 31 Stycznia przez Adam Zębala (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Adam Zębala

 

Mocny, gęsty tekst o zacieraniu się granic między snem a jawą, o próbie ucieczki i niemożności jej dokończenia.

Podoba mi się! :) 

[Adam Zębala]

Bardzo trafnie dziękuję bardzo pozdrawiam 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

Za jaskrawy światłem są tylko 

zamknięte drzwi wracają więc 

żeby życie zacząć od nowa. - warto zacząć od nowa - a nóż będzie lepiej - 

                                                                                                             Pzdr.

[Adam Zębala]

@Waldemar_Talar_Talar l bardzo słusznie pozdrawiam