znikam

[Berenika97]

przychodzę do ciebie

przez lustro

powoli

bez twarzy

bo twoje spojrzenie

nosi ją za mnie

mam na sobie

koronki z cienia

przylegają jak skóra

są coraz cieńsze

nie zdejmujesz ich -

ścierasz wzrokiem

kochasz odbicie

ja kocham ciebie

w tym szkle

gdzie jestem piękniejsza

od siebie samej

tam nasza miłość

napięta do granic

doskonała

nietykalna

jak tafla

która nas dzieli

sprawdzasz codziennie

czy da się już rozbić

zapominając

że gdy pęknie -

zniknę

 

[Charismafilos]

@Berenika97 jakoś bliski mi ten wiersz... od drugiej strony jest. Mogę tu zobaczyć: syndrom rozszczepienia, unikający styl przywiązania i lęk przed bliskością... 

[Lenore Grey]

@Berenika97 cudne zobrazowanie miłości — pięknej, bolesnej, ulotnej i ograniczonej

[bazyl_prost]

@Berenika97 według mnie to to zaczyna się miłością ale wkracza tu gorąca struna lęku i to wszystko psuje, to co wydaje się takie mocne jest trochę niebezpieczne. Początek dobry ale zjawia się stres którego nie da się obrócić w pozytywną myśl. Nie da się oprzeć miłości na traumatycznym biegunie ADHD. Taki stres że kości pękają.

Edytowane 1 godzinę temu przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Berenika97 Wiersz poruszający się między tożsamością oddaną w spojrzeniu, przemawiającą erotyką bez dosłowności przez wizję paradoksu miłości doskonałej.

 

[hollow man]

@Berenika97

Ja tu widzę takie zapatrzenie, taką niematerialną bliskość. Taką, że gdyby miała wejść w fazę materialną - rozpłynęłaby się jak wizerunek odbity w stawie po wrzuceniu doń kamienia.