Instrukcja obsługi kobiety.

[Whisper of loves rain]

Zacznij od odebrania jej równowagi.
Nie ruchem —
obecnością,
która staje zbyt blisko,
by była przypadkiem.

 

Nie dotykaj od razu.
Pozwól, by ciało samo
zdradziło gotowość:
w krótszym oddechu,
w napięciu ud,
w tym milczeniu,
które mówi: już.

 

Jej skóra pamięta więcej,
niż wypowie.
Są miejsca, które miękną
od samej myśli,
że zostaną zauważone.
Zatrzymaj tam dłoń
o sekundę za długo.

 

Prowadź ją wolno,
jakbyś sprawdzał granice,
które same się cofają.
Krąż.
Wracaj.
Znikaj tuż przed tym,
czego się domaga.
Kobieta najbardziej otwiera się
w niedosycie.

 

Oddychaj z nią.
Gdy rytm zacznie się łamać,
nie ratuj go.
To ciało przejmuje stery,
a ty masz tylko
nie przeszkadzać.

 

Mów niewiele.
Jedno zdanie,
wypowiedziane nisko,
blisko ucha,
potrafi rozpalić więcej
niż dłonie.
Resztę załatwia cisza,
jeśli masz odwagę w niej zostać.

 

Nie przyspieszaj,
gdy robi się gorąco.
Najsilniejsze chwile
rodzą się na granicy —
tam, gdzie przyjemność
już drży,
a jeszcze się broni.

 

A kiedy w końcu opadnie
— nie odchodź.
Kobieta po napięciu
jest najbardziej odsłonięta:
cicha, uważna,
gotowa zapamiętać,
czy potrafiłeś zostać
bez potrzeby więcej.

 

Instrukcja kończy się tu,
gdzie zaczyna się instynkt.
Reszta to sztuka
utrzymania jej na krawędzi
i klasa,
by nie popsuć chwili
jednym ruchem za dużo.

 

[tie-break]

Wspaniały wiersz.

Napisany z ogromnym wyczuciem, idealnie zgrany z naprzemiennym rytmem bliskości i oddalania się.

Intymność tutaj pokazana jest wybitnie przenikliwie.

Czuć jak oddech nasyca się aż do granic.

Mam przed oczami obraz fal morskich, które przynoszą pragnienie, a potem je odbierają po to, aby znów powrócić z jeszcze większą odwagą i siłą.

Jestem pełna szczerego podziwu dla Twojego pisania.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A to na końcu jest uderzająco prawdziwe.

 

[Whisper of loves rain]

@tie-break Dziękuję. Bardzo się cieszę, że rytm i napięcie zostały tak uważnie odczytane.
To dokładnie ta przestrzeń pomiędzy falami, w której chciałem zostawić czytelnika.

[Alicja_Wysocka]

@Whisper of loves rain Instrukcje są potrzebne tym,
którzy zapominają, że po drugiej stronie
zawsze jest żywy człowiek, nie mechanizm.
A ten wiersz działa tylko wtedy,
gdy czyta się go sercem, nie punkt po punkcie. Najważniejsze zazwyczaj jest drobnym druczkiem.
Teraz jeszcze tylko pytanie,
ilu mężczyzn czyta do końca
i nie gubi się przy punkcie „nie przyspieszaj”.

:)

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Mogę się wtrącić?

Bo mi się wydaje, że tytuł "Instrukcja..." nie powinien chyba być traktowany zbyt dosłownie. Wiersz wg mnie jest śmiały, ale nie wulgarny, czy przedmiotowy. Raczej właśnie pokazuje zrozumienie dla specyfiki kobiecego erotyzmu.

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

Ten wiersz jest niezwykle gęsty od emocji i zmysłowości, a jednocześnie manifest uważności i szacunku do dynamiki pożądania. Ujęła mnie ta lekcja cierpliwości. Piękna zmysłowość ale i przekonanie, że obecność znaczy czasem więcej niż sam dotyk.

To "instrukcja" czytania drugiego człowieka. Bardzo mi się podoba. :)

[Alicja_Wysocka]

@tie-break Nie traktuję dosłownie, zarówno tę, jak i poprzednią instrukcję czytam z przymrużeniem oka :)

[Whisper of loves rain]

@Alicja_Wysocka @tie-break @Berenika97

Tytuł działa jak haczyk i nie szkodzi tekstowi.
Sam wiersz jest bardziej o bliskości, napięciu i intuicji niż o „obsłudze” w sensie technicznym.
To nie instrukcja, lecz filtr na wrażliwość czytelnika — każdy odbiera go po swojemu.

Może właśnie po to są takie „instrukcje”: żeby sprawdzić, kto czyta uważnie, a kto tylko przewija do końca.
Uważność zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech.

A jeśli pod wierszem pojawia się rozmowa, to znak, że on żyje.

Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

@Whisper of loves rain Haczyk jest bardzo zmyślny, na mnie zadziałał :)