Cisza rośnie

[Andrzej_Wojnowski]

Obiecałaś, że do końca - że po grób,
dwa oddechy, zawsze razem uczuć cud,
wspólne cele, ciągle głośno, u stóp świat

lecz po latach coś nie poszło - mamy pat

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju

 

Bardzo często, powtarzałaś to ma sens

a dziś milczysz, czy to koniec, czy to kres

jeszcze wczoraj, nam wystarczył jeden znak
dzisiaj rzadko twoje usta szepczą tak

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju

 

Na zakręcie, nagle zgubił się nasz ślad

niby razem, ale to nie tamta gra

w Twoich oczach, coraz częściej widzę chłód

chcę go stopić – nie wychodzi – pusty trud

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

po omacku, szukam Ciebie w swym pokoju

[Papierowy Lis]

@Andrzej_Wojnowski fajne, obserwacja chłodu życia w delikatnym ujęciu, nadaje się na piosenkę - gustuję i pozdrawiam!

[Charismafilos]

@Andrzej_Wojnowski niezwykle wymowny... dziękuję.

[bazyl_prost]

@Andrzej_Wojnowski czas na dzieci chyba najpierw synek potem córka...

[Marek.zak1]

Tak to często wychodzi w życiu. Może też dlatego, że nasze życie uczuciowe nie zostało zaprogramowane na tyle lat. Pozdrawiam. 

[Andrzej_Wojnowski]

@Papierowy Lis

Dziękuję za uważne czytanie i dobre słowo. Miło, że tekst został odebrany właśnie w tej chłodnej, delikatnej tonacji - dokładnie o to chodziło. Pozdrawiam serdecznie.

@Charismafilos

Dziękuję, cieszę się, że trafiło. Pozdrawiam.

 

@bazyl_prost

Ten etap mam już za sobą - syn 26, córka 21

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Teraz raczej czas na wiersze. Pozdrawiam.

@Marek.zak1

Myślę podobnie. Dziękuję za to dopowiedzenie. Pozdrawiam serdecznie.

[Stary_Kredens]

@Andrzej_Wojnowski no i właśnie takie wiersze lubię , o życiu i dobrze napisane

Pozdrawiam kredens 

[Andrzej_Wojnowski]

@Stary_Kredens Dziękuję, cieszę się, że to „drugie dno” zostało zauważone. Pozdrawiam serdecznie.

[Kwiatuszek]

@Andrzej_Wojnowski Trafnie ujęte. Jednak jakby nie było, wszystko jest po coś. Nawet cisza między dwojgiem ludzi w oddzielnych pokojach. Może powinni coś przemyśleć?  Jeśli cały czas siedziałoby się na kolanach z motylkami w brzuszkach, czego nauczylibyśmy się o drugiej osobie? Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Andrzej_Wojnowski]

@Kwiatuszek

Dziękuję za  komentarz. Zgadzam się - relacje nie składają się wyłącznie z motylków, a cisza potrafi być momentem do myślenia i zmiany.

Pozdrawiam serdecznie.