Cisza rośnie

[Andrzej_Wojnowski]

Obiecałaś, że do końca - że po grób,
dwa oddechy, zawsze razem uczuć cud,
wspólne cele, ciągle głośno, u stóp świat

lecz po latach coś nie poszło - mamy pat

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju

 

Bardzo często, powtarzałaś to ma sens

a dziś milczysz, czy to koniec, czy to kres

jeszcze wczoraj, nam wystarczył jeden znak
dzisiaj rzadko twoje usta szepczą tak

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju

 

Na zakręcie, nagle zgubił się nasz ślad

niby razem, ale to nie tamta gra

w Twoich oczach, coraz częściej widzę chłód

chcę go stopić – nie wychodzi – pusty trud

cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje

po omacku, szukam Ciebie w swym pokoju

[Papierowy Lis]

@Andrzej_Wojnowski fajne, obserwacja chłodu życia w delikatnym ujęciu, nadaje się na piosenkę - gustuję i pozdrawiam!

[Charismafilos]

@Andrzej_Wojnowski niezwykle wymowny... dziękuję.

[bazyl_prost]

@Andrzej_Wojnowski czas na dzieci chyba najpierw synek potem córka...

[Marek.zak1]

Tak to często wychodzi w życiu. Może też dlatego, że nasze życie uczuciowe nie zostało zaprogramowane na tyle lat. Pozdrawiam. 

[Andrzej_Wojnowski]

@Papierowy Lis

Dziękuję za uważne czytanie i dobre słowo. Miło, że tekst został odebrany właśnie w tej chłodnej, delikatnej tonacji - dokładnie o to chodziło. Pozdrawiam serdecznie.

@Charismafilos

Dziękuję, cieszę się, że trafiło. Pozdrawiam.

 

@bazyl_prost

Ten etap mam już za sobą - syn 26, córka 21

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Teraz raczej czas na wiersze. Pozdrawiam.

@Marek.zak1

Myślę podobnie. Dziękuję za to dopowiedzenie. Pozdrawiam serdecznie.

[Stary_Kredens]

@Andrzej_Wojnowski no i właśnie takie wiersze lubię , o życiu i dobrze napisane

Pozdrawiam kredens 

[Andrzej_Wojnowski]

@Stary_Kredens Dziękuję, cieszę się, że to „drugie dno” zostało zauważone. Pozdrawiam serdecznie.

[Kwiatuszek]

@Andrzej_Wojnowski Trafnie ujęte. Jednak jakby nie było, wszystko jest po coś. Nawet cisza między dwojgiem ludzi w oddzielnych pokojach. Może powinni coś przemyśleć?  Jeśli cały czas siedziałoby się na kolanach z motylkami w brzuszkach, czego nauczylibyśmy się o drugiej osobie? Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Andrzej_Wojnowski]

@Kwiatuszek

Dziękuję za  komentarz. Zgadzam się - relacje nie składają się wyłącznie z motylków, a cisza potrafi być momentem do myślenia i zmiany.

Pozdrawiam serdecznie.

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Ta cisza pod jednym dachem to chyba najgłośniejsza z ciszy. Szczególnie poruszył mnie ten ostatni wers - "szukam Ciebie w swym pokoju" - kiedy ktoś jest obok, a jednocześnie jakby go nie ma. Pięknie napisane.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Andrzej... znam dwie pary, które po rozwodach mieszkają razem, nie zazdroszczę im, bo to niełatwe raczej.

Wiersz bardzo życiowy, rytmicznie poprowadzony... ostatni wers daje nadzieję, że może.... może...