Seans

[infelia]

Wieczorny serial dobiegł końca,
Wycisnął z nas łzy, jak wyżymaczka.
Zebrało się na ziewanie, a poducha
Z pierza przyciągała ciężką głowę.

 

Nim przymknąłem oczy, dostałem
Kuksańca w bok i pstryczek w nos.
„A pamiętasz, jak ganiałeś za mną
W dziurawych trampkach i krótkich

 

Spodenkach na skręconych szelkach?
Byłeś taki zabawny, o rany, całkiem
Jak z kreskówki o Bolku i Lolku.
Co za dzieciak, wdrapywałeś się

 

Na sam szczyt jabłonki, by zerwać
Dla mnie największy, najsłodszy owoc.
Chciałeś mnie pocałować, hola, hola,
A gdzie kwiatki i miłosne liściki?

 

Szybki Bil to w westernach, cwaniaku.
Wiesz, głuptasie, że dopiero na maturalnym
Balu, gdy klęknąłeś przede mną, oniemiałą,
Z czerwoną różą w zębach, ukradłeś mi serce.

 

Pokochałam cię jak zauroczona podlotka.
Śpisz? no to śpij, a ja powspominam
Smak naszego pierwszego całusa
I oddaj mi kołdrę, cholerny rabusiu.”

 

[violetta]

@infelia to były przepiękne czasy:) pierwsze całusy i długie wieczory :)

[Alicja_Wysocka]

@infeliaZabawne takie szczere są Twoje przekomarzanki i zawsze zostawiają uśmiech, 

Dziękuję za to :)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[infelia]

@Alicja_Wysocka Życie to podróż za jeden uśmiech. Uśmiechów nigdy dość.

@violetta A poranki?

[violetta]

@infelia poranki były najpiękniejsze:) ja ładny dom, szkoda, że się tam mnie nie ma, chiński rynek z towarami zniszczył miasteczko, tam nie ma pracy. :)

[widelec]

uwielbiam tą frywolność w twoich wierszach

[Sylwester_Lasota]

Jeśli to prawda, to pięknie, a jeśli zmyślania, to też ładnie.

Przeczytałem z przyjemnością.

Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@infelia

Ten wiersz to ciepła, intymna scenka małżeńska.

Kontrast między przyziemnym początkiem (serial, ziewanie, poduszka) a lawiną wspomnień, która nagle wybucha. To bardzo realistyczne - właśnie w takich chwilach, na granicy snu, wracają najważniejsze obrazy.

Koniec jest świetny - on śpi (albo udaje), a ona „powspomina smak pierwszego całusa" - i zaraz wraca do prozaicznego „oddaj kołdrę". To, co jest między romantyzmem a codziennością to istota długiego związku. Wiersz pełen ciepła o miłości. Bardzo mi się podoba! :)

[A.Between]

Esencja, w pościeli jak w wehikule czasu.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[infelia]

@Berenika97 Dziękuję.

[infelia]

@Sylwester_Lasota Między prawdą a bajką.

[Christine]

@infelia

 

Przemiłe, przeczytałam z uśmiechem. Jak dobrze, że tu teraz zaglądam - będę częściej, aby się zrelaksować. :))) Pozdrawiam.

[infelia]

@Christine Zapraszam.