AMETYST

[Kwiatuszek]

Zawiej sto razy,
wietrze co wczoraj,
mały przyniosłeś 
mi liścik.

 

Marzyłam o tym,
kiedyś wieczorem
i nagle cud się 
mój ziścił.

 

Zapach tytoniu 
w białej kopercie,
na kartce raptem
trzy słowa.

 

"Przebacz mi, proszę..."
- ująłeś zwięźle.
Chcąc, niechcąc,
świat zawirował.

 

Chciałam wyrzucić 
kopertę w ogień,
lecz brzękło coś 
o podłogę.

 

Złoty pierścionek.
I mój ametyst.
O, Boże!

 

 

Edytowane 9 godzin temu przez Kwiatuszek (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Kwiatuszek cudne :)

[Rafael Marius]

@Kwiatuszek

 

Gra na emocjach.

[Berenika97]

@Kwiatuszek

 

 Pięknie oddałaś ten moment zawieszenia między chęcią zamknięcia rozdziału a nagłym powrotem uczuć. Ten złoty pierścionek i ametyst na końcu to mistrzowskie zamknięcie - przedmioty, które mówią więcej niż słowa, przywołują wspomnienia i zmuszają do decyzji. Wiersz trzyma w napięciu do ostatniej linijki. Piękny! Pozdrawiam. 

 

[Alicja_Wysocka]

@KwiatuszekPoskładany jak lubię :)