Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Interpunkcja uczuć

aniat.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aniat.

aniat.

Opublikowano
Opublikowano

Szukam słów, a ich nie ma,

milczenie je zabiera,

wyrywa z ust przecinki

i rozsypuje w przestrzeniach.

 

Gdzie zdania nielogiczne

błąkają się w bezsensie,

gdzie wielokropek rządzi

w oczekiwaniu, co będzie.

 

Tęsknię za wykrzyknikiem,

co tkwił na końcu zdania,

z pasją porywał serce

i nie bał się kochania.

 

W zachwyt ubierał słowa,

epitetami pieścił

i krzycząc o miłości,

płomienne snuł opowieści.

 

Szukam słów, a ich nie ma,

milczenie je zasłania

i tylko czasem, ukradkiem,

wypluwa znak zapytania.

7
huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano

@aniat.

To bardzo czuły i „miękki” ten wiersz – w takim dobrym sensie, jak rozmowa z kimś, kto siedzi naprzeciwko z kubkiem herbaty i próbuje uczciwie opowiedzieć, że mu słów brakuje.

 

Widać w nim konkretną emocję, tęsknotę za czasem, kiedy słowa były proste, odważne, pełne wykrzykników, a nie porwane przez milczenie, wielokropki i niedomówienia.

Christine

Christine

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@aniat.

Słowa tkwią w nim cicho,

Jak ziarna w martwej glebie 

Czekają na twe zdanie,

By rozkwitnąć w potrzebie. 

 

Bo przecinek, co zginął,

On w sobie gdzieś nosi,

Może kropkę odnajdziesz,

Którą dziś przynosi.

 

Twój wykrzyknik zagubiony

W jego sercu pobrzmiewa,

Jak echo dawnych pragnień,

Które wciąż go wzywa.

 

Więc kiedy szukasz słów tych,

Co uciekły w przestworze,

On zbiera je po cichu 

I składa w twoje dłonie. 

 

 

 

Edytowane przez Christine (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • EsKalisia
      Chaos

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      ...to z niego powstał porządek świata  lubię to sobie powtarzać  wtedy wybaczam sobie                    okruchy pełne skruchy                    drobinki kurzu niezmiecione                    stare błędy w mym zabalaganionym zyciu czy lubię wtedy mój rozgardiasz? nie wiem jestem w stanie myśleć  dopiero gdy posprzątam   
    • obywatel
      wydaję książkę

      Przez obywatel · Opublikowano

      inny tytuł i okładka, a w zakładce — „wszystko, co już pomyślane, to zostało zapisane”. jaki sens nadawać kolor morzu, skoro samo wzięło odcień nieba? jaki sens budować góry, kiedy same rosną wielkie? jaki sens w szukaniu sensu, który wszystko zmienia?   pytający już zadali wszystkie, usłyszeli wszystkie odpowiedzi, ale świat nie stanął. my — styrani jak papugi — powtarzamy błędy, tak jak lustra — wciąż, bez przerwy. nie ma głupich, bo już każdy mądry; są ci, którzy brakujące piszą strony, są ci, którzy piją wprost ze studni. diabli wzięli kompas.   moja książka — bez tytułu, bez okładki — ma zakładkę, a w niej drobne datki z wczorajszego dnia. jestem, byłem — a następne porzuciłem jak otwartą stronę. bo kto weźmie niekończącą się historię, gdy wydaję książkę z biblioteki, która pęka w szwach   perspektywa człowiek nie widzi dobrze ani w dal, ani z bliska bez perspektyw na przyszłość z perspektywą, że jest i ma ją mikroskop i luneta i wie,  skąd dalsza się wzięła
    • Leszek Piotr Laskowski
      Fantazyjna lekkość.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Fantazyjna lekkość”   Najlepiej jest mi wysoko, wśród chmur, gdzie wiatr moje skrzydła unosi co dnia. Tam cisza układa najpiękniejszy wtór, a świat ma łagodność i jaśniejszy blask.   Czuję tę lekkość jak piórko na wietrze, gdy wolność otwiera ramiona bez słów. Tam czas nie przemija w szarej poniewierce, bo każda chwila płynie pośród snów.   To jest schronienie dla dusz niespokojnych, dla ludzi, co częściej patrzą ku gwiazdom. Dobrze mi jest wśród serc tak podobnych, co zamiast po ziemi — wędrują wyobraźnią.   Lecz każdy powrót sprowadza mnie niżej i skrzydła powoli opadają w cień. Codzienność dotyka chłodem coraz ciszej, rozsypując marzenia na zwyczajny dzień.   Jednak tam powracam przy każdej sposobności, choćby na moment, na oddech, na znak. Bo coś mnie przyciąga z tamtej lekkości, co każe mi wierzyć, że można żyć tak.   I nawet gdy życie przywoła mnie znowu, a szary mus spłynie po szybach jak deszcz, ja jestem wciąż w cieple zielonego domu, gdzie myśli jak ptaki odlatują hen.   Bo nie każde skrzydła są dane dla ciała, nie każdy lot widać w błękicie nieba. Czasem dusza sama nauczy się latać, choć stoi w milczeniu pośród zwykłych spraw.   Są ludzie stworzeni do życia na ziemi i tacy, co zawsze ku obłokom lgną — bo nawet gdy wrócą do swych obowiązków, sercem nadal wysoko nad światem tkwią.   Leszek Piotr Laskowski.    „Ten wiersz dedykuję powiększającej się grupie moich przyjaciół z naszego zielonego polskiego portalu literackiego. Dobrze, że jesteście. Dziękuję Wam ❤.”    
    • Sylwester_Lasota
      Stalin grad

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję!  Również pozdrawiam. :)
    • hehehehe
      Annie żona da gaz,

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Anny Rataj u wuja ta rynna?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...