Pragnienia.

[Robert Witold Gorzkowski]

 

Pod wiekowym ciałem świat mój zawirował 

rozlał się pod sufit i jak morze szumi

oczu twoich błękit rozpromienił nicość 

roztrzepał powieki obficie zrumienił. 

 

Natarł z siłą wzgórki drodze się pokłonił 

jak spóźnione płatki spadały do dłoni 

jak spragnione kwiaty soki zasysały

tak widziałem głębię w świetle nocy stały. 

 

Trwały ideały waliły pomniki 

przez rozgrzane tafle serca przebiegały 

tak zaległy w sobie jak pooddychały

mocą dłoni wzeszły i razem dyszały.

 

 

[Annna2]

@Robert Witold Gorzkowski  poetycko bardzo, pięknie.

Trochę w zaszłym języku. Tak- ideały obalały pomniki- bo w ludziach była miłość do Ojczyzny.

Z miłości do niej ludzie życie oddawali- czyste bohaterstwo.

A dziś?

I oby nie przyszło tego sprawdzić

[jeremy]

@Robert Witold Gorzkowski

Przede wszystkim razi zastosowanie zużytych i banalnych fraz.

"oczu twoich błękit", 

"światło nocy",

"zawirował świat" (tysiącem barw?).

 

"pod wiekowym ciałem"?

Czy to jest wiersz erotyczno-geriatryczny czy czegoś nie rozumiem?

 

Używanie kwantyfikatorów typu "nicość" nie służy wierszowi, bo to pojęcie jest zbyt szerokie (albo zbyt wąskie) żeby je sobie tak ot wrzucić między słowa. 

 

Zrumienione powieki? Brzmi jak reakcja alergiczna.

 

To wszystko skutkuje tym, że utwór sprawia wrażenie niedopracowanego, nieprzemyślanego, nieprzeżytego i nieprzeczutego.

 

Ogólnie jest potencjał, ale tu trzeba nożyczek, kleju i trochę więcej wysiłku.

Edytowane 13 Grudnia 2025 przez jeremy (wyświetl historię edycji)

[Robert Witold Gorzkowski]

@jeremy bardzie dziękuję za uwagi pewnie i słuszne, ale napisałem jednym ciągiem tak jak mi do głowy przyszło, bez poprawek od razu na portalu. Cieszę się też, że nie przyszły mi w tym czasie bardziej wyświechtane frazy. Pomyślałem sobie że i tak ten portal nie trzyma poziomu to jedna taka pokraka go nie wywali. Jednak zapewniam że o trzeciej w nocy była to dla mnie uczta!!!

Moja żona zachwycona, a w wieku emerytalnym to dla nas bardzo cenne. 

Edytowane 13 Grudnia 2025 przez Robert Witold Gorzkowski (wyświetl historię edycji)

[jeremy]

@Robert Witold Gorzkowski

A nie... Jak żona zachwycona to ja nie mam uwag

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Marek.zak1]

Ten spontaniczny, emocjonalny wiersz wydaje się być bardzo osobisty, a takie pisze się z potrzeby chwili. Pozdrawiam

[KOBIETA]

@Robert Witold Gorzkowski

 

roztrzepane powieki i rumieńce:) się działo ;) 

 

pozdrawiam :) 

@jeremy

 

jeremy …chyba zazdrościsz Robertowi tej nocy….roztrzepanych powiek ? ;))))

pozdrawiam ;) 

 

 

 

[jeremy]

@KOBIETA

Ahm. Oczywiście, wszystkim zazdroszczę ich zajebistego życia seksualnego. Tak naprawdę interesuje mnie tylko i wyłącznie życie seksualne Innego.

[KOBIETA]

@jeremy

 

;) mnie czasami…zawodowo interesuje:) i bywa, że zazdroszczę;) pozytywnie:)))

 

[Berenika97]

@Robert Witold Gorzkowski

To piękny wiersz pełen zmysłowej obrazowości i emocjonalnego napięcia. Porusza swoją siłą wyrazu i gęstością metafor. Sposób, w jaki opisujesz transformację świata pod wpływem spojrzenia drugiej osoby – ten "błękit oczu" rozpromieniający nicość – ma w sobie coś mistycznego i całkowicie cielesnego zarazem.

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@jeremy rozumiem cię jeremy. Ja też cholernie nie lubię czytać erotyczno geriatrycznych ekscesów innych. Cóż pozostaje mi tylko przeprosić. Z drugiej strony nasi niektórzy znajomi zazdroszczą nam tych nocny wierszy. Będę musiał zmienić godziny pisania, może wtedy będę w formie. 
Tak sobie myślę, że jeżeli jednak napiszę jeszcze raz takiego gniota w środku nocy - oznaczę go symbolem ptaszka w tytule. Będzie to oznaczało: nie wchodzić a co za tym idzie nie wychodzić etc.