mauzoleum przyszłości

[Wiechu J. K.]

Mauzoleum przyszłości 

 

nagły, złowieszczy, przytłumiony krzyk 
w mimicznym szepcie przygasłych żyć 
zawieszony w rytm muzealnych ścian 
oczami zwiedzających pulsuje wciąż 
piekielny żar

 

nie - nie, to tylko cienie 
straszące nieposłuszne dzieci 
zamiast cukierka pejcz obosieczny
na wylot spopielone modlitwy, dymiące 
w skrzydłach aniołów 

 

czas znieruchomiał w spazmie 
bez kształtów, w goryczy bólu 
zwiędłego zmartwychwstania
i w szczypiącej nadziei 

-  będzie lepiej

 

Edytowane 17 Listopada 2025 przez Wiesław J.K. (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ciekawie napisane - 

                                                   Pzdr.

[Migrena]

@Wiesław J.K.

 

Wiesławie.

 

Twój wiersz  to intensywna, mroczna refleksja nad zachowaniem przeszłego cierpienia w teraźniejszości i nad gorzką naturą ludzkiej nadziei.

pesymistyczna wizja cywilizacji, w której trauma jest konserwowana, a duchowość umiera, pozostawiając człowieka w bezczasowym cierpieniu, którego jedyną ucieczką jest niewielka, bolesna, ale niezniszczalna iskra nadziei.

 

 

wiersz z głębią filozoficzną.

 

intensywny i mroczny.

 

świetny !!!

[huzarc]

@Wiesław J.K.

To bardzo mocny, przejmujący wiersz – od samego tytułu czuć, że wchodzimy do miejsca, gdzie pamięć i przyszłość są jednym wielkim, ciemnym pokojem.

[Wiechu J. K.]

Opowiadania @Simon Tracy były inspiracją do napisania tego wiersza. Ukłony w jego stronę. Dziękuję!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Waldemar_Talar_Talar Dziekuje Waldemarze z pozdrowieniami. :)

@Migrena Dziekuje Jacku za komentarz. Pozdrawiam :)

@huzarc Pozostaje tylko nadzieja, że rzeczywistość pójdzie innymi ścieżkami, bardziej pozytywnymi. Dziękuję i pozdrawiam. :)

[Simon Tracy]

@Wiesław J.K. Nie sądziłem, że moje opowieści mogą być inspirujące i potrafią natchnąć do pisania.

Czuję się zaszczycony i bardzo dziękuję!

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon Tracy Ukłony i wzajemnie podziękowania. 

 

 

Edytowane 17 Listopada 2025 przez Wiesław J.K. (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Wiesław J.K.

To przejmujący wiersz – ten zawieszony czas traumy, który jednocześnie krzyczy i milknie. Sposób, w jaki zestawiasz "nagły krzyk" z "muzealnym" doświadczeniem, pokazuje tragiczną przepaść między autentycznym cierpieniem a jego późniejszym, wysterylizowanym oglądaniem.

I to zakończenie – "będzie lepiej" – to nie jest naiwna nadzieja, to raczej bolesne pytanie, czy w ogóle wolno nam mieć nadzieję, kiedy "czas znieruchomiał w spazmie". Bardzo mądry tekst.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Tak, jest w tym wierszu trochę czasu przeszłego z przeskokiem w przyszłość. Taka mieszanka rzeczywistości w której uczestniczyłem w przeszłości z dozą niepewnego czasu przyszłego. Dziękuję za komentarz.

[Wiechu J. K.]

Podziękowania dla: @Berenika97, @viola arvensis, @Simon Tracy, @huzarc, @Migrena, @Rafael Marius, @Andrzej P. Zajączkowski, @Waldemar_Talar_Talar, @Tectosmith i @Łukasz Wiesław Jasiński.

 

 

 

 

 

 

*****************************

Edytowane 13 Lutego przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

@Wiechu J. K. Mocny, mroczny wiersz o bardzo gęstej atmosferze. Świetne obrazy - szczególnie spopielone modlitwy, dymiące w skrzydłach aniołów i to muzealne zawieszenie czasu. Całość ma klimat jak z płócien Beksińskiego, z mocną ironią w finale. Bardzo ciekawy tekst.
Pozdrawiam serdecznie.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Waldemarze! Pozdr.

@huzarc To prawda! 

@Berenika97 Dziękuję Ci za interesujący komentarz! Pozdrawiam.

@Tectosmith Dziękuję Ci za komentarz. Obejrzałem dzieła Beksinskiego na internecie, rzeczywiście są mroczne. Pozdrawiam serdecznie.

@Migrena Dziękuję Ci i pozdrawiam serdecznie!