Armia niedoszłych poetów

[Migrena]

 

 

Idą - choć nikt ich nie woła.
W kieszeniach mają wersy,
które uciekły im z rąk
jak szczury z tonącej metafory.

Robią miny poważne,
choć słowa mają z waty,
a każde zdanie składa się
jak łóżko polowe
po nietrzeźwej wojnie
z samym sobą.

Przystają na rogach
własnej niepewności:
„może napiszemy o świetle?” -
pytają, po czym kręcą głowami,
bo światło za jasne,
a cień za ciemny.

Więc stoją w półmroku -
idealnym dla niezdecydowanych,
tych, co wciąż stroją instrumenty,
ale nigdy nie grają melodii.

Każdy z nich niesie w plecaku
niedokończony wiersz
o „poszukiwaniu siebie” -
taki, którego nie przeczyta nawet pies,
bo pies ma godność
i węch do rzeczy skończonych.

A między kartkami plecaka
czai się ich własny strach -
taki, co syczy jak kot
wyrzucony z metafory
za brak talentu,
i drapie, gdy ktoś
próbuje napisać prawdę.

A jednak idą -
zamaszyści jak prorocy
własnych pomyłek.
Śmieszni, bo chcą pisać o ogniach,
lecz boją się zapałki.
Groteskowi, bo robią krok w przód
i natychmiast krok w bok,
jakby tańczyli z losem,
który wcale nie przyszedł na bal.

I gdy już, już mają
ten WIELKI wers
(ten, który miał ich ocalić),
nagle - bach - wpada im do głowy
wątpliwość o smaku marginesu,
i cały świat rozsypuje się
jak źle sklejona metafora
o świcie.

Bezradni wsłuchują się w ciszę -
tę samą, która niczego nie obiecuje,
bo jest lustrem tak krzywym,
że odbija tylko to,
czego w sobie nie chcą widzieć.

Próbują jeszcze raz,
z nową odwagą -
i znów odkrywają,
że wena, ich półetatowa bogini,
rzuca natchnienie jak handlarka ryb:
byle jak,
byle gdzie,
byle sprzedać złudzenie.

A oni łapią to w locie,
jakby to było złoto,
choć najczęściej jest to
mokra gazetka
z wczorajszą pogodą.

Tak sobie tuptają,
armię poetów udając -
każdy chciałby być meteorem,
a kończy jako iskra
o krótkim oddechu.

A może i dobrze -
bo w tej ich śmiesznej,
roztrzepanej tułaczce
jest coś niezwykle ludzkiego:
pragnienie, by wreszcie
złapać słowo,
które nie ucieknie.

Bo słowo, które dogonisz,
pierwsze cię ugryzie -
żebyś wiedział,
że było żywe.

 

 

 

 

 

 

[huzarc]

@Migrena Idę, idę, ale czy dojdę i gdzie:) To pytanie zostanie otwarte:) pozdrawiam 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

.... piszemy o tym, co nam mąci myśli i.. dobrze, od czasu do czasu, być tą małą iskierką,

która może coś delikatnie rozjaśni, nawet przez chwilę.

A słowa.... niech gryzą... niektóre powinny. Fajna treść o niedoszłych poetach.

Pozdrawiam.

 

 

 

 

Edytowane 15 Listopada 2025 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Toyer]

@MigrenaŚwietny wiersz - pełen ciekawych metafor - poeci idą marszem - wśród swoich strof 

[bazyl_prost]

mrówki liter, ale to fajnie , nie że to nie literatura

Edytowane 15 Listopada 2025 przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Czytam i trochę się śmieję, a trochę czuję, jakbyś pisał o całym naszym plemieniu, tych, którzy biegną za słowem choć ono czasem zmyka im jak niegrzeczny kot.
Jest w tym wierszu kpina, ale i czułość. Takie Twoje trafianie prosto w nerw i w serce.

[iwonaroma]

Niezdecydowanie w niczym nie pomoże tylko opóźni i zwielokrotni ból ugryzienia przez życie. Lepiej dać się ugryźć od razu i tym sposobem uodpornić (jak po szczepionce :)) a potem dopuścić do siebie tylko całowane życie :)

 

 

[Berenika97]

@Migrena

Napisałeś świetnie o artystach (poetach), którzy utknęli między własną ambicją a paraliżującym brakiem autentyczności. Ich powaga jest pozą, która maskuje brak treści. Dużo tu ironii, która miejscami przechodzi w groteskę. Wyśmiewasz pozy i banały, którymi posługują się ci "twórcy", którzy pragną wielkich tematów, ale boją się ryzyka, prawdy i konfrontacji.

W końcówce, wiersz staje się opowieścią o uniwersalnym ludzkim dążeniu do ekspresji. Pokazuje, że prawdziwa twórczość (to "żywe słowo") nie jest łatwa ani przyjemna. Ona "gryzie" – jest bolesna, wymaga konfrontacji i pozostawia ślad.

Ciekawy tekst, refleksyjny, świetny! 

 

Czytam twój wiersz o poetach-tułaczach

i myślę sobie - znam takich,

co mają w plecaku dziesięć tomików

niedokończonych,

trzy metafory (wszystkie o jesieni)

i jeden rym do słowa "miłość",

który brzmi jak "pilność".

Stoją na przystanku inspiracji

czekając na autobus, co nie przyjedzie,

bo wena ma dziś wolne

i poszła do fryzjera.

A ja? Ja też mam watę w zdaniach

i kotlet robię z każdej myśli,

ale przynajmniej wiem,

że pies ma rację -

i dlatego kończę wiersze,

choćby były jak skarpety -

nierówne, ale w parze.

Bo lepiej skończyć źle

niż pięknie nie zacząć,

a słowo, które w końcu dogonię -

niech gryzie, szczypie, drapie!

Przynajmniej poczuję,

że żyję!

[viola arvensis]

@Migrena tak trochę prześmiewczo i z sarkazmem napisane ale i z wyczuciem i ze zrozumieniem tej całej armi poetów i pseudo poetów,  co to dojść nie moze do siebie i sedna tworzenia.

Masz wspaniałe poczucie humoru, które przemycasz w wierszu.

Całość mocno metaforyczna- świetna ! 

[Gosława]

Dobrze że że mnie taka trochę grafomanta a nie poetka bo byłby problem okropnisty

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak zawsze z podobaniem

[Migrena]

@huzarc

 

idę obok Ciebie.

 

tez nie wiem dokąd.

 

dziękuję.

 

 

 

[Migrena]

@Nata_Kruk

 

zgadzam się Nata z Tobą.

 

masz jak zwykle rację.

 

dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

 

@Nata_Kruk

 

zgadzam się Nata z Tobą.

 

masz jak zwykle rację.

 

dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

siebie też trafiłem.

 

i w nerw i w serce.

 

dziękuję Aluś :)

 

 

 

 

@iwonaroma

 

o tak !!!!

 

niezdecydowanie to ciężka choroba którą człowiek wpycha sam w siebie.

 

 

dziękuję bardzo.

 

 

 

 

@KOBIETA

 

Dominiko.

 

odwzajemniam Twój uśmiech :)

 

smutno mi dzisiaj.

 

i ta cholerna mokra gazeta z prognozą pogody na wczoraj !

 

 

pozdrawiam Cię sedecznie :)

 

 

 

 

 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

Ty całe swoje piękno oddajesz w komentarzach !!!

 

"Bo lepiej skończyć źle

niż pięknie nie zacząć".

 

proste wersy a głęboka myśl filozoficzna

 

filozofia utylitaryzmu.

ale bardziej 

prymat Egzystencji nad Esencją.

 

 

 "Egzystencja poprzedza Esencję" - Jean-Paul Sartre.

 

 

Twój najstarszy uczeń odebrał kolejną lekcję.

 

 

dziękuję pięknie.

 

pozdrowienia śle :)

 

 

 

 

@viola arvensis

 

czekałem z nadzieją na Twój komentarz bo każdy z nich jest bliski mojemu sercu.

 

za ciepłe i mądre słowa

pięknie  Wiolu dziękuję :)

 

 

 

@Gosława

 

Reniu.

 

przy Twoim talencie, problemy znikają jak poranne mgły :)

 

i później boją się już pojawić :)

 

dzięki wielkie !!!!

 

 

 

[E.T.]

@Migrena "przystają na rogach własnej niepewności" Na nogach? Na rogu? To jest jedyny fragment z którym mam problem.

 

Zatrzymała mnie na dłużej puenta. Jest znakomita. 

E.T.

[Leszczym]

@Migrena O rany, aż tak z nami źle :))))

[Migrena]

@KOBIETA

 

Dominiko.

dzięki dziewczyno o walecznym sercu :)

 

gazeta.

 

ktoś kiedyś powiedział :

 

"Jedyne zło, jakie prasa może wyrządzić człowiekowi, to wydrukować wiadomość o jego śmierci."

 

ale nie pamiętam kto !?!?

 

dzięki :)

 

 

 

 

 

@Leszczym

 

Michał !

 

z prawdziwym poetą, takim jak Ty, zawsze jest dobrze !!!!

 

 

Edytowane 16 Listopada 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Migrena A dziękuję, z Tobą również :D I w nogę nawet :)

[[email protected]]

@Migrena Za wyobraźnię, dziękuję,
                     przeczytam, lepiej się czuję!

Miłego dnia.

[Migrena]

@[email protected]

 

dziękuję Grzegorzu.

 

ja po Twoim przeczytaniu mojego wiersz też czuję się znakomicie :)

 

 

 

[Wiechu J. K.]

@Migrena Jacku, wierszo-klepy to też ludzie. No dobra, dobra! Żarty żartami, ale kiedyś, gdzieś i być może czasami albo także wcale...zapomniałem co miałem powiedzieć...znów żart, tak mi się jakoś takoś wyrwał,  dziwny taki humor mnie naszedł.

Teraz na poważnie, proponuję otworzyć Instytut Armii Dochodzących Poetów. 

Pozdrawiam serdecznie z uśmiechem szerokim jak stąd na księżyc.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.