Armia niedoszłych poetów

[Migrena]

 

 

Idą - choć nikt ich nie woła.
W kieszeniach mają wersy,
które uciekły im z rąk
jak szczury z tonącej metafory.

Robią miny poważne,
choć słowa mają z waty,
a każde zdanie składa się
jak łóżko polowe
po nietrzeźwej wojnie
z samym sobą.

Przystają na rogach
własnej niepewności:
„może napiszemy o świetle?” -
pytają, po czym kręcą głowami,
bo światło za jasne,
a cień za ciemny.

Więc stoją w półmroku -
idealnym dla niezdecydowanych,
tych, co wciąż stroją instrumenty,
ale nigdy nie grają melodii.

Każdy z nich niesie w plecaku
niedokończony wiersz
o „poszukiwaniu siebie” -
taki, którego nie przeczyta nawet pies,
bo pies ma godność
i węch do rzeczy skończonych.

A między kartkami plecaka
czai się ich własny strach -
taki, co syczy jak kot
wyrzucony z metafory
za brak talentu,
i drapie, gdy ktoś
próbuje napisać prawdę.

A jednak idą -
zamaszyści jak prorocy
własnych pomyłek.
Śmieszni, bo chcą pisać o ogniach,
lecz boją się zapałki.
Groteskowi, bo robią krok w przód
i natychmiast krok w bok,
jakby tańczyli z losem,
który wcale nie przyszedł na bal.

I gdy już, już mają
ten WIELKI wers
(ten, który miał ich ocalić),
nagle - bach - wpada im do głowy
wątpliwość o smaku marginesu,
i cały świat rozsypuje się
jak źle sklejona metafora
o świcie.

Bezradni wsłuchują się w ciszę -
tę samą, która niczego nie obiecuje,
bo jest lustrem tak krzywym,
że odbija tylko to,
czego w sobie nie chcą widzieć.

Próbują jeszcze raz,
z nową odwagą -
i znów odkrywają,
że wena, ich półetatowa bogini,
rzuca natchnienie jak handlarka ryb:
byle jak,
byle gdzie,
byle sprzedać złudzenie.

A oni łapią to w locie,
jakby to było złoto,
choć najczęściej jest to
mokra gazetka
z wczorajszą pogodą.

Tak sobie tuptają,
armię poetów udając -
każdy chciałby być meteorem,
a kończy jako iskra
o krótkim oddechu.

A może i dobrze -
bo w tej ich śmiesznej,
roztrzepanej tułaczce
jest coś niezwykle ludzkiego:
pragnienie, by wreszcie
złapać słowo,
które nie ucieknie.

Bo słowo, które dogonisz,
pierwsze cię ugryzie -
żebyś wiedział,
że było żywe.

 

 

 

 

 

 

[huzarc]

@Migrena Idę, idę, ale czy dojdę i gdzie:) To pytanie zostanie otwarte:) pozdrawiam 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

.... piszemy o tym, co nam mąci myśli i.. dobrze, od czasu do czasu, być tą małą iskierką,

która może coś delikatnie rozjaśni, nawet przez chwilę.

A słowa.... niech gryzą... niektóre powinny. Fajna treść o niedoszłych poetach.

Pozdrawiam.

 

 

 

 

Edytowane 15 Listopada 2025 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Toyer]

@MigrenaŚwietny wiersz - pełen ciekawych metafor - poeci idą marszem - wśród swoich strof 

[bazyl_prost]

mrówki liter, ale to fajnie , nie że to nie literatura

Edytowane 15 Listopada 2025 przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Czytam i trochę się śmieję, a trochę czuję, jakbyś pisał o całym naszym plemieniu, tych, którzy biegną za słowem choć ono czasem zmyka im jak niegrzeczny kot.
Jest w tym wierszu kpina, ale i czułość. Takie Twoje trafianie prosto w nerw i w serce.

[iwonaroma]

Niezdecydowanie w niczym nie pomoże tylko opóźni i zwielokrotni ból ugryzienia przez życie. Lepiej dać się ugryźć od razu i tym sposobem uodpornić (jak po szczepionce :)) a potem dopuścić do siebie tylko całowane życie :)

 

 

[KOBIETA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dokładnie :) Tuptusie ;) 

I Wielki Marsz  ( S.K.) ;) donikąd :) 

 

ale nie chodzi przecież o cel tylko o istotę marszu ! Na przykład ja lubię sobie tuptać bez sensu ;) w międzyczasie maluję sobie usta i zastanawiam się czy iść z marszem, w bok marszu ;))) czy w przeciwnym kierunku ;))) z mokrą gazetą z wczorajszą prognozą pogody :))) która się raczej nigdy nie spełni :)))) 

 

Uśmiecham się :) 

[Berenika97]

@Migrena

Napisałeś świetnie o artystach (poetach), którzy utknęli między własną ambicją a paraliżującym brakiem autentyczności. Ich powaga jest pozą, która maskuje brak treści. Dużo tu ironii, która miejscami przechodzi w groteskę. Wyśmiewasz pozy i banały, którymi posługują się ci "twórcy", którzy pragną wielkich tematów, ale boją się ryzyka, prawdy i konfrontacji.

W końcówce, wiersz staje się opowieścią o uniwersalnym ludzkim dążeniu do ekspresji. Pokazuje, że prawdziwa twórczość (to "żywe słowo") nie jest łatwa ani przyjemna. Ona "gryzie" – jest bolesna, wymaga konfrontacji i pozostawia ślad.

Ciekawy tekst, refleksyjny, świetny! 

 

Czytam twój wiersz o poetach-tułaczach

i myślę sobie - znam takich,

co mają w plecaku dziesięć tomików

niedokończonych,

trzy metafory (wszystkie o jesieni)

i jeden rym do słowa "miłość",

który brzmi jak "pilność".

Stoją na przystanku inspiracji

czekając na autobus, co nie przyjedzie,

bo wena ma dziś wolne

i poszła do fryzjera.

A ja? Ja też mam watę w zdaniach

i kotlet robię z każdej myśli,

ale przynajmniej wiem,

że pies ma rację -

i dlatego kończę wiersze,

choćby były jak skarpety -

nierówne, ale w parze.

Bo lepiej skończyć źle

niż pięknie nie zacząć,

a słowo, które w końcu dogonię -

niech gryzie, szczypie, drapie!

Przynajmniej poczuję,

że żyję!

[viola arvensis]

@Migrena tak trochę prześmiewczo i z sarkazmem napisane ale i z wyczuciem i ze zrozumieniem tej całej armi poetów i pseudo poetów,  co to dojść nie moze do siebie i sedna tworzenia.

Masz wspaniałe poczucie humoru, które przemycasz w wierszu.

Całość mocno metaforyczna- świetna ! 

[Gosława]

Dobrze że że mnie taka trochę grafomanta a nie poetka bo byłby problem okropnisty

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak zawsze z podobaniem

[Migrena]

@huzarc

 

idę obok Ciebie.

 

tez nie wiem dokąd.

 

dziękuję.

 

 

 

[Migrena]

@Nata_Kruk

 

zgadzam się Nata z Tobą.

 

masz jak zwykle rację.

 

dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

 

@Nata_Kruk

 

zgadzam się Nata z Tobą.

 

masz jak zwykle rację.

 

dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

siebie też trafiłem.

 

i w nerw i w serce.

 

dziękuję Aluś :)

 

 

 

 

@iwonaroma

 

o tak !!!!

 

niezdecydowanie to ciężka choroba którą człowiek wpycha sam w siebie.

 

 

dziękuję bardzo.

 

 

 

 

@KOBIETA

 

Dominiko.

 

odwzajemniam Twój uśmiech :)

 

smutno mi dzisiaj.

 

i ta cholerna mokra gazeta z prognozą pogody na wczoraj !

 

 

pozdrawiam Cię sedecznie :)

 

 

 

 

 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

Ty całe swoje piękno oddajesz w komentarzach !!!

 

"Bo lepiej skończyć źle

niż pięknie nie zacząć".

 

proste wersy a głęboka myśl filozoficzna

 

filozofia utylitaryzmu.

ale bardziej 

prymat Egzystencji nad Esencją.

 

 

 "Egzystencja poprzedza Esencję" - Jean-Paul Sartre.

 

 

Twój najstarszy uczeń odebrał kolejną lekcję.

 

 

dziękuję pięknie.

 

pozdrowienia śle :)

 

 

 

 

@viola arvensis

 

czekałem z nadzieją na Twój komentarz bo każdy z nich jest bliski mojemu sercu.

 

za ciepłe i mądre słowa

pięknie  Wiolu dziękuję :)

 

 

 

@Gosława

 

Reniu.

 

przy Twoim talencie, problemy znikają jak poranne mgły :)

 

i później boją się już pojawić :)

 

dzięki wielkie !!!!

 

 

 

[E.T.]

@Migrena "przystają na rogach własnej niepewności" Na nogach? Na rogu? To jest jedyny fragment z którym mam problem.

 

Zatrzymała mnie na dłużej puenta. Jest znakomita. 

E.T.

[KOBIETA]

@Migrena

 

Smutno? Och przykro mi Migrenko …:( 

 

może aktualna gazeta poprawi humor? ;) Pozdrawiam:) 

[Leszczym]

@Migrena O rany, aż tak z nami źle :))))

[Migrena]

@KOBIETA

 

Dominiko.

dzięki dziewczyno o walecznym sercu :)

 

gazeta.

 

ktoś kiedyś powiedział :

 

"Jedyne zło, jakie prasa może wyrządzić człowiekowi, to wydrukować wiadomość o jego śmierci."

 

ale nie pamiętam kto !?!?

 

dzięki :)

 

 

 

 

 

@Leszczym

 

Michał !

 

z prawdziwym poetą, takim jak Ty, zawsze jest dobrze !!!!

 

 

Edytowane 16 Listopada 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Migrena A dziękuję, z Tobą również :D I w nogę nawet :)

[[email protected]]

@Migrena Za wyobraźnię, dziękuję,
                     przeczytam, lepiej się czuję!

Miłego dnia.