Człowiek

[Migrena]

 

 

 

A potem coś - ktoś - otworzył oczy w miejscu, gdzie czas jeszcze nie odważył się narodzić,
i ciemność cofnęła się o milimetr, jak skóra, która czuje dotyk po raz pierwszy.

Świadomość przyszła jak pęknięcie w nieskończoności :
za ciasna, by pomieścić wieczność,
za krucha, by unieść własne zdumienie.

Człowiek.
Z gliny, która pamięta palce -

i z oddechu, który nie pamięta początku.
Niedorobiony anioł, a jednak zarysowany precyzyjniej niż figura w tajnym równaniu.

Patrzy w niebo i widzi zwierciadło,
bo jego oczy nie wiedzą jeszcze,
kto je uczy patrzenia.

Czas przetacza go po świecie jak drobny pył,
lecz w tym pyle drzemie rysunek - linia, której nie wymyślił przypadek.
Architektura dłoni, które nigdy nie potrafią tworzyć nicości.

Gesty wracają,
myśli krążą jak ptaki, którym odebrano pół nieba.
Słowa rozbrzmiewają w człowieku jak echo w świątyni,
która dopiero czeka na pierwszego pielgrzyma.

Światło go nie dźwiga.
Ciemność go nie posiada.

A Bóg milczy -
nie z nieobecności,
lecz z miłości większej od odpowiedzi.
Jego cisza jest przestrzenią, w której człowiek ma nauczyć się budzić.

Bo człowiek trwa -
jak kamień, który pamięta dotyk rzeźbiarza bardziej niż własny kształt.

Oddycha,
bo dech został mu dany.
Kocha,
bo serce jest konstrukcją zbyt piękną,
by mogło powstać z próżni.
Pisze,
bo w każdej literze szuka alfabetu, którym został stworzony.

A jednak głęboko,
w tej maszynie z bólu i światła,
coś zaiskrza.

Nie bunt nicości,
lecz bunt dziecka, które zgubiło drogę do domu
i wciąż nosi w kieszeni klucz -
choć zapomniało, gdzie są drzwi.

To nie przypadek wypowiada w nim „jestem”.
To stworzenie - obdarzone wolnością tak ogromną,
że może zakwestionować własne pochodzenie.

I gdy absurd unosi głowę
i śmieje się światu w twarz,
a człowiekowi drży ręka -
w tym drżeniu, w tym śmiechu,
słychać echo dłoni, które ulepiły go z chaosu jak z mokrej gliny.

Człowiek.
Krucha konstrukcja.
Boski szkic.
Dziecko zgubione w świecie zbyt szerokim dla jednego serca,
a jednak -  pod skórą nosi odcisk palca Stwórcy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 14 Listopada 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Migrena

To jest bardzo dobry, dopracowany, szeroko oddychający wiersz filozoficzny, który przemawia jak metafizyczna przypowieść o człowieku w jego poszczególnych warstwach. Są one odkrywane poprzez długą, powolną i narastającą iluminację, której ambicją jest obejście ograniczeń wymykających się językowi, lecz w jakiej znajduje się w centrum rozważań świadomości pytającej o swe źródło i znaczenie.

[KOBIETA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i wielka samotność …z bólu i światła, z kruchości gliny i miękkości skrzydeł… 

 

Piękna opowieść drogi ! Dotyka …próżni i sensu, człowieczeństwa.

Niczym oddech, bez końca i początku.

 

Pozdrawiam :) 

 

 

 

 

[beta_b]

Niestety, jestem za prosta, albo za pragmatyczna. Ta intelektualizacja nie trafia do mnie. Owszem - technicznie teks dopracowany, każde słowo doważone, ale ciasto (emocjonalne) z tego nie urosło.

 

Nie każda drożdżówka odpowiednio urośnie, choć i zakalec - nie wychodzi z auomatu. 

Pozdrawiam, bb

[Migrena]

@beta_b

 

zaintrygowała mnie Twoja odwaga, by pod wierszem metafizycznym prowadzić rozważania kulinarne o… drożdżówkach.

to dość osobliwy kontrapunkt, ale rozumiem : każdy czyta tyle, ile sam w tekście potrafi zobaczyć.

 

nie wymagam więc więcej, niż Twoja percepcja jest w stanie unieść.

 

jeśli kiedyś zechcesz wejść poziom wyżej  z przyjemnością wyjaśnię sensy, które umknęły.

na razie jednak gratuluję konsekwencji.

niewielu potrafi tak pewnie dreptać po powierzchni, mając ocean tuż pod stopami.

 

 

@huzarc

 

dzięki wielkie.

 

komentarz tradycyjnie głęboki.

 

 

 

 

[viola arvensis]

@Migrena 

Wiersz jest przemyślany, głęboki i dopracowany w kazdym calu. 

Czlowiek pokazany jako istota z pozoru słaba i ułomna, a jednak wywyższona przez Stwórcę na wszystkie sposoby.

Człowiek - istota zdezorientowana, bo zraniona miłością odwieczną/ idealną - bożą, której jeszcze w tym życiu doścignąć nie jest w stanie lecz w głębi Ją czuje, Jej szuka i Jej pragnie.

Fragment o wolności- wspaniały.

Czysta prawda ubrana w poezję- porusza każdą emocję.

Gratuluję ! 

 

 

* jesli ten tekst nie porusza w kimś emocji, śmiem twierdzić,  że ten ktoś powinien poszukać zakalca w samym sobie.

 

Pozdro.

 

[Migrena]

@KOBIETA

 

dziękuję Dominiko :)

 

serdeczności :)

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

dziękuję Wiolu.

 

Ty jesteś poetka przez duże P.

 

dlatego wszystko co piszesz jest ważne.

 

a że akurat dla mnie miłe to cieszę się bardzo.

 

dziękuję.

 

 

 

[Wiechu J. K.]

@Migrena Jacku, widzę w Twoim wierszu biblijny obraz stworzenia człowieka. Tak myślę, że podczas stwarzania istoty ludzkiej Bóg się zamyślił i szkic d...bli wzięli, a potem aby naprawić niedociągnięcia zaszpachlował to grzechem. Mam nadzieję, że nie brzmi to sarkastycznie. Pozdrawiam ;)

[Migrena]

@Wiesław J.K.

 

absolutnie Wiesławie :)

 

zero sarkazmu.

 

intelektualnie przemyślane słowa.

 

które mnie cieszą !!!

 

dziękuję i pozdrawiam :)

 

 

 

 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena Dodam jeszcze, że wideo pierwsza klasa :)))))) Pozdrawiam. 

[hania kluseczka]

"Oddycha,
bo dech został mu dany."

 

wyjątkowo urocza fraza, hehehe 

taki słowotok, rozemocjonowanie, pobudzenie, taka kwiecistość wypowiedzi, na dłuższą metę, są baaaardzo nudne :) 

@Migrena widać, że wyrabiasz 1200 % normy ale także i to, że jedziesz już na oparach;) 

[Migrena]

@hania kluseczka

 

mam awersję na kluski

 

 

 

 

@Wiesław J.K.

 

też mi się podoba :)

 

dzięki Wiesławie :)

 

 

@hania kluseczka

 

nie twój poziom.

 

spadaj.

 

 

 

Edytowane 14 Listopada 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

@Migrena Jacku, poruszyłeś ciekawy temat, który zawsze będzie kontrowersyjny i być może o to w tym wszystkim chodzi, aby człowiek nigdy nie doszedł do sedna o co chodzi. 

 

[Migrena]

@Wiesław J.K.

 

zgadza się.

 

czasem prowokuję do myślenia.

 

czytelnik inteligentny zawsze pomyśli.

 

głupi nie zrozumie tak jak nie rozumie po co żyje 

 

dziękuję serdecznie Wiesławie :)

 

 

[hania kluseczka]

@Migrena w języku polskim używa się konstrukcji awersja do czegoś, a nie na coś, czyli możesz mieć awersję do klusek 

 

osobiście się z nimi nie identyfikuję, ale skoro ty mnie chcesz, to możesz, zwłaszcza pod tak, niewątpliwie niewiekopomnym, ale jakże płomiennym dziełem, pt CZŁOWIEK, nikomu nieznanego migreny;) 

[KOBIETA]

„krytyka literacka nie jest osądzaniem człowieka przez człowieka (któż dał ci to prawo?), lecz starciem dwóch osobowości na absolutnie równych prawach.
Wobec czego - nie sądź. Opisuj tylko swoje reakcje. Nigdy nie pisz o autorze ani o dziele - tylko o sobie w konfrontacji z dziełem albo z autorem. O sobie wolno ci pisać.
Ale, pisząc o sobie, pisz tak aby osoba twoja nabrała wagi, znaczenia i życia - aby stała się decydującym twoim argumentem. Więc pisz nie jak pseudo-naukowiec, ale jak artysta. Krytyka musi być tak natężona i wibrująca jak to, czego dotyka - w przeciwnym razie staje się tylko wypuszczaniem gazu z balonu, zarzynaniem tępym nożem, rozkładem, anatomią, grobem.
A jeśli nie chce ci się lub nie potrafisz - odejdź.”    W. Gombrowicz,  Dziennik 1953- 1956.

 

 

 

A „ Człowiek” jest doskonały w Twoim ujęciu Migrenko:) i obraz również:) 

 

 

 

[Migrena]

@hania kluseczka

Użyłem "awersji na kluski" bo język pozwala na takie przesunięcia przyimka, gdy chcemy podkreślić reakcję na bodziec.

 

a co do reszty.

 

 CZŁOWIEK pozostaje płomienny, a Migrena nie ulega drobnym złośliwościom.

 

przyszłaś się tutaj ogrzać, prawda ?

 

to teraz idź do baru mlecznego na kluski i nie truj dupy.

 

 

 

 

 

 

[Migrena]

@KOBIETA

 

dziękuję Dominiko.

 

to piękne co zrobiłaś :)

 

 

 

[beta_b]

@viola arvensis od zakalca do ciabaty jest cały zakres rozwarstwiania ciasta. Krojąc chleb - lubisz te mające dziury między skórką a miąższem? Jak czerstwy chleb, to wolę kromkę wypełnioną ciastem. Przy świeżym wszystko jedno.

Technicznie tekst jest dopracowany, o czym pisalam. Dlaczego metafora ciasta jest tu niestosowna, skoro takie mam skojarzenie i jest adekwatne z uczuciem po lekturze.

Piszę o swoim odbiorze, ale widzę, że przyjmowane są tu tylko hołdy.

 

@Migrena

O odbiorze tekstu przez czytelnika decyduje nadawca? Jestem wolną duszą. Nie potrzebuję nadzorcy.

 

Autor postawił sobie nagrobek, peam. Ale czy muszę się przed nim modlić? I to co zazwyczaj mnie dziwi - przeświadczenie o nieomylności. Jestem prawie niewierząca, albo na skali - maksymalnie wątpiąca. Dlatego uważam, że trzeba mieć tupet, żeby z taką pewnością opisywać stworzenie (jakby się było samym Bogiem?).

 

Reakcja na Hanię i komentarz o kluseczce zwyczajnie chamska.

 

Możemy unikać kontaktu.

 

Podzieliłam się myślą, ale bez sensu, skoro furtka jest na podziw. 

 

Pozdrawiam jednak, bb