Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wyklęty

Simon Tracy

Przez Simon Tracy
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Simon Tracy

Simon Tracy

Opublikowano
Opublikowano

Pamiętam jedynie ciemny tunel
bez widocznego śladu wylotu.
Nie szemrzał w nim żaden dzwięk.
Nie błądziły po pokrytych,
solnymi i wapiennymi śladami,
ogniki nawet najtruchlejszych,
zdawkowych, świetlnych iskier.
Moje stopy.

Nie czuły już ziemi pod sobą.
Zmysły stały się energią
a umysł kroniką wiecznej wędrówki,
nieskończonych wszechświatów.
Anioły w pięknych,

karmazynowych żupanach,
zapiętych na srebrne guzy.
Narzutki ich z purpurowego sukna,
podbite złotogłowiem i rysiem.
A kontusze osmańskie,
szyte srebrną strugą nici,
lśniły w ciemności tak jak
i kamienne, rubinowe oczęta pasów,
wokół postawnych bioder.
Cholewy podkute, wybijały takt ostatnich oddechów,
rażonej starczą chorobą piersi.
Prowadzili mnie

do ostatecznego potępienia,
tam gdzie dytko mówi dobranoc.
Podtrzymywali pod ramiona mą duszę umęczoną, skarlałą.
Oblicze suchotnicze
o bladej, suchej i pooranej

bliznami czasu skórze.
Wątłej, bez krwi, która się

w oczach spękanych zebrała.
Nie było tam nawet śladu,

zbawczego, żywego przeciągu.
Wiatr jak ja.
Był cichy i martwy.
Lecz kilka razy

poczułem delikatny zapach.
Przypominał woń świeżo skąpanej
w ulewie letniej, ziemi cmentarnej.
Lekką woń zaawansowanego rozkładu.
Mdłą i drażniącą.
Nuty drewna zleżałego od dawna
w ciszy marmurowych grobowców.
Spękanego i zbutwiałego.
Mokrego od krwi, czarnej,

przeklętej na wieki.

Anioły przystanęły

i zapaliły ogarki świec
i wręczyły mi je

wraz ze złotym chrestem.
Po czym jeden z nich przystanął
naprzeciw mego oblicza

i błogosławił mi tymi słowy.

Jam jest Bóg Twój i Twoja wola.
Pan Twój i narodów świata,
Samodzierżca i Car niebiosów.
Ja Mistrz aniołów i świętych,
błogosławię Ci w godzinie odejścia.
Teraz i zawsze i na wieki wieków.
Anioł namaścił mnie
świętym olejem żywicznym
i wypowiedział te słowa
w godzinie męki i sądu,
Przez wyższe prawo zostałeś wyklęty
i wysłany w ogień wieczny.
Idż bez lęku boże dziecię,
w pokutny płomień oczyszczenia.

Skinął dłonią a po chwili

z najbliższej ściany tunelu
odsunął się kamień nagrobny
i odsłonił wejście do grobowca.
Niech Twoje ciało

w proch się na powrót obróci,
lecz nie lękaj się bo Pan Twój
nie zapomni o Tobie

i wskrzesi Cię w dniu sądu.
Pójdż duszo wygnana na mękę
i wychwalaj imię Pana swego.
Nastąpiłem ledwie za próg
a kamień z głośnym chrzęstem
zatrzasnął przejście

do świata żywych za mną.

W tym samym czasie
płonące dotąd jasnym światłem świece,
pozostawione u wezgłowia

łoża śmierci.
Zgasły nagle

nie dopalając się nawet do połowy.
Śmierć zarzuciła na powrót

kaptur na swe oblicze
i wyszła cicho z alkowy,

zamykając za sobą drzwi.

4
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Simon TracyW Twoim wierszu uderzył mnie paradoks  - anioły prowadzące do potępienia, błogosławieństwo, które jest wyrokiem, Pan, który wyklina. To wizja śmierci pozbawiona pociechy, a jednocześnie pełna przepychu i ceremonii. Te detale - karmazynowe żupany, srebrne guzy, zapach cmentarnej ziemi - tworzą obraz, który jest ciekawy i przerażający zarazem. Odważne spojrzenie na ostateczność. Pozdrawiam!"

Simon Tracy

Simon Tracy

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Wiesław J.K. Dziękuję za ocenę i również pozdrawiam.

@Berenika97 Jest w tym wierszu kilka ciekawych odniesień religijnych, które mogą tworzyć uczucie paradoksu 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment jest praktycznie czystym cytatem z apokryficznych psalmów cerkiewnych 

 

Z apokryfów św Jana - słowa które wypowiada archanioł Michał do Lufycera po wojnie w niebiosach. 

 

Także praktycznie cytat z apokryficznych psalmów cerkiewnych 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię.

      Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem.

      Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...